Политика

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Серијал за Политика:
Подсерии од Политика
За политичкото списание, види Политика (списание).

Политика (од старогрчки πολιτικος, [politikós]: граѓанин, граѓански), е процес во кој група луѓе донесува заеднички одлуки. Терминот главно се однесува на однесувањето во рамките на граѓанското владеење, но се користи и за други групни односи, вклучувајќи ги корпоративните, академските, и религиските институции. Се состои од„општествени односи кои вклучуваат власт или моќ“ и се однесува на регулацијата на јавните случувања во рамки на политичка единица и на методите и тактиките кои се користат за формулирање и употреба на политиката.[1]

Етимологија[уреди]

Зборот „политика“ потекнува од грчкиот "Πολιτικά" моделиран врз основа на книгата за владеење и влади „работи поврзани со полисот“, напишана од Аристотел, која била преведена на англиски во 15 век со латинизиран наслов "Polettiques"..Поради тоа во текот на 1520-те станал "politics" во средноанглискиот јазик. (види „Концизен оксфордски речник“). Во 1430 година зборот "politic" се појавил во англискиот, од среднофранцускиот "politique", кој потекнува од латинскиот "politicus", кој претставува романизација на грчкиот "πολιτικός" (политикос), кој меѓу другите значења, значи „од, за или поврзано со граѓани“, „граѓански“, „на државата“ од "πολίτης" (политис), „граѓанин“, кој доаѓа од "πόλις" (полис) „град“.

Историја[уреди]

Историјата на политиката е одразена во потеклото и развојот на институциите на владеење.

Американски домородци[уреди]

Левис.Х.Морган автор на “Древно општество„ смета дека американските Индијанци се врската помеѓу примитивното и патријархалното општество. Според легендата и “Кодексот Чималпопока„, за инцестот кој го направил Кецалкотал (врховниот бог на Атцтеките) со неговата ќерка, откако бил опиен. Откако сфатил, што направил, тој објавил:“Грешев. Не сум достоен да владеам.„ Ја запалил својата палата, ги закопал своите богатства и засекогаш го напуштил саканиот град Толан, лулката на толтешката цивилизација.

Патријархални општества[уреди]

Сите патријархални општества се познати по одредени карактеристики:

  • Преовладува машкото наследништво. Машките се сметаат за наследници бидејќи тие потекнуваат од истиот машки предок.
  • Бракот е траен. Сигурноста за татковство не се појавува се додека една жена не се омажи со еден маж, но тоа не е општо правило за патријархално општество, бидејќи во раните фази на развојот на општеството постои полигамија.
  • Авторитетот на таткото е владејачкиот принцип на општествениот поредок. Во стариот Рим, patria potestas (моќ на таткото) се однесувала на сите машки поколенија на жив машки предок, тоа сочинувало право на контрола и казна за криење на важни работи.

Овие карактеристики на развојот на патријархалното општество се исти кај Евреите, Арапите, Аријците, Даравидите па дури и кај Германите и Келтите. Патријархалното општество се состои од две фази: племе и клан. Племе е голема група со стотици припадници кои потекнуваат од еден заеднички машки предок, понекогаш од измислен лик, што оди во прилог на етикетирањето дека само потеклото од мажот е основа на општеството. Клан пак е , помала група која посегнува во назад во минатото само четири генерации или со заеднички добро познат машки предок. Кога ќе се достигне границата, кланот секогаш се распаѓа на помали делови. Според шкотскиот историчар В.Ф.Скини во третиот том на “Келтска Шкотска„, племето или поголемата група е најстаро. Кога ќе се распадне племето, се формираат кланови. Кога системот на кланот ќе се распадне, како независни делови остануваат домаќинства или фамилии. На крајот, со постепеното слабеење на патријархалното општество, се расчленува и фамилијата па настанува поединецот.

