Мегалодон

За други значења на поимот, видете Мегалодон (појаснување).

Megalodon Период: Late Oligocene-Early Pleistocene 28–1.5 Ma PreЄ Є O S D C P T J K Pg N
Model of the jaws of the megalodon at the American Museum of Natural History.
Научна класификација
Царство:	Animalia
Колено:	Chordata
Потколено:	Vertebrata
Класа:	Chondrichthyes
Поткласа:	Elasmobranchii
Ред:	Lamniformes
Фамилија:	Disputed; Lamnidae or †Otodontidae
Род:	Disputed; Carcharodon or †Carcharocles
Вид:	†C. megalodon
Биномен назив
Disputed; Carcharodon megalodon or Carcharocles megalodon For Carcharodon megalodon, Agassiz, 1843
Синоними
Procarcharodon megalodon Casier, 1960 Megaselachus megalodon Glikman, 1964

Мегалодон, Carcharodon или Carcharocles Megalodon (се изговара Meg-a-la-don или "голем заб" на Грчки) е изумрена ајкула што постоела во праисторијата, од олигоценот до Плеистоцен епохата, пред околу 25 до 1,5 милиони години.

Мегалодон бил врвен предатор на своето време, а можеби и најголемиот и најмоќниот макро-предатор риба која некогаш живеела. Фосилните остатоци на Мегалодон укажуваат дека тоа се приближуваше на вкупна должина од максимум 20.3 метри (67 стапки). Мегалодон се смета за припадник на редот Lamniformes но неговата филогенија е спорна. Научниците сугерираат дека Megalodon изгледал како поголема верзија на голема бела ајкула, Carcharodon carcharias. Фосилни докази потврдуваат дека Megalodon имал космополитскa дистрибуција.

Пронајдоци

Заб на ајкула

The Wikipede edits заби_на_ајкула.

Според ренесансни извори, џиновски, триаголни фосилни заби биле често наоѓани во карпести формации за кои тогаш се верувало дека се скаменети јазици, или заб од ајкула, на змејови и змии. Ова толкување било поправено во 1667 од страна на данскиот природонаучник,Николас Стено, кој посочил дека тоа се заби на античка ајкула (и славно создал скица од глава на ајкулите кои имале вакви заби). Тој ја споменал неговите наоди во книгата , The Head of a Shark Dissected, која исто така содржела илустрација на заб од Мегалодон, претходно сметан за скаменет јазик.

Идентификација

Швајцарскиот биолог, Луис Агасиз, го даде научното име на оваа ајкула, Carcharodon Megalodon, во 1835 година, во својата истражувачк дело Recherches sur les poissons fossiles, кое го завршил во 1843 година. Забите на Мегалодон се морфолошки слични на забите на големата бела ајкула. Врз основа на оваа опсервација, Агасиз го доделил родот Carcharodon на мегалодон. Додека научно име е Мегалодон, често неформално се нарекува ајкула со огромни заби или гигантска бела ајкула pа дури и чудовиште ајкула.

Фосили

Како и кај сите други ајкули, скелетот на мегалодон бил формиран од 'рскавица наместо коски, ова резултирало со претежно слабо зачувани фосилни примероци.

Фосилни заби

The Wikipede edits мегалодон_мерач_на_заби.

Најчестите фосили на Мегалодон се неговите заби, кои се морфолошки слични со забите на големата бела ајкула, но се поcvrsti и посразмерно назабени. Забите на Мегалодон може да изнесуваат повеќе од 180 милиметри (7,1 инчи) во висина или дијагонала, и се најголеми од сите познати видови ајкула.

Фосилни пршлени

Некои делумно зачувани фосилни пршлени на Мегалодон , исто така, се пронајдени. Најзначајниот пример е делумно зачуван, но поврзан рбетен столб од примерок на Мегалодон ископан во Белгија во 1926 година. Овој примерок се состои од 150 рбетни пршлени, со најголем пршлен од 155 милиметри во дијаметар. Сепак, 'рбетниот пршлен на Мегалодон може да биде над 225 милиметри во дијаметар, и најверојатно е најголемиот од сите познати видови ајкула.

Фосилнa дистрибуција

Fосилите на Мегалодон биле ископувани во многу делови од светот, вклучувајќи ги Европа, Северна Америка, Јужна Америка, Порторико, Куба, Јамајка, Австралија, Нов Зеланд, Јапонија, Африка, Малта, Гренадините и Индија. Забите на Мегалодон, исто така, се ископувани и во региони далеку од континенталните подрачја (т.е. Мариана Тренч во Пацификот).

Најраните пријавени остатоци од Мегалодон се од крајот на доцната Oligocene, односно пред околу 25 милиони години. Иако фосили на Мегалодон се отсутни во слоевите кои се протегаат надвор од границите на терциерната граница , тие биле пријавени и од слоеви на плеистоценот. Се верува дека Мегалодон изумрел во плеистоцен, веројатно пред околу 1,5 милиони години.

