Планинска тресиопашка

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Планинска тресиопашка
Заштитен статус
Научна класификација
Царство: Животни
Колено: Хордови
Класа: Птици
Ред: Врапчевидни
Семејство: Тресиопашки
Род: Motacilla
Вид: Планинска тресиопашка
Биномен назив
Motacilla cinerea
Tunstall, 1771
Синоними

Motacilla melanope
Calobates melanope

Планинската тресиопашка (науч. Motacilla cinerea) е мала птица од фамилијата на тресиопашките (Motacillidae). Видот е сличен на жолтата тресиопашка, но жолтото на долните делови е ограничено само на грлото и задникот. Во сезоната на размножување, мажјаците имаат црно грло. Видот е широко распространет, со неколку популации низ Европа и Азија кои мигрираат во тропските предели на Азија и Африка. Вообичаено можат да се видат на отворените мочурливи места, каде одат сами или во пар по земјата и ловат инсекти. Како и другите птици од оваа фамилија и овој вид ја тресе својата опашка, лета ниско со брзи свртувања и има остар повик, најчесто во лет.

Таксономија и систематизација[уреди]

Планинската тресиопашка за првпат била опишана од Мармадук Танстел во неговата „Орнитологија британика“ од 1771 година. [2]

Односите на овој вид не се доволно расветлени; припаѓа на неафриканскиот клад тресиопашки кои се малку конфузни во надворешната морфологија и мтДНК. Овој вид најверојатно е најблизок до цитронската тресиопашка и подвидот со сина глава од жолтата тресиопашка, но точната поврзаност е нејасна.[3]

Опис[уреди]

Мажјак M. c. melanope

Оваа вита тресиопашка има права бела линија над окото и скршен престен околу очите. Горните делови ѝ се сиви и во контраст со жолтото кај задникот и белите долни делови. Мажјакот во сезоната на парење има црно грло кое е обрабено со бели линии како мустаќи. Тие пасат крај бреговите на мочуриштата сами или во пар. Ги користат и камењата и гранките од дрвјата за перчење. Имаат јасен остар повик, а пеењето им е содржано од црцорења.[4]

Распространетост и живеалиште[уреди]

Птицата е широко распространета низ палеарктичкиот регион и има неколку добро забележани популации. Номинираната форма (вклучувајќи ја и caspica од Иран, Турција и Кавказ) е од западна Европа, со Британија, Скандинавија и Медитеранот. Расата melanope, која не е целосно издвоена како подвид е опишана како популација која се размножува низ источна Европа и централна Азија, претежно од Урал, Тјан Шан и Хималаите.[5] Зимуваат во Африка и Азија. Расата robusta се размножува во североисточните делови на Азија и Сибир, проширувајќи се до Кореја и Јапонија. Овие зимуваат во југоисточна Азија. Островските форми ги вклучуваат: patriciae на Азурен Брег, schmitzi на Мадеира и canariensis на Канарски Острови.

Понекогаш се среќаваат на островите кај западна Алјаска и заскитуваат до Калифорнија на југ.[6]

Однесување[уреди]

Планинска тресиопашка во Белгија

Сезоната на размножување им трае од април до јули, а гнездата ги сместуваат во близина на брзи потоци или реки, на насипи од камења или меѓу корења.[4] При додворувањето, мажјакот прави кратки летови нагоре и полека, размавтано се спушта надолу испуштајќи серија чипови високи ноти. [7] Во Европа, гнездта често се направени во дупки од човечки структури. Леглото содржи 3-6 испрскани јајца, и може да имаат повеќе легла, но секое наредно има помалку јајца.[8] Вообичаената големина на леглото во Ирска е 5 јајца со успешност од 80%.[9] На Канарските Острови леглата се помали, а сезоната на парење не е толку кратка и точно определена.[10] Инкубацијата трае околу две недели и уште толку за оперјување на пилињата. Живеат најмногу 8 години во дивина.[11][12]

Овие птици се хранат со различни водени без’рбетници, вклучувајќи муви, водни цветови, бубачки, ракови и школки.[13] Тие често „пасат“ долж патишата зимно време, одлетувајќи со остар повик чи-чип, но по извесно растојание повторно се враќаат на истото место на хранење.[7]

