Февруарска револуција

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Февруарска револуција
Дел од Руска револуција
Patrol of the October revolution.jpg
Датум 8 март - 12 март, 1917
Место Петроград, Русија
Исход Абдикација на монархијата во Русија, создавање на Привремена влада на Русија
Завојувани страни
 Руска империја Несоветски револуционери Совети
Команданти и водачи
Руска империја Николај II од Русија Александар Каренски Владимир Ленин, и другите советски лидери

Февруарската Револуција во Русија, уште попозната како Февруарска буржоаско-демократска Револуција во Русија е револуција што се случила во Руската Империја во периодот од 8 март до 12 март 1917 година, по нов календар, односно од 23 февруари до 27 февруари 1917 година, по стар календар, во престолнината на империјата, Петроград, денешен Санкт Петербург.[1]

Со Февруарската Револуција во Русија бил ставен крај на повеќе од 200 години старата Руска Империја предводена од царската династија Романови и била прогласена Привремена руска влада во која власта им припаднала на демократите предводени од страна на Александар Керенски, но која до некаде соработувала со Советите на работничките и воените депутати, односно делегати, кои произлегувале од народот.

Царот Николај II во летото 1915 година ја презел врховната команда над руските сили во војната, а државните работи ги препуштил на својата сопруга Александра, која била под големо влијание на Распутин. Самиот парламент бил формиран од страна на либералите. Поради несогласувањата, парламентот бил распуштен во 1916 година. По формирањето на новиот парламент, царот не направил реформи кои биле барани од страна на либералите, по кое царот јавно бил осуден за велепредавство.

Февруарската револуција се јавила како последица на неуспесите на руското управување во текот на Првата светска војна, како и незадоволството од начинот на управување на царот Николај II (недостаток на силно лидерство). Сите политички партии (без Социјалдемократската, вклучувајќи ги болшевиците и меншевиките) го подржале учеството во Првата светска војна на страната на Велика Британија и Франција.

Повод, почеток, тек и крај на револуцијата[уреди]

До Првата Светска Воjна, Царска Русиjа била заостаната земjа, во коja постоеле длабоки општествено–економски противречности. Иако имала прилично развиена индустриjа, таа многу заостанувала зад другите капиталистички земjи во Европа.[2] Тешките економски, социjални и политички прилики во Русиjа, биле причина и за големите порази на руската воjска на фронтот. Руската воjска не била подготвена и опремена за подолготраjно воjување.[3] Тоа не му сметало на царскиот режим, поради што продолжил да настоjува за продолжување воjната и покраj големите загуби. Ваквата политика на режимот, покраj поразите на фронтот предизвикале големо незадоволство во редовите на воjската. Се поjавило и општо незадоволство кај широките народни маси, кое се манифестирало преку многуброjни штраjкови и демонстрации против царскиот режим и воjната.[4] Демонстрациите достигнале кулминациjа во февруари, по стар, односно во март, по нов календар, 1917 година. На 23 февруари, односно 8 март, 1917 година избувнал генерален штраjк на работниците во Петроград, денешен Санкт Петербург. Тоа го искористила Болшевичката Партиjа, на чие чело се наоѓал Владимир Илич Ленин, покренуваjќи ги народните маси да го урнат царизмот. Во наредните денови, ова движење прераснало во вистинско вооружено востание во Петроград. Воjската испратена да го задушува востанието преминала на страната на востанатиот народ, работниците и селаните.[5] На 27 февруари, односно 12 март, 1917 година, Петроград бил завземен од вооружените одреди на востанатиот народ. Царот Николаj II абдицирал. Така, со Февруарската буржоаско – демократска Револуциjа бил соборен царизмот во Русиjа. Власта jа приграбила буржоазиjата и формирала Привремена влада во која што власта им припаднала на демократите предводени од страна на Александар Керенски.[6] Февруарската Револуциjа имала буржоаско–демократски карактер. По неjзиното завршување во Русиjа било воведено двовластие. Покраj Привремената влада, постоеле и деjствувале и Советите на работничките и воените депутати, односно делегати, кои произлегувале од народот.

Наводи[уреди]

  1. Malone, Richard (2004). „Analysing the Russian Revolution“. Australia: Cambridge University Press. стр. 67. ISBN 0-521-54141-7. 
  2. ibid 9
  3. ibid 7-8
  4. Tames, Richard (1972). „Last of the Tsars“. London: Pan Books Ltd. 
  5. ibid 6
  6. ibid 91