Физичка анатомија

Меѓу преживеани видови, големата бела ајкула се смета за аналогна на Мегалодон. Недостатокот на добро зачувани скелети од фосилни остатоци на Мегалодон ги принудува научниците да се потпираат на морфологијата на големата бела ајкула за основа на својата реконструкција и проценка на големина.

Проценка на големина

The Wikipede edits мегалодон_вилица.

Проценка на максималната големина на Мегалодон е мошне контроверзна и тешка тема .Kако и да е , научната заедница признава дека Мегалодон бил поголем од кит-ајкула , Rhincodon typus. Првиот обид за реконструкција на вилицата на оваа ајкула е направен од страна на професор Бешфорд Дин во 1909 година. Од димензиите на оваа реконструкција на вилица, големината на Мегалодон во теорија може да биде околу 30 метри (98 стапки), но со новите откритија и напредокот на науката за фосилни ‘рбети, оваа реконструкција сега се смета за неточна. Главните причини за ова неточности се; (1) релативно недоволното познавање на забната структuра на Мегалодон во време на Дин, и (2) неточните мускулни структури. Експертите сугерираат дека поточна верзија на модел на вилица на Мегалодон од страна на Бешфорд Дин би била околу 70 проценти од неговата оригинална големина и би довела до големина на ајкулата во согласност со модерните откритија. Оттаму, за да се решат таквите грешки, научници, со помош на нови фосилни наоди на Мегалодон и подобрувањата на знаењата на анатомијата на својот најблизок аналог воведени се повеќе методи за квантитативна проценка на нејзината големина врз основа на статистички односи меѓу големината на забите и телесната должина на големата бела ајкула.

Метод предложен од Џон Е. Рандал

Во 1973 година, ихтиолог Џон Е. Рандал вовел метод за одредување на големината на големата бела ајкула и го искористил за да ја пресмета големината на Мегалодон. Предложениот метод е: вкупна должина во метри = [(0,096) × (висина на делот од забот покриен со глеѓ во mm). Логиката зад оваа метода е тоа што висина на делот од забот покриен со глеѓ (вертикалното растојание на сечилото од базата на глеѓта до неговиот врв) од најголемиот горен преден заб во челуста на ајкула може да се искористи за да се утврди вкупна должина. Најголемиот заб во негова сопственост во тоа време имал глеѓна висина од околу 120 милиметри, кои дале 13 метри (43 стапки) должина. Меѓутоа, две експерти за ајкули, Ричард Елис и Џон Е.Meк Коскер, укажале на недостатокот во начинот на пресметување на Рандал во 1991 година. Според нив, глеѓната висина на zабот на ајкулата не се зголемува пропорционално со забот на животното. Оваа констатација доведе до предлози за нови, попрецизни методи за одредување на големината на големата бела ајкула и слични ајкули.

Метод предложен од Готфрид et al.

Тројца научници, Мајкл Д. Готфрид, Леонард Ј.В.Компањо и С. Кертис Бауман, после темелно истражување на многу примероци на големата бела ајкула, предложиле конзервативен, но попрецизен метод за мерење на големината на C.carsharias i Мегалодон и тој бил објавен во 1996 година. Предложениот метод е: вкупна должина во метри на "Мега забот" = - (0,22) + (0,096) × [(максимална висина на забот во mm). Најголемиот заб на Мегалодон во сопственост на овој тим бил горниот дел од предниот примерок, кој имал максимална висина од 168 мм (6,61 инчи). Овој заб е откриена од страна на Леонард Ј.В.Компањо во 1993 година, и тоа давало должина од 15,9 метри (52 стапки). Но, гласините за поголеми Мегалодон заби постоеле во тоа време. Максималната висина на заб со оваа метода се мери како вертикална линија од врвот на круната до дното на крила на коренот, паралелно со долга оска на забот. на кратко, максималната височина на забот е неговата висина.

Проценка на телесната маса

Готфрид et al, исто така, вовел методот за утврдување на телесна маса на големата бела ајкула, по проучувањето на должината - целокупен однос на податоците од 175 примероци во различни фази и раст биле извадени за да се направи проценка на телесна маса на Мегалодон. Предложениот метод е: Тежина во килограми = 3.29E-06 [TL во (метри) 3,174]. I според овој метод, 15,9 метри (52 стапки) дол`ina, примерокot ќе имал телесна маса од околу 47 метрички тони] (52 кратки тони).

Метод предложен од Клифорд Еремија

Во 2002 година, истражувач д-р Клифорд Еремија, исто така, предложил метод за да се одреди големината на големата бела ајкула и слични ајкули (односно, Мегалодон), кој се верува дека се базира на веродостоен принципот кој служи добро со повеќето големи ајкули. Предложениот метод е: вкупна должина во метри = [(коренската ширина на горниот предниот заб во центиметри) x (4,5)]. Тоа се преведува како за секој сантиметар од коренската ширина на горните предни заби, се додаваат по околу 4,5 метри. Д-р K. Еремија тврди дека периметарот на вилицата на ајкулата е директно пропорционална со неговата вкупна должина, така да ширина на корените на забите се најголемиот показател за проценување на периметарот на вилицата. Најголемата заб во сопственост на Д-р В. Еремија имал коренска ширина од околу 12 cm, што давало 15,5 метри (51 стапки) должина.

