Антонина Нежданова

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Антонина Нежданова

Антонина Василиевна Нежданова (руски: Антони́на Васи́льевна Нежда́нова, 16 јуни 1873 – 26 јуни 1950), била руска лирска колоратура сопран. Извонредна оперска пејачка, таа го претставувала руското вокално училиште во своите најдобри.

Биографија[уреди | уреди извор]

Нежданова е родена во Kryva Balka [Википодатоци], во близина на Одеса, Украина, а потоа во Руската Империја. Во 1899 година, таа влезе во Московскиот конзерваториум. По дипломирањето три години подоцна се приклучи на Болшој театарот, забрзано да стане негов водечки сопран. Таа честопати пееше и во театарот Марински во Санкт Петербург и во Киев и Одеса. Париз ја слушна во 1912 година, кога се појави наспроти големиот тенор Енрико Карузо и баритонскиот еквивалент на Карузо, Тита Руфо.

Нежданова беше посветена на Вокалисот на Сергеј Рахмањинов, и таа беше првиот изведувач на аранжманот за сопран и оркестар, со диригентството на Серж Кусевицки.[1] Таа создаде голем број на оперски улоги. По Руската револуција во 1917 година, таа остана на Болшој, за разлика од некои нејзини колеги оперски пејачи, кои ја напуштија својата родна земја за Запад. Во 1936 година, таа започна да предава пеење во Москва и беше назначена за професор на градскиот конзерваториум во 1943 година.

Таа била омажена за диригентот Николај Голованов и починала во Москва во 1950 година.

Нежданова направила голем број на снимки кои ја прикажуваат убавината и флексибилноста на нејзиниот глас и одличноста на нејзината техника. За оперските историчари и критичари се смета дека е една од најдобрите сопрани во 20 век.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „What's new on Sergei Rachmaninoff's 'Vocalise'. Henle.de. Посетено на September 15, 2014.