Државата[уреди]

Потеклото на државата се пронаоѓа во развојот на уметноста на војувањето. Историски гледано, нема никаква тешкотија во докажувањето дека сите модерни политички заедници го должат своето постоење на успешно војување. Како резултат, новите држави мораат да бидат организирани на воени принципи. Животот на новата заедница е военото сојузништво. Војската по природа е со натпреварувачки дух. Од сите институции со кои се владеело во државите, кралството е најдолготрајна се до Француската револуција, која ставила крај на “божествените права на кралевите„. Меѓутоа кралството е можеби најуспешна политичка институција. Сепак, првите кралеви не биле институции, туку индивидуи. Првите кралеви биле успешни на воен план. Тие биле луѓе со не само голема воена генијалност, туку и одлични управници. Кралството станува институција преку наследувањето. Кралот владее со кралството со помош на совет. Без совет кралот не може да ги држи своите територии. Советот е експертскиот тим на кралот. Советот е никулецот на уставната влада. Одамна пред советот да стане заштитник на демократијата, тој обезбедувал клучна помош на кралството како институција, преку:

  • Зачувување на кралството како институција преку наследување.
  • Зачувување на традициите на општествениот поредок.
  • Способност за трпење на критика како безлична власт.
  • Способност за управување со поголемо знаење и дејствување во споредба со една индивидуа како кралот.

Највисоко поставени меѓу потчинетите, ерловите во Англија и Шкотска и војводите и грофовите на континентот, биле право на избор на советот. Освојувач води војна за освојување поради освета или за грабежи, но установеното кралство ја наплаќа данок од потчинетите. Една од функциите на Советот е да ја чува кралската каса полна. Друга е исполнувањето на воената обврска, и поставувањето на кралското господство заради исполнување на задачата за собирање на даноци и војници.

Државата и сопственоста[уреди]

Сопственост е правото на секоја индивидуа или група на луѓе да ужива во користа на предмет без разлика дали е материјален или интелектуален. Право е моќ зајакната со јавен интерес. Некогаш се случува примената на правото да се коси со јавниот интерес. Сепак, правото на сопственост е производ од јавниот интерес, без разлика дали тој е минат, сегашен или иден. Порастот на знаењето е клучот на историјата на сопственоста како институција. Колку повеќе стануваме свесни за постоењето на некој предмет, без разлика дали тој е физички или интелектуален, толку повеќе истиот го присвојуваме. Појавувањето на државата, ја донесе последната фаза во еволуцијата на сопственоста, почнувајќи од дивиот живот, до сопружништвото. Во присуство на државата, можеме да имаме земјишна сопственост. Државата почнала да доделува господства, и со тоа го заменила доделувањето на сопственоста, со наследување. Со сопственоста на земја се појавил и закупот и размената на добра, профитот, па така “господарот на земјата„ од минатото, во модерните времиња е земјопоседник. Ако е погрешно претпоставено дека вредноста на земјата е секогаш иста, тогаш воопшто нема никаков тек на еволуцијата на сопственоста. Меѓутоа, цената на земјата се зголемува со секое зголемување на бројот на населението од кое земјопоседникот има корист. Земјопоседниците на големи земјишни површини биле најценети од сите политички служби. Во индустријата, позицијата на земјопоседникот не е толку важна, но во градови кои се развиле благодарение на индустријата, среќните земјопоседници “ожнеале„ огромни заработувачки. Кон крајниот период на Средниот век во Европа, Државата (со користење на конфискацијата за полнење на благајните) и Црквата (со добивање на огромни површини земја) беа здружени против селските заедници и малото господство. Оваа соработка била толку успешна, што денес селото се смета за идеално за индивидуалисти, односно тоа е место каде “секој може да прави што сака со самиот себеси„. Државата била најважниот фактор во еволуцијата на правото на сопственост без оглед дали тоа е јавно или приватно.