The Wikipede edits скала_на_мегалодон.

Максималната големина

Постоечките фосилни докази покажуваат дека Мегалодон најверојатно надминува 18 метри (59 стапки), со вкупна должина. Во 1994 година, морски биолог Патрик Шембри тврдел дека Мегалодон може да се приближи со максимална должина од 25 метри (82 стапки). Почетната проценка на големина на Мегалодон можеби и не била толку неверодостојна. Сепак, Готфрид et al., Во 1996 година, предложил дека Мегалодон веројатно може да се приближи на максимална должина од 20,3 метри (67 стапки),. Техниката за мерење на ајкули , предложена од истиот тим покажува дека Мегалодон во оваа должина ќе има телесна маса од 103 тони (114 кратки тони).

Оттука, научни истражувања јасно покажуваат дека Мегалодон е најголемиот примерок на ајкула кој некогаш живеел и е меѓу најголемите примероци на риби за кои се знае дека живееле.

Распоред на забите и вилична механика

The Wikipede edits заби_на_мегалодон.

Тим од јапонски научници, Т. Uyeno, О. Сакамото, и H. Sekine, откриле и ископале делумни остатоци од Мегалодон, со речиси комплетно поврзан збир на неговите заби, во Саитама, Јапонија во 1989 година. Друг речиси целосен распоред на заби од Мегалодон бил пронаjден од Yorktown Formations на Ли Крик, Севернa Kаролина во САД и служи како основа на виличната реконструкција на Мегалодон во Американскиот музеј за природна историја во Њујорк. Овој сет од поврзани заби ја решило мистеријата колку заби ќе има во вилицита на C. Megalodo.. Оттука, со висока точност биле мо`ни вилични реконструкции. Повеќе сетови од поврзани заби на Мегалодон исто така биле пронајдени во подоцнежните години. Врз основа на овие откритија, двајца научници, С. Аплгејт и Л. Еспиноза, објавиле вештачка стоматолошка формула за Мегалодон во 1996 година. Најточната модерна вилична реконструкција се базира на оваа стоматолошка формула.

Стоматолошка формула на C. Megalodon е: http://upload.wikimedia.org/math/7/3/c/73cbaabe70f26904a6c2cc5d6ecf5f08.png

Како што се гледа од стоматолошка формула,Мегалодон имал четири вида на заби во својата вилица.

• Предни - А

• Средни - (Во случај на Мегалодон , овој заб технички се чини дека е горниот дел од предниот заб и се нарекува "А3", бидејќи тој е прилично симетричен и не е насочен (од страна на забот кон средишната линија на вилиците каде што левата и десната вилица се поклопуваат), но овој заб се уште се означува како среден заб. Сепак, во случајот на големата бела ајкула,sredniot zab e naso~en. Оваа спецификација, често е изнесува во случајот на Carcharodon наспроти Carcharocles и оди во однос на поборниците на Carcharocles.)

• Бочни - L

• Задни - P

Мегалодон имал многу стабилна дентиција, а имал вкупно околу 276 заби во своите челусти, опфаќајќи 5 реда. Палеонтолозите укажуваат на тоа дека многу голем примерок на Мегалодон имал вилици преку 2 метри (7 метри) во пречник.

Стисок на вилица

Во 2008 година, тим од научници предводен од Стивен Вро , извршиле експеримент за да се утврди стисокот на вилица на Мегалодон; резултатите укажуваат на тоа дека праисториската ајкула имала една од најмоќните стисоци на вилица во историјата. 15,9 метри (52 стапки) долгата, Мегалодон била способна да да загризе со сила од 108.514 њутни (N) или £ 24.000, доколку нејзината дол`ина била 20,3 метри (67 стапки), таа била способна za takov стисок на вилица која се проценува на 182.201 њутни (N) или £ 41.000 .

Cтисокот нa вилица на Мегалодон е, при максимална проценетата големина, над 28 пати поголема од онаа на Dunkleosteus на 5,3 kN (1.100 lbf), над 10 пати поголема од онаа на голема бела ајкула во 18 kN (4.100 lbf), и повеќе од 5 пати поголема од онаа на Т. Рекс со 31 kN (7.000 lbf), а исто така поголема и од онаа на Предатор Х со 150 kN (33.000 lbf).

Покрај тоа, Вро et al. истакнал дека ајкулите, исто така, се тресат странично додека се хранат, при сто се зголемува посткраниалната генерирана сила. Затоа вкупната сила е најверојатно, повисока од проценетата силa добиена преку експеримент. Извонредниот стисок на Мегалодон мора да се смета во контекст на големината на овој фосил предатор и na палеонтолошките докази,сугерираат дека Мегалодон бил активен предатор на големите китови од тоа време.

