Едит Пјаф
| Едит Пјаф | ||
|---|---|---|
 |
||
| Основни податоци | ||
| Родено име | Édith Giovanna Gassion | |
| Познат(а) и како | La Môme Piaf (Малото врапче) |
|
| Роден(а) | 19 декември 1915 | |
| Умрел(а) | 10 октомври 1963 (aged 47) Plascassier, France |
|
| Жанр(ови) | кабаре, | |
| Занимање/ња | пејачка, текстописец, глумица | |
| Инструмент(и) | глас | |
| Години активност | 1935 – 1963 | |
Едит Пјаф (француски: Édith Piaf) , родена како Едит Џована Гасион на 19 декември 1915 во Париз, почината на 10 октомври 1963 во Грас била француска пејачка и културна икона која "речиси универзално се гледана како најголемата француска пејачка ѕвезда."[1] Уште на своите почетоци наречена « la Môme Piaf », светот ја познава по песните како што се La Vie en rose, Non, je ne regrette rien, Hymne à l'amour, Milord и др. Таа била инспирација на многу композитори, била ментор на многу млади уметници и стекнала меѓународна слава. Нејзиниот глас одѕвонувал низ сите светски арени се до крајот на кариерата кога се соочила со тешки здравствени проблеми. Едит Пјаф, освен како пејачка се појавила и како артистка реализирајќи неколку улоги театарски и кинематографски улоги.
Содржина |
[уреди] Биографија
[уреди] Детство
И покрај големиот број биографии, голем дел од животот на Пјаф останува мистерија[2] Таа се родила како Едит Џована Гасион[3] во Белвил, Париз, квартот на многу имигранти. Се смета дека се родила токму на улицата Ри де Белвил 72, но во изводот од матичната книга на родените се наведува болницата Тенон,[4] болница за 20-тиот округк каде и се наоѓа Белвил. Се родила на 19 декември 1915 во сиромаштија, како ќерка на Луј Алфонс Гасион, циркуски изведувач и на Анета Мајард, пејачка, позната под уметничкото име Лин Марса. Ја крстиле Едит по британска болничарка од Втората светска војна,Едит Кавел, која им помагала на француските војници заробени од Германците. [5] Пјаф — париски збор за "врапче"—било прекар што таа го добила 20 години подоцна.
Мајка ѝ, премногу сиромашна за да се грижи за неа, уште малечка ја остава за неа да се грижи баба и која била по потекло од Алжир. Бабата, која не помислувала на ништо освен на пиење, воопшто не се грижела за малата Едит, којашто постојано живеела во лоши хигиенски и здравствени услови. Покриена со егземи, истоштена и слаба, таа останала 18 месеци во таквото ужасно живеалиште сè додека не се вратил татко и од фронтот и на ја оставил на чување кај нејзината друга баба, сопственичка на јавна куќа во Берне во Нормандија. Едит била одгледана од страна на проститутките во куќата, првпат јадејќи здраво, носејќи убави и чисти фустани и пиејќи здраво нормандско млеко. На 7 или 8 годишна возраст, го изгубила видот добивајќи кератит. Бабата, откако разбрала дека и некое друго девојче заболено од истата болест било излекувано откако се помолиле врз гробот на Тереза Мартин во Лизие, решава со « девојките » да оди да се помоли за здравје на малечката Едит. Фатиле воз, се помолиле врз гробот на Тереза, земале земја која секоја вечер со шамија ја врзувале на очите на Едит. После осум дена, Едит оздравела! Таа сиот свој живот чувствувала посветеност кон светицата Тереза, чиј лик го носела на медаљонот што и стоел околу вратот во тек на целиот живот.
На крајот на војната татко и бил демобилизиран и ја зел со себе, за да го живеат уметничкиот живот на циркуски изведувачи, улични забавувачи, независни и сиромашни. Во 1929, на 14 годишна возраст, таа му се придружила на татка си во неговите акробатски точки низ цела Франција, на чии настапи првпат запеала пред публика.[1] Талентот на Едит бил откриен.