Државата и правниот систем[уреди]

Државата како воена институција е засегната со сојузите. Нелојалноста на сојузник на држава е ризик за државната безбедност. На тој начин, бил воведен закон за предавство. Криминалните постапки, главно, нарушување на мирот и предавство го сочинуваат кривичното право кое е поддржано од државата за разлика од правото кое е подржано од физичките лица. Државната правда го заземала местото на кланската, феудалната, трговската и црковната правда поради, силата, вештината и едноставноста. Доказ за супериорноста на кралските судови над феудалните другите судови е тоа што само кралските судови воделе евиденција за нивните судски постапки. Кралските судови вовеле судење пред порота, со што нивната популарност била загарантирана, а воедно ѝпретставувала бедем на слободата. До времето на протестантското реформаторство, со поделбата на Црквата од Државата, во најнапредните земји државата успеала да се справи со делењето правда.

Државата[уреди]

Составувањето на закони било непознаница за примитивните општества.

Најупорните од сите патријархални општества, Евреите, го задржуваат нивното племенско право до одреден степен во нееврејските градови на Западот. Ова племенско право е рудиментираната идеја за право бидејќи се појавила за време на патријархалната фаза на општеството, тоа било обичај или правило кое било санкционирано со одобрување или пракса на постарите.

Неподносливата ситуација во текот на 10-иот век кога секој мал град имал свој закон, па така државите како Франција, Германија, Шпанија и други немале свое унифицирано право сѐ до крајот на 18 век била прекината, благодарение на три пресудни средства кои помогнале да се создаде модерен правен систем и законодавство.

  1. Записи. На почетокот на средниот век во Европа се појавуваат т.н. фолклорни закони кои се појавуваат точно за време на преодот на патријаршијата во држава. Тие се должат на една причина: желбата на кралот да ги знае обичаите на неговите поданици. Тие не се законодавство во смислата на правење на закони туку изјави или објавување на обичај. Тие се составени од познавањето на обичаите на луѓето. Непишаниот обичај се менува неприметно, но не и пишаниот. Текстот може да се земе предвид во секое време. Сепак, пишаниот текст може да се промени со додавање, со секое ново издание.
  2. Судови. Со земањето на некое општо правило, кое било заедничко за сите заедници и со игнорирање на разликите меѓу нив било моделирано англиското обичајно право. На овој начин, правото станало исто во сите области на кралството. Причината зошто останатите држави во Европа добиле обичајно право со векови подоцна, е тоа што државата во овие земји немала правосудство кога Англија имала. Еден од најитрите потези со кој англиските судии го пробиле прифаќањето на обичајното право било ограничувањето на овластувањата на поротата да донесува одлуки со прашања за фактите. Отпрвин поротата одговара на правни прашања и прашања за фактите, а поради тоа што е чисто локално тело, ги следи локалните обичаи. Била усвоена познатата поделба на: област на работење на, судија и на порота.
  3. Фиктивни дејствија. Записите и судовите биле важна помош на луѓето да се приспособат кон законодавството но биле бавни и неусовршени. Иако бавно, тие почнале да функционираат бидејќи луѓето се наклонети кон промената на формата на некоја фиктивна дејност, додека не биле многу воодушевени ако фактите биле познати.

На крај доаѓа усвојувањето на законите или законодавството. Кога е брз напредокот и развојот, се воведува и побрз начин на политичко претставување. Методот не потекнува од примитивните општества, туку од потребата на Државата за пари и употребата на собранието за таа собирање на истите. Со напредокот на трговијата, градското собрание преминало во државното собрание па во парламент, кој се појавил низ цела Европа околу 12 век. Меѓутоа парламентот не го претставувал целосното благородништво и свештенство. Свештенството имало натрупано богатство во форма на земјиште, околу една петтина од вкупното христијанство во текот на 12 и 13 век. Црква водела изолациона политика, таа го вовела целибатот и се тргнала настрана од секојдневниот живот, одбила да се изјасни пред секуларен суд, како и да плаќа даноци на државата под изговор дека, веќе има платено данок на Папата. Бидејќи главната задача на државното собрание било собирање на пари, Црквата не смеела да биде изоставена од него, па така и таа била приклучена кон Парламент. Тоа не ѝ се допаѓало на црквата, но во повеќето случаи нивното присуство било задолжително.