Функционални параметри на забите

Исклучително силните заби на Мегалодон се назабени, со што се зголемува ефикасноста на сечење на месото на пленот. Палеонтологот д-р Бретон Кент укажува на тоа дека овие заби се релативно подебели во однос на нивната големина, со многу пониско ниво на виткање. Тие, исто така, имаат корени кои се значително поголеми во однос на вкупниот заб, и така имаат поголема предност. Заби со овие особини не се само добри алати за сечење, но, исто така, се добро прилагодени за фаќање на моќен плен и ретко ќе попуштат дури и кога ги сечат коските.

Скелетна анатомија

The Wikipede edits Скелет_на_мегалодон.

Настрана од проценување на големината на Мегалодон, Готфрид et al., Исто така, се обиделе да ја утврдат шемата на целиот скелетен костур на Мегалодон.

Вилича структура

Zа да ја подржи функционално големaта и силна дентиција, вилиците на Мегалодон, би биле масовни и посилно развиени во споредба со онаа на големата бела ајкула, кој поседува помалку развиена дентиција.

Череп

Черепот на C. Megalodon би требало да има по коцкаст и поцврст изглед отколку истиот на големата бела ајкула, со цел да се одразуваат пофункционално и масовно вилици и дентиција во споредба.

Перки

Перките на Мегалодон биле, најверојатно, пропорционално поголеми и подебели во однос на перките на голема бела ајкула бидејќи релативно поголеми перки се неопходност за погон и контрола на движењата на ајкула со поголема големина.

Aксијален скелет

Преку темелна инспекција на делумно зачуваниот ‘рбетен столб на Мегалодон,примерокот од Белгија, станало јасно дека Мегалодон имал повисок број на пршлени од било кои големи примероци на сите познати ајкули .Cамо бројот на пршлени на големата бела ајкула доаѓа блиску во квантитет, со што ја симболизира блискиот анатомски односи помеѓу двата вида.

Комплетна скелетна реконструкција

Врз основа на карактеристиките споменати погоре, Готфрид и неговите колеги на крајот успеале да реконструираат целиосен скелет на Мегалодон, кој е изложен во Calvert Marine Museum во Solomons island, Мериленд во Соединетите Американски Држави. Оваа скелетна реконструкција е 11,5 метри (38 стапки) долга и претставува една млада индивидуа. Тимот нагласува дека релативни и пропорционален промени во скелетот на Мегалодон се онтогенетски во природата, во споредба со онаа на големата бела ајкула, како што се јавуваат kaj големите бели ајкули додека растат. Покрај тоа, фосилните остатоци на Мегалодон потврдиле дека toj имал тешко калцифицирани скелет.

Палеоеколошки размислувања

Опсег и живеалиште

Мегалодон била океанска рибa која претежно населувала средини со умерена и топла вода. Фосилните извештаи на Мегалодон потврдиле дека тоа е космополитски вид. Пред формирањето на Истмусот на Панама, океаните биле релативно потопли. Ова го направиле воможно опстанувањето на видот во сите океани во светот.

Мегалодон имале доволно флексибилност да се населуваат во широк спектар на морски околини (плитки води, крајбрежје, мочурлива крајбрежните лагуни, песочна литорали, и длабоки водни средини, и kratkotraen животен стил. Возрасниот C. Megalodon не бил присутен во изобилие во средини со плитка вода, а најчесто се движеле далеку од брегот.

Oбласти каде растеле

Фосилни докази покажуваат дека места каде што Мегалодон, растеле најверојатно се крајбрежните средини со млака вода, каде што потенцијални закани биле мали, а имало храна во изобиле. Како што е случај со повеќето ајкули денес, Мегалодон исто така најверојатно раѓал живо младенче. Големината на забите на новороденото C. Megalodon покажуваат дека новородените Мегалодон биле околу 2-3 метри (7-10 стапки) во должина при раѓањето. Младиот Мегалодон најчесто се хранел со риба, џиновски морски желки, и мали китовите. Со приближувањето кон зрелост, Мегалодон претежно ловел китови во области далеку од брегот каде што тие имале онтогенетски промени во исхраната. Во моментов, области на израснување на Мегалодон се идентификувани во Гатун-Панама, Калверт-Мериленд и Флорида.

Односот кон пленот

Мегалодон во лов.

Ајкулите се генерално опортунистички предатори. Сепак, научниците посочуваат дека Мегалодон е „најверојатно најзастрашувачкиот месојад кој некогаш постоел.“ Факторите - голема големина, големата брзина пливачките способности и цврстите вилици заедно, овозможуваат овој супер-предатор да ја има способноста да го конзумира широкиот спектар на фауната.