Во февруари 1933, на 17 годишна возраст, таа родила својата вонбрачна ќерка, Марсеј, од нејзиниот тогашен љубовник Луј Дипон. Две години подоцна, детето умрело од менингитис.[6] Like her mother, Piaf found it difficult to care for a child while living a life of the streets, so she often left Marcelle behind while she was away, and Dupont raised her until her death.[1]
Следниот љубовник на Пјаф бил макро со име Албер кој земал провизија од нејзиното пеење во замена да не ја принудува на проституција. Една од нејзините пријателки, девојка по име Надја,се самоубила кога се соочила со помислата дека ќе биде проститутка а Албер за малку ќе ја убиел Пјаф кога таа најавила дека ја прекинува врската како реакција на смртта на Надја [1]
[уреди] Пејачка во кабаре
Во1935, на улица ја открил Луј Лепле, сопственик на кабарето Ле Жернис кое се наоѓало на авенијата на Елисејските полиња. Лепле и го дал уметничкото име « la Môme Piaf » што, значи « девојчето Пјаф». Тогаш, го доживеала својот прв успех. Нејзиниот невиден талент и глас меѓу другите ги забележал и композиторот Ремон Асо и нејзината идна, и верна, голема пријателка Маргарит Моно, композитор и виртуозен пијанист која ќе ја следи во тек на целата нејзина кариера и за неа ќе ги компонира големи француски шлагери како на пр. Химна за љубовта Hymne à l'amour.
[уреди] Ѕвезда на мјузик-хол
Во март 1937, Едит ја започнува својата кариера во мјузик-хол во ABC Театарот во Париз, каде уште веднаш станува голема ѕвезда на француската шансона, сакана од публиката и слушана на радиобрановите.
Ѕвезда на триесеттите години, Пјаф триумфира во Бобино, како и во театарот во 1940, во Рамнодушниот убавец, театарска пиеса специјално напишана за неа од страна на Жан Кокто во која таа повторно доживува успех. Едит Пјаф се појавува и на филмското платно во филмот Монпарнас на Сена од Жорж Лакомб.
За време на германската окупација, Едит продолжува да дава концерти, но не потклекнува пред нацистите : таа интерпретира песни со двојно значење, евоцирајќи на Отпорот како да е љубовник во песната Ти си насекаде (Tu es partout) и ги штити еврејските уметници од милицијата и од Германците.
Во 1944, таа се претставува во Мулен Руж кога го запознава младиот пејач Ив Монтан кој настапувал во првиот дел на претставата. Тоа било љубов на прв поглед. Таа помогнала во почетоците на неговата допрва почната кариера запознавајќи го со сите важни луѓе на тоа време од светот на музиката и театарот : Жозеф Козма, Анри Крола, Лулу Жестре, Жан Гиго, Анри Конте, Луиги, Маргарит Моно, Филип-Жерар, Боб Кастела…
Токму таа година починал татко и, а следната година починала и мајка и.
Во 1945, Пјаф без ничија помош го пишува еден од нејзините први наслови : La Vie en rose , нејзината најпозната песна, која оттогаш наваму стана класика на шансоната. Настапува и во Француската Комедија.
[уреди] Интернационална кариера
Во 1948, додека се наоѓа на триумфална турнеја во Њујорк, ја среќава љубовта на својот живот, францускиот боксер, Марсел Сердан, кој живее во Мароко, и кој станува светски шампион вобокс во средна категорија на 21 септември 1948. Тој загинал во авионска несреќа на 28 октомври 1949 летајќи од Париз за Њујорк. [3] the married boxer Marcel Cerdan, died in a plane crash in October 1949, while flying from Paris to New York City to meet her. Cerdan's Air France flight, flown on a Lockheed Constellation, went down in the Azores, killing everyone on board, including noted violinist Ginette Neveu.[7] Piaf and Cerdan's affair made international headlines,[4]Сиот свој живот Пјаф се обвинувала дека таа е виновникот за неговата смрт бидејќи тој имал намера за Њујорк да патува со брод. Нестрплива да се сретнат, му рекла да се качи на првиот авион... Уништена од душевна болка (особено од вина)и од полиартритис Едит Пјаф станала зависна од јаки дози морфиум.[1] Two more near-fatal car crashes exacerbated the situation.[6] Jacques Pills took her into rehabilitation on three different occasions to no avail.[1] Во негов спомен таа Ќе ги испее познатите шансони Химна за љубовта, Hymne à l'amour а воедно и Боже мој Mon Dieu.