Средновековниот Парламент бил комплетиран кога ги претставувал сите лица во кралството:. благородници, свештеници, селани и занаетчии. Сепак,не бил омилена институција бидејќи значел даночење. Само оние парламенти, кои биле под силен притисок на кралот опстанале во текот на првиот век на нивното постоење. Најдобар доказ дека тоа е така, е фактот дека во оние земји, во кои кралството било слабо, парламентите престанале да постојат. Тврдењата дека парламентите биле резултат на демократски движења не можат да бидат поткрепени со факти. На почетокот, претставувањето во парламентот било поврзано единствено со пари, тоа било повеќе обврска отколку привилегија. Не е необично кога, институција создадена за една цел почнува да служи за друга. Луѓето од кои биле барани големи суми на пари почнувале да поднесуваат петиции. Наскоро, седниците ќе се претворат во преговори, и доделување на петиции од страна на кралот во замена за пари. Сепак, постоела два вида на петиции, приватни и јавни. Од јавните петиции потекнува правото и законодавството. Кралот можел да даде наредби за зачувување на територијалниот интегритет, но се додека овие кралски наредби не биле усогласени со јавните петиции не можело да се добие успешно законодавство. Дури до денес, тоа е основата на успешното законодавство: Јавниот обичај е усвоен и спроведен од државата

На почетокот на политичкото претставување, мнозинството не секогаш ги носело одлуките и постоела многу мала потреба за оспорување на изборите, но во 15 век, седиште во Парламентот било многу ценето. Историски гледано, догмата за рамноправноста меѓу луѓето е резултат на усвојувањето на практичната машинерија на мнозинството, но усвојувањето на принципот на мнозинство е исто така важен за создавањето на друга модерна институција: партискиот систем. Партиски систем, е разработена машинерија во која учествуваат најмалку двајца политички кандидати, еден против друг за поддршка од гласачкото тело. Неговата предност односно рамномерната претставеност привлекла многу луѓе во политиката. Тој обезбедува ефективен критицизам на владата и дава шанса на многу амбициозни, образовани и богати луѓе да учествуваат во креирањето на постојана владина политика.нОвие три институции: политичко претставување, правилото за мнозинство и партискиот систем, се основните делови на модерната политичка машинерија и можат да се применат како во централните така и во локалните влади.

Државата и извршниот систем[уреди]

Администрација е еден од најтешките аспекти на владата. Во усвојувањето и спроведувањето на законите, победата на државата е комплетна, но не и во поглед на администрацијата. Причина за ова е леснотијата да се забележи предноста на усвојувањето и спроведувањето на законите, но не и на управувањето со домашните, религиските и деловните работи, кои треба да бидат одржани на минимум од страна на владата. Државата, првично била воена организација. Тогаш тоа било само територија со која владеел крал, со помош на мала елитна група на војувачи и судски службеници. Во суштина тоа било насилно владеење со поголема маса на луѓе. Сепак, полека, луѓето стекнале политичко претставување. За никој не може да се каже дека е член на држава ако нема право да учествува во создавањето на насоката на политиката. Една од основните функции на државата во однос на управувањето е одржувањето на внатрешниот ред и мир, не постои друга причина за мешање во животот на населението. За одржување на законите и редот, Државата развива средства за комуникација. Историски, „кралскиот пат“ е поставен за служба на кралските војски, а не како поттик за трговија. Во скоро сите земји, државата љубоморно ги контролира средствата за комуникација и посебните слободи како оние во „првиот амандман од устав на САД“ и најчесто истите се ограничени. Првичната функција на Државата - одржувањето на јавниот ред и мир во границите, го провоцира појавувањето на полициската администрација, која е задолжена за делење на правда, но полициската надлежност има посебен карактер, кој се разликува од обичното судско работење. Со „полициски час“, државата ја покажува важноста на спречувањето на нередот. На почетокот, покрај грижата за редот и мирот, државата водела сметка и за зголемувањето на приходите. На крајот ова довело до модерен социјализам. Следело усвојување на стандарден систем на мерки, за на крај државата да добие монопол врз ковањето на пари. Регулирањето на работоспособното население од страна на државата, како една од нејзините функции потекнува од 15 век, кога скоро половина од населението во Европа било покосено од чума.

