Аристотелова етика

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Етиката како засебен предмет на умствено иследување зазема голем дел во делото на Аристотел, кој бил поттикнат да даде одговор на филозофските прашања поставени од неговите претходници Сократ и Платон. Во неговиот оригинален облик, овој предмет го засега човечкиот стремеж на имање доблесен (старогрчки: θɒs или старогрчки: θoʊs) карактер (старогрчки: ἀρετή), или со други зборови да се има одлични и добро избрани навики. Здобивањето со одличност на карактерот се однесува на доблесното живеење или на едвајмонија грчки збор често-пати преведуван како благосостојба, среќа или „блаженство“.[1] Поедноставно, етика е систематско изучување на тоа како поединците треба да живеат. Ова изучување отпрвин било поистоветувано со политичките науки, особено законодавството. Политиката влијае на човечкото воспитание, и поради тоа го адресира истото прашање за тоа кој е правилниот начин на живот, но од општествена гледна точка. Оригиналниот аристотеловски и сократовски одговор на прашањето за исправно живеење бил токму животот на филозофијата и контемплацијата.


Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Nicomachean Ethics, trans. T.H. Irwin, Introduction. Hackett Publishing Company (Indianapolis: 1999) xv.

Надворшени врски[уреди | уреди извор]