Кабукичо

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Kabuki-chō
歌舞伎町
Забавен и црвеносветлосен четврт
Red lighted gate denoting entrance to Kabukichō, a district in Shinjuku-ku, Tokyo. Colorful neon signs for businesses line both sides of the street.
Кабукичо Ичибан-гај и неонски улични знаци во боја
Прекар(и): Незаспивачки град (眠らない街)
ДржаваЈапонија
РегионКанто
ПрефектураТокио
Посебен округШинџуку
Површина
 • Вкупна36 ха (89 acres)
Часовен појасЈапонско стандардно време (UTC+9)
Мреж. местоkabukicho.or.jp

Кабуки-чо (歌舞伎町) ― забавен и црвеносветлосен четврт во Шинџуку, Токио, Јапонија. Кабуки-чо е место на многу придружнички клубови, љубовни хотели, продавници, ресторани, и ноќни клубови, и е често нарекуван „Незаспаниот град“ (眠らない街). Шинџуку Златен Гај, познат по неговото изобилство на мали барови, е дел од Кабуки-чоf.

Името на четвртот доаѓа од плановите кон крајот на 1940-тите години за изградба на театар кабуки. Иако театарот никогаш не бил изграден, името останало.

Областа има многу кино сали и се наоѓа во близина на станицата Шинџуку, станицата Сеибу Шинџуку и неколку други главни железнички и метро станици.

Историја[уреди | уреди извор]

Воздушна фотографија (2009 година).

Првично, областа била позната како Цунохазу (角筈) и била мочуриште. По Периодот Меиџи, областа станала засолниште за патки. Бидејќи фабриката за прочистување Јодобаши беше изградена во 1893 година, езерцата биле пополнети. Во 1920 година таму било изградено женско училиште, а околината била развиена во станбена област. Пред Втората светска војна, четвртот бил една од областите отворени за сопственици на недвижности родени во странство (првенствено од Тајван и Кореја), кои главно управувале со цирекоми јадо, претходници на денешните љубовни хотели.[1]

За време на војната, бомбардирањето на 13 април 1945 година ја срамнило областа до земја.[1] По војната, Кихеј Сузуки од Здружението за прилагодување и реконструкција на Шинџуку работел со големиот земјосопственик, Мохеј Минеџима за да изготви планови за Кику-за, театар кабуки, во областа; тие верувале дека изведувачите од театарот Кабуки-за во Гинза ќе ја прифатат нивната покана да настапат во Кику-за.[1] Како резултат на тоа, Хидеаки Ишикава, регионален планер, го нарекол градот Кабуки-чо, кој бил усвоен на 1 април 1948 година. Иако театарот бил откажан поради финансиски проблеми, името останало. Салата на култура Токју (на југ, во Шибуја), киното Токју Милано-за кино, Токиското лизгалиште на мраз, и театарот Шинџуку Кома биле сите завршени во 1956 година, зацврстувајќи го угледот на областа како забавно средиште.[2]

Кабуки-чо бил брзо обновен по војната, главно благодарение на напорите на прекуокеанските Кинези во Јапонија, кои купиле земја оставена неискористена по изложувањата и во голема мера ги развиле. „Трите најпознати прекуокеански Кинези од Кабукичо“ ги вклучува основачот на Humax, Лин Ји-вен, кој го започнал својот бизнис со кабаре; Лин Цај-ванг, кој го изградил Карин Фурин; и Ли Хо-чу, сопственик на кинескиот ресторан „Токио Хотел“. [3] Во 2002 година, било проценето дека 70% од земјиштето во Кабукичо било во сопственост на јапонски жители родени во странство и на нивните потомци.[1] Порастот на домашната видео забава ја намалило побарувачката за настапи во живо и кина, и Кабукичо стана дом на голем број видео аркади, дискотеки и фузоку (бизниси што нудат сексуални услуги).[4]

