Плазма (физика)

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Plasma-lamp 2.jpg

Во физиката и хемијата, плазма е состојба на материјата во која одреден дел од честиците се јонизирани. Со загревање на гасовите молекуларните врски се дисоцираат, такашто гасот се доведува во атомарна состојба. Понатамошното загревање води до јонизација (електроните ја напуштаат електронската обвивка на атомите), и претворање на гасот во плазма, материја составена од наелектризирани честици, одделно позитивни јони и негативни електрони. Присуството на незанемарлив број на наелектризирани честици ја прави плазмата електропроводна, и од тие причини чувствителна на електро-магнетно поле. Од тие причини, плазмата има особини кои се многу различни од тие на тврдите тела, течностите и гасовите, и се смета за посебна состојба на материјата. Сепак треба да се нагласи дека не постои фазен премин меѓу гас и плазма. Слично на гасовите, плазмата нема определена форма и волумен освен ако не е затворена во некој сад. Но, за разлика од гасовите, под влијание на магнето поле плазмата може да формира различни структури во кои се одржува со електромагнетно поле без допир со надворешен ѕид. Места каде што вообичаено се наоѓа плазма се ѕвездите и неонските светилки.

Плазмата првпат е откриена во Круксовата цевка, и опишана од Сер Вилијам Крукс во 1879. Природата на “светликавата“ материја од Круксовата цевка беше објаснета од британскиот физичар Сер Џ.Џ. Томсон во 1897, и подоцна наречена “плазма“ од страна на Ирвинг Лангмир во 1928, најверојатно затоа што го потсеќала на крвна плазма.

Надворешни врски [уреди]

Портал „Физика