Во 1951, младиот актер-композитор-интерпретатор Шарл Азнавур станува нејзиниот « човек за се» : секретар, шофер и доверител. Тој и ги напишал едни од најголемите нејзини песни како Plus Bleu que Tes Yeux и Jezebel. Во 1952, таа се мажи за францускиот пејач Жак Пилс, а на венчавката сведок и била големата Марлен Дитрих. Од него се развела во 1956.
Во 1959, Едит паднала на сцената во тек на една турнеја во Њујорк. Претрпела бројни хируршки операции и се вратила во Париз во ужасна состојба без нејзиниот тогашен љубовник Жорж Мустаки, кој ја напуштил во текот на патувањето.
Во 1961, Едит Пјаф, дава серија концерти во Олимпија во Париз, едни од најзапаметените и најсентименталните во нејзината кариера.
На 46 години, истоштена и болна, таа се мажи со Тео Сарапо, млад, 26 годишен фризер кој подоцна станал пејач и актер [1] who was 20 years her junior. The couple sang together in some of her last engagements.[1]
На почетокот на 1963, таа ја снима својата последна песна : L'Homme de Berlin
[уреди] Смрт и почести
Пјаф умрела од рак на јетрата во Пласкасие, на Француска Ривиера, на 11 октомври 1963; сепак, нејзината смрт била објавена на 11ти , на истиот ден кога умрел и Жан Кокто.[8] There are plenty of more sources that says she died on the 11 октомври like [1] and [2] She slipped in and out of consciousness for the last months of her life.[6] It is said that Sarapo drove her body back to Paris secretly so that fans would think she had died in her hometown.[1][9] Според други, пренесувањето на нејзините посмртни останки до Париз било организирано во најголема тајност ; Истите биле закопани на гробиштата Пер Лашез, до нејзината ќерка Марсел, а нејзиниот гроб до денес е еден од најпосетуваните.[1]. На денот на погребот, илјадници обожаватели ѝ ја оддале последната почит, додека ковчегот се движел низ Париз, од булеварот Лан па сè до Пер Лашез.[9][10] Шарл Азнавур кажал дека во тек на погребната поворка за првпат по Втората светска војна сообраќајот во Париз комплетно бил стопиран.[9]
Малата планета - 3772 Piaf - , откриена од страна на советскиот астроном Људмила Георгиева Карашкина во 1982, била наречена по неа.[11]
Во Париз, има музеј посветен на неа, Музеј Едит Пјаф[9][12] (5 rue Crespin du Gast).
Нејзиниот последен сопруг, Тео Сарапо, загинат во автомобилска несреќа во 1970, е закопан до неа.
[уреди] Влијание
Со необична личност и глас, таа останува една од најславните француски пејачки и една од иконите кои се препознатлив знак за нејзината земја. Препознатливост за неа, освен талентот, е малото црно фустанче по што таа лесно била препознатлива. Шаблон:...
[уреди] Дискографија
- 1935 : Les Mômes de la Cloche, label Polydor premier 78 tours enregistré par Piaf. Directeur Artistique : Jacques Cannetti.
- 1954 : De l'accordéoniste à Milord
- 1961 : Olympia 1961
[уреди] Нејзините големи песни
- 1937 : Mon légionnaire, paroles de Raymond Asso et musique de Marguerite Monnot.
- 1940 : L'Accordéoniste, paroles et musique de Michel Emer.
- 1946 : Les Trois Cloches avec Les Compagnons de la chanson, paroles et musique de Jean Villard Gilles.
- 1946 : La Vie en rose, paroles d’Édith Piaf, musique de Louiguy et Marguerite Monnot (non créditée).