Ванатабе Кацуми, слободен портретски фотограф кој правел слики и продавал отпечатоци на неговите надредени за сромни 200 јени, ги документирал жителите на Кабукичо за време на овој преоден период во 1960те и 1970те.[5][6] Кацуми бил чирак на едно портретско студио во Токио кратко пред да се пресели таму во 162 година; тој ги правел неговите портрети со улична фотографија ноже користејќи стробоскоп како втора професија.[7][8] Во 1971 година, Такеши Аида, поранешен продавач на душеци, го отворил клубот „Аи“,[9] првиот придужнички клуб во Кабукичо; во неговиот врв, друштвото на Аида пријавило приход од 2,7 милијарди јени.[4]

До 1999 година, областа била прогласена за „најголемата азиска област за забава за возрасни“, а таблоидите редовно објавувале искрени фотографии од пијани посетители во Кабукичо, кои се бореле и биле уапсени.[4] Меѓутоа, почнувајќи од 2003 година, заедничките патроли на граѓани и полицајци започнале со спроведување на дозволи за деловно работење,[10] и Законот за регулирање бизнисите кои делуваат на јавниот морал од 1948 година бил построго спроведуван, исто така, почнувајќи од април 2004 година, принудувајќи ги бизнисите со теми за возрасни да започнат со отстранување клиенти на полноќ. во подготовка да се затвори во 1 часот наутро. Главниците од Кабукичо ја припишале промената во спроведувањето на гувернерот на Токио, Шинтаро Ишихара и кандидатурата на Токио за Летните олимписки игри 2016.[11][12]

Во моментов, четвртот Кабукичо со 36 хектари[4] бил претворен од станбена област во светски познат црвеносветлосен четврт, во која се сместени над три илјади барови, ноќни клубови, љубовни хотели, салони за масажа, придружнички клубови и слично. Иако овде се нарекува „црвеносветлосен четврт“, нема црвени светла во буквална смисла со сексуални работници во прозорците како во Амстердам.

Неодамна, туризмот од Кина и Кореја е во пораст, и затоа, многу туристи може да се видат во Кабукичо дури и преку ден. По отворањето на неколку големи хотели во четвртот, било создадено Здружението на кабукички грижители за да препорачуваат бизниси што ќе бидат безбедни за странските патници, бидејќи четвртот е позната по практиката позната како ботакури, каде што некои бизниси додаваат превисоки скриени такси за да ја донесат конечната сметка далеку над првичните огласени цени.[4]

Галерија[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Schreiber, Mark (20 јануари 2002). „Kabukicho: where worlds collide“. Japan Times. Посетено на 4 август 2021.
  2. „A City represent its people: A History of Kabukicho“. kabukicho.or.jp. Посетено на 4 август 2021.
  3. last, Nojima. „Tokyo's Kabukicho - City of the Taiwanese“. CommonWealth. Посетено на 22 November 2019.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Schreiber, Mark (23 мај 2015). „The changing face of Tokyo's 'red-light' district“. Japan Times. Посетено на 4 август 2021.
  5. Spaeth, Ryu (2015). „Tokyo demimonde“. The Week. Посетено на 4 август 2021.
  6. Knapp, Rancky (28 март 2019). „An Insider Peep into Tokyo's Secretive Red Light District: Then & Now“. Messy Nessy Chic. Посетено на 4 август 2021.
  7. Katsumi, Watanabe (1967). „Untitled“. The Metropolitan Museum of Art. Посетено на 4 август 2021.
  8. Грешка во повикувањето на Шаблон:Наведена изјава за печат: Параметарот title мора да се определи
  9. McCurry, Justin (17 септември 2004). „Tokyo plays host to sexual shift“. The Guardian. Посетено на 4 август 2021.
  10. Prideaux, Eric (13 јуни 2004). „Cops and citizens bid to blitz street sleaze“. Japan Times. Посетено на 4 август 2021.
  11. Bull, Brett (December 22, 2008). „Last call for Kabukicho red-light district“. Japan Today. Посетено на 4 август 2021.
  12. „Kabukicho comes clean“. Tokyo Reporter. 2 мај 2008. Посетено на 4 август 2021.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]