Плазма (физика)

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Плазмена лампа

Во физиката и хемијата, плазма е агрегатна состојба на материјата во која одреден дел од честичките се јонизирани. Со загревање на гасовите, молекулските врски се дисоцираат, так ашто гасот се доведува во атомарна состојба. Понатамошното загревање води до јонизација (електроните ја напуштаат електронската обвивка на атомите), и претворање на гасот во плазма, материја составена од наелектризирани честички, одделно позитивни јони и негативни електрони. Присуството на незанемарлив број на наелектризирани честички ја прави плазмата електропроводна, и од тие причини чувствителна на електромагнетно поле. Од тие причини, плазмата има особини кои се многу различни од тие на тврдите тела, течностите и гасовите, и се смета за посебна состојба на материјата. Сепак треба да се нагласи дека не постои фазен премин меѓу гас и плазма. Слично на гасовите, плазмата нема определен облик и зафатнина освен ако не е затворена во некој сад. Но, за разлика од гасовите, под влијание на магнето поле плазмата може да образува различни структури во кои се одржува со електромагнетно поле без допир со надворешен ѕид. Места каде што вообичаено се наоѓа плазма се ѕвездите и неонските светилки.

Плазмата првпат е откриена во Круксовата цевка, и опишана од Вилијам Крукс во 1879. Карактерот на „светликавата“ материја од Круксовата цевка беше објаснета од британскиот физичар Џ.Џ. Томсон во 1897, и подоцна наречена „плазма“ од страна на Ирвинг Лангмир во 1928, најверојатно затоа што го потсетувала на крвна плазма.

Поврзано[уреди]

Надворешни врски[уреди]