Пигмалион

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Пигмалион (англиски: Pygmalion) е драма на британскиот писател Џорџ Бернард Шо од 1913 година.

Ликови[уреди | уреди извор]

Во драмата се појавуваат следниве ликови:[1]

  • Хенри Хигинс, професор по фонетика
  • Г-ѓа Хигинс, неговата мајка
  • Полковникот Пикеринг, неговиот пријател
  • Елиза Дилитл, продавачка на цвеќиња
  • Алфред Дилитл, нејзиниот татко
  • Г-ѓа Пиерс, управничка на домот на професорот Хигинс
  • Г-ѓа Ајнсфорд Хил
  • Клара, нејзината ќерка
  • Фреди, нејзиниот син
  • Собарка
  • Минувач
  • Саркастичар

Содржина[уреди | уреди извор]

Прв чин[уреди | уреди извор]

Една ноќ, пред катедрала Св. Павле во Лондон е собрана група луѓе кои чекаат да престане дождот: госпоѓата Хил со ќерката Клара и синот Фреди, професорот по фонетика Хигинс, полковникот Пикеринг, продавачката на цвеќиња Елиза итн. Професорот Хигинс цело време ги запишува разговорите на насобраните луѓе, а Елиза мисли дека тој е полицаец кој неправедно сака да ја уапси. Најпосле, сите се воодушевени кога се дознава дека тој е професор кој според изговорот на луѓето може да го одреди нивното потекло. Професорот Хигинс и полковникот Пикеринг ја делат љубовта кон фонетиката и тие се запознаваат меѓу себе.[2]

Втор чин[уреди | уреди извор]

Утредента, во домот на професорот Хигинс доаѓа Елиза која бара од него да ѝ дава часови по литературен англиски јазик. Тогаш, професорот и полковникот се обложуваат дека за неколку месеци Елиза ќе стекне образование кое е достојно на госпоѓите од високите кругови. Во меѓувреме, професорот Хигинс го посетува таткото на Елиза, кој за мал паричен надомест се согласува неговата ќерка да остане кај професорот.[3]

Трет чин[уреди | уреди извор]

Откако е остварен напредок во нејзината обука, Елиза оди на прием кај г-ѓа Хигинс, мајката на професорот и таму ги запознава г-ѓа Хил, Фреди и Клара. Уште на прв поглед, Елиза го привлекува вниманието на Фреди.[4]

Четврти чин[уреди | уреди извор]

Навистина, по неколкумесечна обука, Елиза е целосно преобратена од проста девојка во отмена госпоѓица. За да ги покаже своите способности, професорот и полковникот ја носат Елиза на забава каде никој не може да го забележи нејзиното сиромашно потекло. Задоволни од успехот, професорот и полковникот објавуваат дека експериментот е завршен и дека Елиза е слободна да си оди каде сака. Меѓутоа, таа е повредена од нивниот однос кон неа и доаѓа до голема расправија меѓу неа и професорот кого Елиза го обвинува дека е бездушен и нечовечен.[5]

Петти чин[уреди | уреди извор]

Утредента, Елиза го напушта домот на професорот и оди кај неговата мајка, која застанува на нејзината страна. Таму доаѓаат и професорот и полковникот, а доаѓа и таткото на Елиза, кој добил неочекувано наследство и се ослободил од сиромаштијата. Тој ги повикува присутните да му се придружат на неговата венчавка со маќеата на Елиза, а таа и професорот имаат долг и жолчен разговор. Најпосле, професорот ја замолува Елиза да продолжи да живее со него.[6]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Bernard Šo, Pigmalion. Beograd: Rad, 1964, стр. 3.
  2. Bernard Šo, Pigmalion. Beograd: Rad, 1964, стр. 5-17.
  3. Bernard Šo, Pigmalion. Beograd: Rad, 1964, стр. 18-47.
  4. Bernard Šo, Pigmalion. Beograd: Rad, 1964, стр. 48-64.
  5. Bernard Šo, Pigmalion. Beograd: Rad, 1964, стр. 65-73.
  6. Bernard Šo, Pigmalion. Beograd: Rad, 1964, стр. 74-99.