Фосилните докази покажуваат дека Мегалодон ловел китови (односно кашал, bowhead whales, cetotherrids, squalodontids, rorquals, Odobenocetops, делфини, и porpoises), sirenians, pinnipeds, и огромни морски желки . Што се однесува до нивната големина , Мегалодон, најверојатно се хранеле главно oд големи животни , a китовиte биле главен плен- многу коски се пронајдени со јасни знаци на голем залак, направени од заби кои одговараат на оние на Мегалодон и разни истражувања се направени и е откриено дека забите на Мегалодон обично биле пронаоѓани покрај остатоците од китовите, а понекогаш и во директна поврзаност со нив. Како и другите ајкули,Мегалодон исто така се хранеле со риби. Мегалодон најверојатно исто така, имале тенденција за канибализам.

Однесување при лов

Ајкулите често користат сложени стратегии при лов за да нападнат големи животни. Некои палеонтолозите укажуваат на тоа дека стратегијата на лов на големата бела ајкула може да понуди индикации за тоа како Мегалодон можел да лови н невообичаено голем плен (т.е., китови). Сепак, фосилните докази покажуваат дека Мегалодон користи поефикасна стратегии на лов против голем плен во споредба со стратегиите за лов користени од страна на големата бела ајкула.

Палеонтолозите спроведоа истражување врз фосили за да се утврдат напаѓачките модели на Мегалодон. Наодите укажуваат на тоа дека напаѓачките модели би се разликувале од плен до плен во однос на нивната големина. Фосилни остатоци од некои мали китови укажуваат на тоа дека тие, најверојатно, биле удрени со голема сила од подолу пред да биде убиени и изедени. Еден специфичен примерок - остатоци од 9 метри (30 стапки) долг праисториски балеен кит (непознат таксон од миоценот) бил првата можност за квантитативно анализирање на напаѓачкото однесување на Мегалодон. Грабливецот првенствено се фокусирал во неговиот напад на тешките коскените делови (односно коскени рамена, плавници, градниот кош и горниот дел од 'рбетот) од пленот, што големата бела ајкула, генерално го избегнува. Д-р Бретон Кент појаснил дека Мегалодон се обидувал да ги скрши коските и да ги оштети деликатните органи (т.е. срцето и белите дробови) заштитени од страна на градниот кош на пленот. Таков напад би го имобилизирал пленот, кој би умрел брзо поради повреда на овие витални органи. Овие наоди исто така појаснуваат зошто кај древните ајкули била потребнa појaka дентиција за разлика од oнаа na голематa бела ајкула.

Во текот на плиоцен, поголеми и понапредни китовите се појавиле. Мегалодон очигледно дополнително ја рафиниранал својaта стратегија на лов за да се справи со овие поголеми животни. Бројни фосилизирани коски на перката (односно сегменти на пекторални перки) и опашни пршлени на големи китови од плиоцен се пронајдени со траги од гризнувања кои бле предизвикани од нападите на Мегалодон. Овој палеонтолошки доказ сугерира дека Мегалодон се обидувал да го онеспособи големиот кит со расцепувањето на неговите методи на придвижување пред убиството и хранењето со него.

Интеракции со китови и други ајкули

Мегалодон, за време на постоењето, се соочувал со високо конкурентна средина. Сепак, Мегалодон бил најверојатно еден од најмоќните и најдоминантните предатори во 'рбетната историјата, а веројатно имал и големо влијание врз структурата на денешните морски видови. Фосилните докази укажуваат на корелација помеѓу појавата на Мегалодон и широка диверзификација на китовите од целиот свет. Mладите Мегалодон предпочитувале региони каде имало мали китови во изобилство, и возрасните Мегалодон се движеле во склоп на регионите каде што бројот на големте китовите бил висок. Ваквите параметри можелe да се развиваат во вековите пред миоцен. Покрај тоа, Мегалодон опстојувал паралелно со макро-предаторските odontocetes(vid na kit), како што бил Livyatan melvillei, кои биле, исто така, најверојатно меѓу врвот на предатори во тоа време и претставувале конкуренција. Како одговор на заканата за напад од страна на Мегалодон, odontocetes може да функционирале генерално во заедници за зголемување на безбедноста исто така и некои видови еволуирале во гигантски големини. Покрај тоа, некои видови употребувале координирани напади за зголемување на конкурентната ефективност. Сепак, остатоци од гризнувања на фосилни остатоци од odontocetes укажуваат на тоа дека тие биле плен од страна на гигантските предаторски ајкули. Понатаму, фосилните докази покажуваат дека Мегалодон имал развиена способност да се справи со огромните китови. До крајот на миоценот, кашалот исчезнал од фосилни остатоци и оставил еколошка празнина.

The Wikipede edits мегалодон_заби.

Фосилни докази, исто така, укажува на тоа дека други значајни видови на макро-предаторски ајкули (на пр. големи бели ајкули) одговориле на конкурентскиот притисок од страна на Мегалодон со избегнување на регионите населени од Мегалодон .