Тогашната политика на државата била да ги прескокне сите посредни власти и директно да се справува со поединецот. Така било се до книгата на Адам Смит - „Богатството на народите“, во која била промовирана силна реакција на јавноста против мешањето на државата во приватноста. Со своето дејствување, државата го истакна проблемот со сиромаштијата или им пружи помош на сиромашните. Секако, државата не ја создала сиромаштијата, но со уништувањето на постоечките средства кои се справувале со неа, како: селото, црквата и еснафот, таа ја преземала целосната одговорност кон сиромашните без никаква власт над истите. „Големиот извештај за законот за сиромаштијата“ од 1834 година покажал дека комунизмот бил неконтролирано присутен во руралните области на Англија. Во новоразвиените земји како британските колонии, Државата одбила да ја преземе одговорноста за сиромашните и помагањето на истите, и покрај тоа што сиромашната класа е тешко зависна од државниот социјализам.

Признавањето на големата моќ на државата е нормално кога станува збор за кризните времиња во кои луѓето треба да се повикаат на државната помош.

Политичкото претставување помогнало во обликувањето на државната администрација. Кога може да се слушне гласот на поединецот, тогаш се намалува опасноста од произволното мешање на државата. До тој степен е популарен порастот на државното дејствување. Не постојат цврсти и строги правила за ограничување на државното управување, но ќе бидеме во заблуда ако сметаме дека државата е нација и дека сè што прави државата не мора да е корисно за нацијата. На прво место, дури ни во модерните времиња, државата и нацијата не се идентични. Дури и таму каде што постои универзално право на глас, останува фактот дека ширењето на државната администрација означува зголемено влијание на едни врз други, со што се ограничува слободата на дејствување. И’ да се призне дека државата и нацијата се едно исто, понекогаш е тешко да се каже дека државното управување е добро. За крај, модерното недискриминаторно претставување на државната администрација ја крие заблудата дека државните службеници мораат да бидат поефикасни во нивното дејствување за разлика од приватните претпријатија. Тука лежи основната разлика помеѓу јавната и деловната администрација, првата се занимава јавната благосостојба, додека другата со профитот. Сепак и кај двете се бара големо степен на образование и етичко однесување со цел да се избегнат постоечките проблеми во врската помеѓу не само, бизнисите и работниците, туку и државата и администрацијата..

Различните видови на политичко искуство[уреди]

Положување на свечена заклетва на ратификацијата на Договорот од Минстер во 1648 година. (1648) by Жерард тер Борх.

Според Аристотел, државите се поделени на монархии, аристократии, тимократии, демократии, олигархии и тирании. Поради проширувањето на познавањето на историјата на политиката, поделбата била изоставена. Општо гледано, не може да се рече дека некоја форма на владеење е најдобра, ако за таква се сметаа таа што е најприкладна во околностите. Сите држави припаѓаат на типот на единична држава - суверената држава. Сите денешни велесили владеат на принципот на суверенитет. Суверенитетот може да биде носен од индивидуа како во автократијата или од група како во уставното владеење. Устав е пишан документ кој ја одредува и ограничува моќта на различните гранки од владата. Иако Уставот е пишан документ, постои и непишан Устав. Непишаниот устав постојано се надополнува од законодавната гранка на владата. Ова е случај кога околните случувања одредуваат која форма на владеење е најсоодветна. Сепак, пишаниот устав е најважен. Англија ја воведе навиката на пишување на устави за време на граѓанската војна, но после Реставрацијата се откажа. Навиката беше продолжена од американските колонии по нивната еманципација, Франција по револуцијата и остатокот од Европа вклучувајќи ги европските колонии.

Постојат две форми на владеење, едното е со силна централна влада како во Франција, другото е локално владеење, слично на старите поделби во Англија, слабо но без многу бирократија. Овие две форми овозможија оформување на федералното владеење, најпрвин во Швајцарија, потоа во САД во 1776 година, во Канада во 1867 година, во Германија 1870 година и во Австралија во 20 век. Федералните држави го вовеле новиот начин на договарање преку договор. Споредена со федерација, конфедерацијата се разликува по тоа што нема судска власт.За време на американската граѓанска војна, тврдењето на државите од конфедерацијата дека некоја држава може да се оддели од Унијата било неосновано поради извршната, законодавната и судската моќ на федералната влада.