Зимно време се собираат во мали јата.[14] Тие се враќаат на истите места секоја зима, понекогаш во градските градини.[7][15]


Наводи[уреди]

  1. BirdLife International (2012). Motacilla cinerea. Црвен список на загрозени видвови на МСЗП, верзија 2012.1. Меѓународен сојуз за заштита на природата. http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/106008412. конс. 16 јули 2012.  (англиски)
  2. Tunstall, Marmaduke (1771) (на Latin). Ornithologia Britannica: seu Avium omnium Britannicarum tam terrestrium, quam aquaticarum catalogus, sermone Latino, Anglico et Gallico redditus.. London, J. Dixwell. 
  3. Voelker, Gary (2002). Systematics and historical biogeography of wagtails: Dispersal versus vicariance revisited. „Condor“ 104 (4): 725–739. doi:10.1650/0010-5422(2002)104[0725:SAHBOW]2.0.CO;2. 
  4. 4,0 4,1 Rasmussen PC and Anderton, JC (2005). Birds of South Asia: The Ripley Guide. Volume 2. Smithsonian Institution & Lynx Edicions. стр. 317. 
  5. Hume, AO (1890). The nests and eggs of Indian Birds. Volume 2.. R H Porter, London. стр. 207. http://www.archive.org/stream/nestseggsofindia02hume#page/206/mode/2up. 
  6. „Checklist of Alaska birds. 15th Edition“. University of Alaska, Fairbanks. 2009. http://www.uaf.edu/museum/bird/products/checklist.pdf. конс. октомври 2009. 
  7. 7,0 7,1 7,2 Ali, S and Ripley, S D (1998). Handbook of the birds of India and Pakistan. Volume 9 (2 издание). стр. 290–292. 
  8. Klemp S. (2000). Effects of parental effort on second brood, moult and survival in the Grey Wagtail Motacilla cinerea. „Ardea“ 88 (1): 91–98. ftp://80.57.161.240/artikelen/G/Grote%20Gele%20Kwikstaart1.pdf. 
  9. Smiddy, P. and O'Halloran, J. (1998). Breeding biology of the Grey Wagtail Motacilla cinerea in southwest Ireland. „Bird Study“ 45 (3): 331–336. doi:10.1080/00063659809461104. 
  10. Rodríguez B., Rodríguez A. (2007). Breeding biology of Grey Wagtail Motacilla cinerea canariensis on Tenerife, Canary Islands. „Acta Ornithol.“ 42 (2): 195–199. doi:10.3161/068.042.0203. http://www.ebd.csic.es/Airam/pdf/Rodriguez_&_Rodriguez_2007_Acta_Ornithol.pdf. 
  11. Robinson, R.A. (2005). „BirdFacts: profiles of birds occurring in Britain & Ireland“. BTO Research. http://blx1.bto.org/birdfacts/results/bob10190.htm. конс. 28 октомври 2009. 
  12. Jørgensen OH (1976). Migration and Aspects of Population Dynamics in the Grey Wagtail Motacilla cinerea. „Ornis Scandinavica“ 7 (1): 13–20. doi:10.2307/3676170. 
  13. Santamarina, Jesus (1989). The Grey Wagtall (Motacilla cinerea) diet in the Ulla river basin, Galicia. NW Spain (на Spanish). „Ardeola“ 37 (1): 97–101. http://www.ardeola.org/files/Ardeola_37%281%29_97-101.pdf. 
  14. Neelakantan, KK (1964). Roosting of the Grey Wagtail [Motacilla caspica (Gmelin)] in the Thekkady Wild Life Sanctuary. „J. Bombay Nat. Hist. Soc.“ 61 (3): 691–692. 
  15. Nickell, Walter P (1968). Return of Northern Migrants to Tropical Winter Quarters and Banded Birds Recovered in the United States. „Bird-Banding“ 39 (2): 107–116. doi:10.2307/4511469. 

Надворешни врски[уреди]