- 1947 : Une chanson à trois temps, paroles et musique d'Anna Marly.
- 1950 : Hymne à l'amour, paroles d’Édith Piaf et musique de Marguerite Monnot.
- 1951 : Padam... Padam..., paroles d’Henri Contet et musique de Norbert Glanzberg.
- 1952 : Mon manège à moi, paroles de Jean Constantin et musique de Norbert Glanzberg.
- 1954 : Sous le ciel de Paris, paroles de Jean Dréjac et musique d’Hubert Giraud, du film Sous le ciel de Paris de Julien Duvivier.
- 1956 : L'Homme à la moto, adaptation par Jean Dréjac du rock américain Black Denim Trousers And Motorcycle Boots de Jerry Leiber & Mike Stoller (voir récit dédié section « Bibliographie »).
- 1956 : Les Amants d'un jour, paroles de Claude Delécluse et Michelle Senlis, musique de Marguerite Monnot.
- 1957 : La Foule, paroles de Michel Rivgauche, chanson librement inspirée de Que nadie sepa mi sufrir (porte aussi parfois le titre Amor de mis Amores), valse péruvienne d’origine argentine, paroles originales d'Enrique Dizeo et musique d'Ángel Cabral.
- 1959 : Milord, paroles de Georges Moustaki et musique de Marguerite Monnot.
- 1960 : Non, je ne regrette rien, paroles de Michel Vaucaire et musique de Charles Dumont (reprise par Johnny Hallyday pour le film Sueurs).
- 1960 : Mon Dieu, paroles de Michel Vaucaire et musique de Charles Dumont.
- 1962 : À quoi ça sert l'amour, paroles et musique de Michel Emer.
[уреди] Надворешни врски
- Édith Piaf - the list of all songs - year by year from 1935 till 1963
- Song lyrics
- Édith Piaf photos
- A photographic history of Édith Piaf
- Piaf and Théo Sarapo - A quoi ça sert l'amour, Paris 1962 - Video
- Pure Piaf: the life and music of Édith Piaf – A musical showcasing Édith Piaf's music and life, written by Alex Ryer in 2006
- Édith Piaf на Интернет Филмската база на податоци (англиски)
[уреди] Белешки
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 Huey, Steve. „Édith Piaf: Biography“. Yahoo! Music. http://music.yahoo.com/ar-261423-bio--Edith-Piaf. проверено на 2009-09-03.
- ↑ Morris, Wesley. „A complex portrait of a spellbinding singer“, Boston Globe, 15 June 2007. Проверено на 2009-09-03.
- ↑ 3,0 3,1 Rainer, Peter. „'La Vie en Rose': Édith Piaf's encore“, „Vancouver Sun“, 8 June 2007. Проверено на 2009-09-03.
- ↑ 4,0 4,1 „Biography: Edith Piaf“. Radio France Internationale Musique. http://www.rfimusique.com/siteen/biographie/biographie_6057.asp. проверено на 2009-09-03.
- ↑ Vallois, Thirza. „Two Paris Love Stories“, Paris Kiosque, February 1998. Проверено на 2007-08-09.
- ↑ Грешка при цитирањето: Погрешна ознака
<ref>; нема зададено текст за наводите по имеvansun. - ↑ Marcel Cerdan's tragic disappearance (1949) - Marcel Cerdan Heritage
- ↑ Таа имала 47 години. Неофицијални извори, на пример, this one, велат дека таа умрела попладнето на 10 октомври, а некои велат и дека умрела во Париз, а не во Пласкасие.
- ↑ Грешка при цитирањето: Погрешна ознака
<ref>; нема зададено текст за наводите по имеguardian03. - ↑ (француски) Édith Piaf funeral - Video - French tv, 14 октомври 1963, INA
- ↑ Schmadel, Lutz D. (2003). „Dictionary of Minor Planet Names“ (5th издание). New York: Springer Verlag. стр. 319. ISBN 3540002383. http://books.google.com/books?q=3772+Piaf+1982.
- ↑ Musée Édith Piaf