Истребување

Се уште не е јасно зошто Мегалодон изумреле по милиони години на доминација, но сепак, неколку фактори може да се вклучени.

Климатско ладење и леденото доба

Главната причина наведена за истребувањето на Мегалодон е падот na температурите на океанот на глобално ниво. Истмусот Панама се затворил пред околу 5 милиони години и предизвикал фундаментални промени во глобалната океанска циркулација. Овој геолошки настан првично ја поставил основата за замрзнување во северната хемисфера и подоцна, исто така, го олеснил ладењеto на целата планета. Следствено, во текот на доцните плиоцен и плеистоцен, имало ледени доба, проследени со значително ладење на океаните. Трендот на заладување имал негативно влијание врз Мегалодон, кои што претпочитале потопли води. Фосилните докази го потврдуват отсуството на Мегалодон во региони каде што температурата на водата значително опаднала во текот на плиоцен.

Покрај тоа,замрзнувањето за време на плеистоценот е врзан со претварањето на огромни количини на вода во континентален мраз, што резултира со значајно опаѓање на нивото на морето . Ниските нивоа на вода ги огранициле областите во кои тие ги растеле своите млади. Областите во кои огромните ајкули растеле се клучни за опстанокот на видот.

Пад во снабдувањето со храна

Китовите ја остваруваат својата најголема разновидност за време на миоценот, со повеќе од 20 најдени родови во споредба со само шест живи родови. Таквата разновидност претставуваше идеална опција за гигантски предатор како Мегалодон. Сепак, зависноста на Мегалодон од голем плен го направил премногу стручен во ловот. Покрај тоа, во текот на плиоцен, многу видови на китовите веќе изумреле, а повеќето преживеани видови исчезнале од тропските предели. Mиграциските обрасци на китовите за време на плиоценот се реконструирани од фосилните остатоци, што укажува дека повеќето преживеаните видови покажаале тренд на мигрирање кон поларните региони. Ниските температури на водата во текот на плиоцен го намалил присуството на Мегалодон од поларниот региони,што резултирало со недостаток на храна по миграциите. Овие случувања го намали снабдувањето со храна за Мегалодон во топлите води. Палеонтологот Алберт Сандерс сугерира дека Мегалодон станал премногу голем за да се одржува со расположливите извори на храна во тропските предели. Покрај тоа, недостаток на извори на храна во топлите води за време на плеистоценот и плиоцен можело да ги поttiknat канибализам кај Мегалодон. Младите единки беа изложени на зголемен ризик од напади од страна на возрасни единки во период на глад.

Еволуцијата на Орка

Античките роднините на Орка китот еволуирале за време на плиоценот и најверојатно, ја исполниле еколошкита празнина што ја остави kaшaлот кон крајот на миоценот. Некои палеонтолози шпекулираа дека орките исто така можеле да придонесат за исчезнување на Мегалодон. Сепак, палеонтологот Роберт Пурди истакна дека нема многу фосилни докази во историјата на морските 'рбетниците во последните три милиони години за поддршка на оваа хипотеза. Покрај тоа, Мегалодон веќе биле отсутни од почетокот на плиоцен поради трендовите на заладување во океаните, каде што античките роднините на Орка најчесто се појавувале. Конкуренцијата може да се случила и во други региони – траги од гризнувања на фосилни остатоци од delphinids(вид на кит) укажуваат на тоа дека Мегалодон се хранеле со нив. Како и да е, релативно честа појава на античките роднините на Орка во средината на плиоценот го покажува потенцијалот на овие delphinids да се справат со ладните температури на водата , а овој тренд продолжува и со модерната Oрка. Оваа можност би им помогнале на антички роднини на Орка да се справат со леденото доба, додека Мегалодон исчезнале.

Таксономија

Дури и по неколку децении на истражување и испитување, контроверзноста на филогенијата на Мегалодон се уште постои. Определени истразувачи на ајкули (на пр J.E. Рандал, А.П. Климли, Г.Д. Ејнли, Д-р Готфрид, L.J.V. Kомпањо, S. C. Бауман, и R. V. Пурди) инсистираат на тоа дека Мегалодон е близок роднина на големата бела ајкула. Сепак, неколку други истражувачи на ајкули (на пример, Д.С. Јордан, Х Ханибал, Е. Касиер, C.Демуизон, Т.Ј. Деврај, Д. Вард, и H. Капета) гo отфрлаат предлогот дека Мегалодон е близок роднина со големата бела ајкула и наведуваат конвергентна еволуција како причина за денталната сличност. Аргументите на симпатизерите на Carcharocles генот на Мегалодон се чини дека се стекнаа со забележлива поддршка. Сепак, оригиналната таксономска задача се уште има широк опсег на прифаќање.

