Марко Фабиј Квинтилијан

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Марко Фабиј Квинтилијан

Марко Фабиј Квинтилијан (40-96 год. после Христос) бил по потекло од Пиринејскиот Полуостров, од каде уште како момче дошол во Рим, каде што се образувал кај говорници.

Иако бил критичен спрема многу појави во своето време, а особено спрема образованието, тој не бил бунтовник против режимот, така што успеал да стане државен професор по реторика. Неговиот учебник по реторика, најпознат во целата историја на беседништвото, не е книга што самиот ја напишал, туку настанала според белешките што ги „фаќале“ неговите ученици во текот на предавањата, а тој само ги редактирал. Преведен е на сите светски јазици.

Учебникот на Квинтилијан содржи 12 книги (што одговараат на денешни поглавја), а во многу нешта се потпира на искуствата на Аристотел и Цицерон). Впрочем, и самиот Квинтилијан велел дека во многу нешта не е оригинален, дека честопати изнесува туѓи мислења, но за нив дава сопствен суд. Според Квинтилијан, способноста за елоквентно изразување е својствена на идеалниот човек, затоа што она што најмногу го разликува човекот од животните е токму можноста да говори. Тос сметал дека реториката е уметност (ако може работата на дрводелецот и грнчарот да се третира за уметност...). Тој сметал дека талентот е поважен од вежбањето, во што секако грешел... Квинтилијан сметал, а тука и грешел, дека не постои никаква разлика меѓу писменото и усното изразување, дека добро составениот напишан текст претставува предуслов за добар говор. Веројатно таквиот негов став бил резултат на практиката, говорот да се подготвува во вид на писмен состав или пак изговорениот да се бележи. Оваа книга ги опфаќа речиси сите прашања кои и современиот учебник би морал да ги содржи, иако одговорите се денес нешто поинакви. Тој малку помалку внимание отколку што денес се посветува му посветил на аудиториумот. Подробно расправал за тоа каков треба да биде учителот, каков треба да биде ученикот, кои знаења образованиот ретор треба да ги поседува, кога треба да почне со говори пред судот. Квинтилијан ја продолжил грчката и римската традиција по таков начин што големо внимание посветил на моралниот профил на говорникот, кој морал да биде честит и угледен човек. Тој требал да го познава правото, потоа историјата, а за граматиката, ортографијата и стилот зборувал веќе во првите глави. Како професор по реторика, Квинтилијан бил противник на тепањето како воспитна метода. Бил приврзаник и едно Најважен дел од неговиот учебник се десеттата и дванаесетта книга. Откако утврдил дека постојат различни стилови, тој не му дал предност на ниту еден од нив. Според една класификација, постои атички стил, збиен и едноставен и азијански стил, китнест и разуздан. Родскиот стил пак, стои на средината меѓу овие два. Квинтилијан се определил за атичката едноставност, затоа што азијанскиот стил му се чинел бомбастичен и надуен. времено предвесник на т.н. „перманентно образование“, што во негово време подразбирало дека говорникот треба да се образува целиот свој живот. Во образованието, говорникот треба да посвети внимание на поезијата, историјата, граматиката, посебно на ортографијата (=правописот), глумата и дури и на музиката, геометријата и астрономијата. Во поглавјето „За смеата“ тој зборува за досетките и нивното значење во говорот.