Автоимуна болест

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Автоимуни болести
Класификација и надворешни извори
МКБ-10 D84.9, M35.9
МКБ-9 279.4
OMIM 109100
DiseasesDB 28805
MedlinePlus 000816
MeSH D001327

Автоимуна болест е болест коjа настанува заради несоодветен имун одговор на телото против супстанци и ткива кои се нормално присутни во него. Со други зборови, имуниот систем погрешно толкува одреден дел од телото како туѓ и го напаѓа (што се нарекува автоимуност). Ова може да биде ограничено само на одредени органи, (како на пример, во автоимун тироидитис) или да опфати повеќе различни органи (на пример, системски лупус еритематодес). Лекувањето на автоимуните болести е обично со имуносупресивна терапија која го намалува имуниот одговор.

Критериуми[уреди]

За една болест да биде препознаена како автоимуна, таа треба да ги исполнува Витебскиовите постулати (формулирани од Ернст Витебски и неговите колеги во 1957 години и изменети во 1994 година):[1][2]

  • Директен доказ за пренос на патогено антитело или патогени Т-клетки;
  • Индиректен доказ за репродукција на автоимуната болест кај експериментални животни;
  • Посредни докази од клинички показатели.

Развивање на терапии[уреди]

И кај автоимуните, и кај воспалителните болести, состојбата потекнува од несоодветни реакции на човечкиот вроден или стекнат имун систем. Кај автоимунитетот, имуниот систем на пациентот е активиран против протеините на сопственото тело. Кај воспалителните болести станува збор за прекумерна реакција на имуниот систем и неговите сигнални патишта (TNF, IFN, итн.), што предизвикува проблеми. Намалувањето на воспалението преку активирање на против-воспалителни гени и потиснување на воспалителни гени кај имуните клетки е ветувачки начин на новите терапии.[3][4][5]

Значително малцинство од населението пати од овие болести, кои честопати се хронични, онеспособувачки и животозагрозувачки. Има повеќе од 80 болести причинети од автоимуност.[6] Се проценува дека автоимуните болести меѓу десетте најчести причини за смрт кај жените од сите возрасни групи до 65 години.[7]

Наводи[уреди]

  1. Witebsky E, Rose NR, Terplan K, Paine JR, Egan RW (1957). „Chronic thyroiditis and autoimmunization“. „J. Am. Med. Assoc.“ 164 (13): 1439–47. doi:10.1001/jama.1957.02980130015004. PMID 13448890. 
  2. Rose NR, Bona C (September 1993). „Defining criteria for autoimmune diseases (Witebsky's postulates revisited)“. „Immunol. Today“ 14 (9): 426–30. doi:10.1016/0167-5699(93)90244-F. PMID 8216719. 
  3. Mukundan L, Odegaard JI, Morel CR, Heredia JE, Mwangi JW, Ricardo-Gonzalez RR, Goh YP, Eagle AR, Dunn SE, Awakuni JU, Nguyen KD, Steinman L, Michie SA, Chawla A. (2009)PPAR-delta senses and orchestrates clearance of apoptotic cells to promote tolerance. Nat Med. 2009 Nov;15(11):1266-72.
  4. Roszer T, Menéndez-Gutiérrez MP, Lefterova MI, Alameda D, Núñez V, Lazar MA, Fischer T, Ricote M.(2011) Autoimmune kidney disease and impaired engulfment of apoptotic cells in mice with macrophage peroxisome proliferator-activated receptor gamma or retinoid X receptor alpha deficiency.J Immunol. 2011 Jan 1;186(1):621-31.
  5. Singh RP, Waldron RT, Hahn BH. (2011) Genes, tolerance and systemic autoimmunity. Autoimmun Rev. 2011 Nov 30.
  6. National Institutes of Health
  7. Noel R. Rose, Ian R. MacKay. The Autoimmune Diseases, четврто издание