Мегалодон помеѓу Каркародон

Традиционалното верување е дека Мегалодон треба да биде класифициран со видот Каркародон заедно со големите бели ајкули. Главните прицини за оваа филогенија се: (1) онтогенетската градација каде што забите на младите членови на Каркариас се слабо назабени додека кај возрасните члеонови тие се солидни назабени и личат на подоцнежниот вид Мегалодон (2) морфолоската сличност помеѓу забите на младите Мегалодон со тие на C. Каркариас (3) симетричен втор заден заб (4) голем среден заб кој е навален и (5) горен заден заб кој е аглест и се држи на јазичната површина Поддржувачите на класификација како Каркародон за Мегалодон укажуваат на тоа дека и Каркариас дели заеднички предок, Palaeocarcharodon orientalis.

Мегалодон помеѓу Каркароклес

Околу 1923 година, родот Каркароклес бил предложен од страна на двајца истражувачи на ајкули, Д.С. Јордан и Х. Ханибал, за да ги класифицира ајкулите auriculatus. Подоцна, Carcharocles поборниците го доделиле Мегалодон во видот на Carcharocles. Carcharocles поборниците, исто така, укажуваат на тоа дека директен предок на ајкулите кои припаѓаат на родот Carcharocles, е древна гигант ајкула наречена Otodus obliquus, кој живеела во текот на епохите палеоцен и еоцен. Според поддржувачите на оваа класификација како Carcharocles за Мегалодон; Otodus obliquus еволуирале во Carcharocles aksuaticus, кои еволуирале во Carcharocles auriculatus, кои еволуирале во Carcharocles angustidens, кои еволуирале во Carcharocles chubutensis, кој на крајот прераснале во Мегалодон. Значи, непосредните предок на Мегалодон е Carcharocles chubutensis, што служи како врска што недостасува помеѓу Carcharocles augustidens и Мегалодон и мостови при губењето на "странични кусписи" кои го карактеризираат видот Мегалодон.

Мегалодон како chronospecies?

Истражувачот на ајкули Дејвид Вард има дополнително разработена теорија за еволутивен процес на Carcharocles што значи дека оваа лоза, која се протега од палеоцен до плиоцен, е всушност случај на eдна гигантска ајкула која постепено се менувала низ времето, што укажува на еден случај на chronospecies.

Нова еволутивна позиција на големата бела ајкула

Carcharocles приврзаниците истакнуваат дека големата бела ајкула е тесно поврзана со древната ајкула Isurus hastalis, таканаречената " broad tooth mako", наместо со Мегалодон. Една од причините наведени од страна на палеонтологот д-р Чак Siampaglio е дека денталните морфометрики (варијации и промени во физичката форма на објекти) на I. hastalis и C. carcharias се неверојатно слични. Друга причина што се наведува е таа дека забите на Мегалодон се многу попрецизно назабени отколку забите на C. Carcharias . Дополнителни докази за поврзувањето на големата бела ајкула поблиску до античката Мако ајкула, отколку дo Мегалодон, sе претставенi во 2009 - фосилизирани остатоци од древна форма на големата бела ајкула се ископани од југозападниот дел на Перу во 1988 година, кои се отприлика 4 милиони години стари. Овие фосилизирани остатоци покажуваат дека најверојатно модерниот Мако и големата бела ајкула делеле заеднички предок.

Дополнителни контроверзи и размислувања

The Wikipede edits заб_мегалодон_заб_бела_ајкула.

Палеонтологот д-р. C. Кампаглио тврди дека сличностите меѓу забите на Мегалодон и големата бела ајкула се површни и се забележуваат морфометрички разликите меѓу нив и дека овие наоди се доволни за да се гарантира класификацијата на посебен род за Мегалодон. Сепак, некои поборници на Carcharodon родот за Мегалодон (т.е. M.Д. Готфрид, и повторно Р.Е.Фордис) даваат повеќе аргументи за блиската врска помеѓу изумрени ајкули со огромни заби и големата бела ајкула. Во однос на неодамнешните контроверзии во врска со фосилни lamnid ајкула остатоци, целовкупната морфологија - особено внатрешната калцификација на моделите - на големата бела ајкула централниот ‘рбет се споредува со добро зачуван фосил од централниот ‘рбет на ајкулите со огромни заби, вклучувајќи Мегалодон и C. angustidens. Морфолошките сличности очигледно од овие споредби ги поддржува блиските односи на џиновски megatooth видови со живите бели ајкули.

Во однос на потеклото на големата бела ајкула, Д-р Готфрид и повторно Фордис укажуваат дека некои фосили на големиte бели ајкули се од пред околу 16 милиони години и датираат од преодниот плиоцен. Покрај тоа, Oligocene евиденција на Мегалодон, се спротивставува со сугестија дека Carcharocles chubutensis е непосреден предок на Мегалодон. Овие записи, исто така, укажуваат на тоа дека Мегалодон всушност коегзистирале со Carcharocles angustidens. Оттука, поборниците за Carcharodon родот на Мегалодон тврдат дека изумрените ајкули со огромни заби треба да се стават во рамките на родот Carcharodon.