Според професорот А.В.Дајси во Вовед во науката за правото во Уставот, основни одлики на федералниот устав се: Пишан устав наменет за спречување на спорови помеѓу овластувањата на федералните и државните власти. Распределување на моќта помеѓу федералната и државните влади и Врховен суд наменет за толкување на уставот и спроведување на правото, кој не е зависен од извршната и законодавната власт..

Политичка партија[уреди]

Политичка партија е политичка организација која настојува да стекне и одржи политичка моќ во владата, обично преку учествување во изборни кампањи, агитација или протесни дејствија. Партиите често застапуваат веќе изразена идеологија или визија опфатена со напишана програма со одредени цели, и стапуваат во коалиција за различни интереси.

Како академска дисциплина[уреди]

Политиката како наука, го испитува стекнувањето и применувањето на моќ.

Првата катедра за политички науки во САД била основана при катедрата за историја и политички науки во Универзитетот Колумбија и била водена од прускиот емигрант Франсис Либер во 1857 година.

Спектри[уреди]

Левица и десница во политиката[уреди]

Во поново време, политичките аналитичари и политичари ја делат политиката на лево крило и десно крило, често користејќи ја идејата за централна политика како средна патека помеѓу левицата и десницата. Поделбата е скорашна (не била користена од Аристотел) и датира од времето на француската револуција, кога членовите на националното собрание кои ја поддржувале република, обичниот народ и секуларното општество седеле лево, а поддржуваните на монархијата, аристократијата и црквата седеле на десната страна.

Значењето на етикетирањето се усложнило со текот на годините. Позначаен настан било издавањето на Комунистичкиот манифест од Карл Маркс и Фридрих Енгелс во 1848 година. Манифестот предлага правец на делување за пролетерска револуција за рушење на буржоаското општество и укинување на приватната сопственост, со верувањето дека ова би довело до општество без класна поделба.

Значењето на десница и левица се разликува во различни земји во различни периоди, но општо, може да се каже дека десницата често ја застапува традицијата и општествената стратификација додека, левицата е често наклонета кон реформите и рамноправноста, центарот би требало да е балансот помеѓу двете крила, општествена демократија или регулиран капитализам. Според Алберто Бобио, еден од најистакнатите во оваа поделба, левицата е против општествената нееднаквост, додека десницата ја смета општествената нееднаквост како резултат на неискоренливата природна нееднаквост, и сите обиди за искоренување ги смета за утописки и авторитарни.

Некои идеологии, како христијанската демократија, ги комбинираат двете политички крила - тврди Џефри.К.Робертс и Патриша Хогвуд, „Во поглед на идеологијата, христијанската демократија вклучува многу либерални, конзервативни и социјалистички погледи во поширока рамка на морални и христијански принципи“. Движења кои тврдат или тврделе дека се над поделбата на левица и десница се: фашистичка трета-опција во Италија, гаулизам во Франција, перонизмот во Аргентина и националната политика за дејствување во Мексико.

Авторитарна - либерална политика[уреди]

Авторитаризам и либерализам се однесуваат на личната слобода која ја уживаат членовите на општеството. Еден автор ги опишува авторитарните политички системи како системи во кои „личните права и цели се вклештени во групните цели, очекувања и согласности“ додека либералите се противат на државната сопственост. Во најчистата форма либералните поддржувчи се анархисти, кои се за целосно укинување на државата, додека најчистата форма на авторитарното поддржување е тоталитаризмот кој е за државна контрола врз сите аспекти од општеството.

