Себуански јазик

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Себуански јазик
Висајски јазик
Bisayâ, Sugbuanon, Sinugbuanong Binisayâ, Bisayang Sebwano, Sinibwano
Застапен во Филипини
Подрачје јужни делови на Филипини
Народ Себуани
Говорници 210 милиони  (2007)ne2007
втор најголем јазик во Филипините, после тагалошки јазик[1]
Јазично семејство
Дијалекти
  • стандарден
  • урбан
  • негроански
  • бохолански]
  • лејтењски
  • минданаоански
Писмо латиница
Статус
Службен во регионален јазик на Филипините
Регулативен орган Висајска Академија
Јазични кодови
ISO 639-2 ceb
ISO 639-3 ceb
{{{mapalt}}}
Региони каде се зборува себуанскиот

Себуански, или познат и како висајски, — австронезиски јазик, кој се зборува на Филипините од околу 20 милиони луѓе. Јазикот се зборува во јужните делови на државата каде е и регионален јазик.[2] Јазикот е втор најголем во државата, веднаш за тагалошкиот, и најголем од групата на висајски јазици.

Себуанскиот има најголем број луѓе кои го зборуваат иако не бил дел од образовниот систем до 2012 година.[3] Јазикот е лингва франка во јужните делови на Филипините. Името на јазикот потекнува од островот Себу.

Фонологија[уреди | уреди извор]

Самогласки[уреди | уреди извор]

Во прилог следува самогласниот систем на себуанскиот, со дадени графеми во заграда:[4][5][6]

самогласки
предни централни задни
затворени i (i) u (u)
средни ɛ (e) o (o)
отворени a (a)

До пред колонијалниот период (некаде 16 век) јазикот имал само 3 самогласки: /a/, /i/ и /u/. Бројот на самогласки се зголемил на 5, односно дополнителни две („о“ и „е“) биле преземени од шпанскиот. Сепак гласовите o и у, како и e и и се се ушѕе алофони.[4][7]

Согласки[уреди | уреди извор]

Во прилог следува преглед на согласките со соодветните графеми во заграда:[4][5][6][8]

билабијални забни непчани веларни глотални
носни m (m)  (n) ŋ (ng)
експлозивни p (p) b (b)  (t)  (d) k (k) g (g) ʔ (see text)
фрикати  (s) h (h)
африкати t͡ʃ (ch/ty/ts) d͡ʒ (j/dy)
апроксимантни
(латерални)
j (y) w (w)
 (l)
вевни ɾ̪ (r)

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Philippine Census, 2000. Table 11. Household Population by Ethnicity, Sex and Region: 2000
  2. Lewis, M. Paul (2009). „Cebuano“. Ethnologue. http://www.ethnologue.com/show_language.asp?code=ceb. конс. 23 јули 2011 г. 
  3. Ulrich Ammon; Norbert Dittmar; Klaus J. Mattheier (2006). Sociolinguistics: an international handbook of the science of language and society. Volume 3. Walter de Gruyter. стр. 2018. ISBN 978-3-11-018418-1. https://books.google.com/books?id=LMZm0w0k1c4C&printsec=frontcover#v=onepage&q&f=false. 
  4. 4,0 4,1 4,2 „The Dialectology of Cebuano: Phonology“. Binisaya.com. 10 февруари 2011. http://www.binisaya.com/content/dialectology-cebuano-phonology. конс. 16 септември 2016 г. 
  5. 5,0 5,1 „Cebuano Phonetics and Orthography“. Dila. http://dila.ph/cebuano%20phonetics%20and%20orthography.pdf. конс. 16 септември 2016 г. 
  6. 6,0 6,1 Irene Thompson (11 јули 2013). „Cebuano“. About World Languages. http://aboutworldlanguages.com/cebuano. конс. 16 септември 2016 г. 
  7. Patrick O. Steinkrüger (2008). „Hispanisation processes in the Philippines“. Hispanisation: The Impact of Spanish on the Lexicon and Grammar of the Indigenous Languages of Austronesia and the Americas. Walter de Gruyter. стр. 203–236. ISBN 9783110207231. https://books.google.com.ph/books?id=4kacyicU4BgC&lpg=PP1&pg=PA203#v=onepage&q&f=false. 
  8. Abigail A. Bollas (2013). Comparative Analysis on the Phonology of Tagalog, Cebuano, and Itawis. University of the Philippines - Diliman. http://www.academia.edu/4427395/Comparative_Analysis_on_the_Phonology_of_Tagalog_Cebuano_and_Itawis. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]