Некои палеонтолозите тврдат дека родот Otodus треба да се користи за ајкули во видот Carcharocles и родот Carcharocles треба да се исфрли.

Во моментов, Carcharocles поборниците прифаќаат дека двете видови припаѓаат на редот Lamniformes, а во отсуство на живи членови од семејството Otodontidae, големата бела ајкула треба да се смета како еколошки аналогна на Мегалодон.

Фикција

Уште откако остатоците на Мегалодон биле откриени, таа е предмет на фасцинација. Тоа беше портретирана во неколку фикциони дела, вклучувајќи ги и филмовите и романите, и продолжува да го одржува своето место меѓу најпопуларните фикциони теми, вклучувајќи морски чудовишта. Многу од овие фикциони дела налагаат дека барем единки на Мегалодон преживеале истребување и демнат во длабочините на океанот, и дека поединци можат да испливаат на површината од големите длабочини, или со човечка интервенција или по природен пат. Приказната Џим Шепард "Тедфорд и Мегалодон" е добар пример за тоа. Таквите верувања се обично инспириран од откривање и ископување на Мегалодон заб од страна на ХМС Чaлинџер во 1872 година, заб за кои некои vеруваат дека е стар само 10.000 години. Сепак, овој заб бил испитуван и не мо`ело да се провери точно неговата старост.

Некои работи на фикцијата (како Напад на ајкулата 3: Мегалодон и Стив Алтен Мег серија) неточно гo отсликува Мегалодон како вид стар 70 милиони години, и дека бил жив во времето на диносаурусите. Aвторите на филмот Напад на ајкулата 3: Напад на ајкулата 3 ја извлекле оваа претпоставка од променетата копија од книгата на истражувачот на ајкул Ричард Елис, наречена "Големата бела ајкула". Копијата прикажана во филмот, има неколку страници кои не постојат во реалната книга. Авторот на вистинска книга го тужел дистрибутер на филмот Lions Gate Entertainment, барајќи прекин на дистрибуцијата на филмот, заедно со 150.000 $ отштета. Насловот на Стив Aлтен: A Novel of Deep Terror е веројатно најдобро познат во прикажувањето на овој неточностите со оваа тематика во кој е насликан Мегалодон како убива тираносаурус кој влегува во морето.

Мега Ајкулата наспроти Џиновски октопод (2009) и неговото продолжение мега Ајкула наспроти Crocosaurus (2010) се пародии на филмовите со џиновски ајкули слични во главната улога.

Белешки

• Bretton W. Kent (1994). Fossil Sharks of the Chesapeake Bay Region. Egan Rees & Boyer, Inc. 146 pages. ISBN 1881620018
• Dickson, K. A.; Graham, J. B. (2004). „Evolution and consequences of endothermy in fishes“. „Physiological and Biochemical Zoology“ 77 (6): 998–1018. doi:10.1086/423743. PMID 15674772. 

Надворешни врски

• Ancient Shark's Bite More Powerful Than T. Rex's from LiveScience
• Carcharocles: Extinct Megatoothed shark
• Fossil Field Guide, Carcharocles megalodon from San Diego Natural History Museum
• Fact File: Megalodon from BBC, with pictures and video
• Prehistoric Megalodon Information
• Quick Facts about Megalodon: Largest Shark That Ever Lived!
• The largest modern Megalodon jaw reconstruction in the world (update) from Museum of Nature and Science
• Shark Tales featuring Megalodon with demonstration of the chewing action of the giant shark by Dr. Chuck Ciampaglio
• Jurassic Shark
• 3-D image of Great White Shark compared to Megalodon
• Prehistoric Jaws killed whales with single bite by Steve Farrar, science correspondent
• Ocean Portal: Megalodon comparative size illustration by The Smithsonian Institution
• Fossil remains of a large Sperm whale with C. megalodon bite marks (an example of predator-prey relationship between C. megalodon and Sperm whales)

Видеа

NOTE: Flash Player is required to view the content below.

• A video clip of the Perfect Shark (2006) show from BBC (Presents fossil evidence of predator-prey relationships of Megalodon)
• Video Gallery containing video clips featuring Megalodon from Discovery Channel
• Paleontologist Mark Renz shows a huge Megalodon tooth (one of the largest ever discovered) на YouTube
• A video clip depicting aggressive interspecific interactions between Megalodon and a pod of killer odontoceti (B. shigensis) from History Channel
• Animated size comparison of Megalodon with great white shark, human, and school bus from North Carolina Museum of Natural Sciences на YouTube.
• Prehistoric Washington DC: Mega Shark from Discovery Channel (Depicts attacking strategies of Megalodon on prey)
• Shark Week Special on Megalodon with Pat McCarthy and John Babiarz на YouTube with comments on its extinction.
• Megalodon fossil teeth show evidence of 10-million-year-old shark nursery на YouTube
• Expert view: information about the Megalodon на YouTube (featuring Dana Ehret)