На пример, класичниот либерализам (познат како немешање на државата во економските прашања) е доктрина која ја нагласува личната слобода и ограничена улога на владата. Ова ја вклучува важноста на човечката рационалност, личните права на сопственост, слободни пазари, природните права, заштита на граѓанските слободи, уставно ограничување на владеењето и лична слобода од ограничување, како што е наведено во пишувањата на Џон Лок, Адам Смит, Дејвид Рикардо, Волтер, Монтескје и други. Според Либералниот институт за општествени науки, „перспективата на класичниот либерал за лична благосостојба е просперитет и општествена хармонија е засилена со колку што е можно повеќе слобода и колку што е потребно, помала власт“.

Светска политика[уреди]


20-иот век засведочи две светски војни и не само подемот и падот на Третиот Рајх туку и подемот и падот на комунизмот. Развојот на атомска бомба овозможи побрзо завршување на конфликтот на САД со Јапонија во втора светска војна. Подоцна хидрогенската бомба стана крајното оружје за масовно уништување. Обединети Нации ја играа улогата на форум за мир во светот, на кој му се закануваше нуклеарна војна. „Создавањето на нуклеарни и вселенски оружја ја направија војната неприфатлива како инструмент за постигнување на политички цели.Иако целосен нуклеарен холокауст не доаѓа во предвид, „нуклеарното уценување“ станува критично не само за предизвикот за одржување на светскиот мир, туку и за националниот суверенитет.. Во текот на октомври 1962 година, светот застана на работ на нуклеарна војна, за време на кубанската ракетна криза, со спроведувањето на уценувачката политика на САД против СССР. Поранешниот претседател Роналд Реган бил преплашен од нуклеарните оружја и верувал во можното постоење на живот на други планети. За претседателот, фантазијата за инвазија на светот од други светови која би ги приморала нациите да се обединат против заедничкиот непријател, била доволно силна да ги убеди сите дека човештвото би можело да се обедини за заеднички интерес како што е светскиот мир. На нивниот прв состанок во Женева во 1985 година, претседателот Реган му го споменал прашањето за можна инвазија од други светови, на Михаил Горбачов. Генералот Колин Пауел бил убеден дека предлогот за мир на Реган за Горбачов бил инспириран од научно - фантастичниот филм, Денот кога Земјата мируваше. На 21 септември, 1987 година, Реган, на Генералното Собрание на Обединетите Нации изјави: „...понекогаш размислувам, колку брзо би исчезнале разликите во светот доколку би се соочувале со вонземјанска закана.“

Политичка корупција[уреди]

:Главна статија: Политичка корупција

:„Неограничената моќ настојува да ги расипе умовите на тие што ја поседуваат“ - Вилијам Пит - Постариот

Политичка корупција е користењето на законодавната моќ од страна на владините службеници за незаконска лична корист. Злоупотребата на владина моќ за други цели, како на пример: угнетување на политичките неистомисленици и општа полициска бруталност, не се смета за политичка корупција. За корупција не се сметаат ниту постапките на физичките лица или корпорации кои не се директно поврзани со владата. Незаконска постапка на носител на извршна функција претставува политичка корупција само ако постапката е директно поврзана со нивната службена должност.

Формите на корупција се разликуваат, но главно вклучуваат: поткуп, изнудување, кронизам, непотизам, покровителство, мито и проневерување на пари. Иако корупцијата ги олеснува злосторничките потфати како трговија со дрога, перење на пари и трговија со луѓе, не е ограничена на овие области.

Активностите кои спаѓаат во корупција се разликуваат во зависност од земјата и судството. На пример, одредени политички финансирања кои се незаконски на едно место можат да бидат во согласност со законот на друго. Во некои случаи, владините претставници немаат добро дефинирани овластувања, што го отежнува разликувањето на законските и незаконските дејствија. Во светски рамки се смета дека годишно, во поткуп одат повеќе од еден билион американски долари.. Држава со неограничена политичка корупција е позната како клептократија, што се буквално се преведува како „владеење на крадци“.

„Протекционизмот е единствената корист на моќтаРичард. Л. КемпПолитика е уметноста на создавање на ситуации кои вклучуваат закана за загуба.“

Види исто така[уреди]

Портал „Политика

Наводи[уреди]