Жозеф Фурје

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Жозеф Фурје

Жан Батист Жозеф Фурје[1] (француски: Jean Baptiste Joseph Fourier; 21 март 176816 мај 1830) — француски математичар и физичар кој е најпознат по како поттикнувач и истражувач на подоцна наречените Фуриеровите редови и нивната примена. Фуриеровите трансформации се исто така наречени во негова чест.

Живот[уреди]

Роден во Осер, Франција како син на кројач. Станал сираче на возраст од осум години. На препораки од страна на бишопот, се здобива со образование во манастирот Свети Марк. Прифатил да предава математика за војската. Имал улога во промоција на револуцијата и за тоа бил награден.

Фурје заминал со Наполеон на источните експедиции во 1798 г, и бил именуван за управник на Долен Египет. Пресечен од Франција од страна на Англиската флота, организирал работилници на кои Француската армија морала да се потпира на муниција за војната. Учествувал во неколку математички трудови на Египетскиот институт, кој го имал формирано Наполеон во Каиро, со цел да се намали англиското влијание на истокот. По британските победи, и француската кабитулација, Фурје се враќа во Франција, каде бил назначен за управител на Исере (Isère), каде и всушност ги извел своите експерименти за ширење на топлината.

Се сели во Париз во 1816 г. Во 1822 г. ја објавува својата Théorie analytique de la chaleur, во која ги темели своите размислувања за Њутновиот закон за ладење. Во ова дело тој тврди дека секоја функција од некоја променлива, прекината или непрекината, може да биде претставена како серија од синусо од производи на променливата. И покрај тоа што овој резултат не е точен, Фурјевите опсервации дека некој прекинати функции се сума од бесконечен ред, биле огромно откритие. Прашањето за одредување кога функцијата е сума од Фуриеров ред било фундаментално ни вековите кои следеле. Жозеф Луис Лагранж има дадено примери кога оваа теорема не важи, и имплицирал дека методот е генрален, но не продолжил со работа на оваа тема. Јохан Дирихле бил првиот кој дал доволни демонстрации со некои рестриктивни услови.

Починал во Париз во 1830 г.

Фурје оставил незавршено дело на одредени равенки, кое било едитирано од Клод Хавиер и издадено во 1831 г. Ова дело содржело доста оргинала материја - имало демонстрација на Фуриеровата теорема на позицијата на корените во алгебарските равенки.

Други дела[уреди]

Фурје, исто така му било одадено признание за откривањето дека гасовите во атмосферата можат да ја зголемат температурата на Земјата. Тоа го имал пишано во есеј од 1824 г. Ова е ефект кој подоцна ќе биде наречен „стакленички ефект“. Имал воспоставено и концепт на планетарен баланс на енергијта. Планетите добиваат енергија од различни извори и тоа предизвикува покачување на температурата. Планетите исто така губат енергија поради инфрацрвеното зрачење (која Фурје ја нарекувал „црна топлина“) со однос на покачувањето на температурата. Балансот е постигнат помеѓу добивањето и губењето на топлината. И покрај тоа што Фурје го разбирал концептот на односот на инфрацрвеното зрачење со покачувањето на температурата, Стефан-Болцмановиот закон кој дава точна форма на оваа зависност бил откриен 50 години подоцна.

Фурје препознал дека Земјата добива енергија примарно од сончевото зрачење, за која, Земјината атмосфера е транспарентна, и дека геотермичката топлина не придонесува многу за рамнотежата на енергијата. И покрај тоа, тој погрешно верувал дека зрачењето од меѓупланетарниот простор има значаен удел.

Пповрзано[уреди]

Наводи[уреди]

  1. Во посвоен облик се користи „Фуриеров(а/о)“