Хепатит Ц

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Hepatitis C
HCV EM picture 2.png
Electron micrograph of hepatitis C virus purified from cell culture (scale = 50 nanometers)
Класификација и надворешни извори
Специјалност заразна болест[*]
МКБ-10 B17.1, B18.2
МКБ-9 070.70,070.4, 070.5
OMIM 609532
DiseasesDB 5783
MedlinePlus 000284
eMedicine med/993 ped/979
MeSH D006526

Хепатитис Ц е инфекција што, пред сè, делува врз црниот дроб. Оваа болест ја предизвикува вирусот на хепатитис Ц (ХЦВ, на анг. HCV). [1] Хепатитис Ц често нема симптоми, но хроничната инфекција може да остави лузна на црниот дроб и по многу години да доведе до цироза. Во некои случаи, болните од цироза имаат и маана на црн дроб, рак на црн дроб или силно отечени вени на хранопроводникот и стомакот, што може да резултира со искрварување до смрт.[1]

Луѓето од хепатитис Ц се разболуваат, главно, преку контакт со крв од интравенска употреба на дрога, нестерилна медицинска опрема и трансфузии на крв. Се проценува дека 130–170 милиони луѓе во светот имаат хепатитис Ц. Научниците почнаа да го истражуваат ХЦВ во 70-те години од 20. век, а во 1989 година потврдија дека постои.[2] Не е познато дали предизвикува болест кај други животни.

Пегинтерферон и рибавирин се стандардните лекови за ХЦВ. Помеѓу 50-80 отсто од лекуваните успеваат да се излечат. Кај оние кај кои ќе се развие цироза или рак на црниот дроб можно е да треба да се направи трансплантација на црн дроб, но вирусот обично се враќа по трансплантацијата.[3] За хепатитис Ц нема вакцина.

Знаци и симптоми[уреди | уреди извор]

Хепатитис Ц предизвикува акутни симптоми кај само 15 отсто од случаите.[4] Често, симптомите се благи и неодредени, вклучувајќи намален апетит, умор, мачнина, болка во мускулите или зглобовите и губење тежина.[5] Само некои од случаите со акутна инфекција се поврзуваат со жолтица.[6] Инфекцијата поминува без лекување кај 10-15 отсто од луѓето, а кај младите жени тоа се случува уште почесто.[6]

Хронична инфекција[уреди | уреди извор]

Kaj oсумдесет отсто од оние што се изложени на вирусот се развива хронична инфекција.[7] Повеќето луѓе искусуваат минимални или воопшто не искусуваат симптоми во првите децении од инфицирањето, [8] иако хроничниот хепатитис Ц се поврзува со умор.[9] Хепатитис Ц е главен причинител за цироза и рак на црниот дроб кај оние што биле инфицирани многу години.[3] Кај 10–30% од инфицираните луѓе постари од 30 години се развива цироза.[3][5] Цирозата е позачестена кај оние со хепатитис Б или ХИВ, алкохоличарите и кај мажите.[5] Кај оние што заболуваат од цироза има дваесеткратно поголем ризик за рак на црниот дроб, што е годишна стапка од 1-3%.[3][5] Кај алкохоличарите, ризикот е стократно зголемен.[10] Хепатитис Ц е причинител на 27 отсто од случаите со цироза и 25 отсто од случаите со рак на црниот дроб.[11]

Цирозата на црниот дроб може да води до висок крвен притисок во вените што се поврзани со црниот дроб, насобирање на течност во абдоменот, лесни модринки или крварење, зголемени вени, особено во стомакот и езофагусот, жолтица (пожолтување на кожата) и оштетување на мозокот.[12]

Ефекти вон црниот дроб[уреди | уреди извор]

Хепатитис Ц ретко се поврзува со Шогренов синдром (автоимуно нарушување), пониско ниво на тромбоцити, хронична болест на кожата, дијабетес и нехоџкинсов лимфом.[13][14]

Причина[уреди | уреди извор]

Вирусот на хепатитис Ц е мал, капсулиран РНК вирус со една верига и со позитивна поларност.[3] Тој е дел од родотhepacivirus во фамилијата Flaviviridae.[9] Има седум главни генотипи на ХЦВ.[15] Во Соединетите Американси Држави, генотипот 1 предизвикува 70% од случаите, генотипот 2 предизвикува 20%, а секој од другите генотипи предизвикува по 1%. [5] Генотипот 1 е најчест во Јужна Америка и Европа.[3]

Пренесување[уреди | уреди извор]

Главен метод за пренесување во развиениот свет е преку интравенска употреба на дрога (ИУД, на анг. IDU). Во светот во развој, главни методи се трансфузии и несигурни здравствени процедури[16] Причината за пренесување е непозната во 20 отсто од случаите;[17] но најверојатно голем дел од нив се должат на ИУД.[6]

Интравенска употреба на дрога[уреди | уреди извор]

ИУД е главен ризик-фактор за хепатитис Ц во многу делови на светот.[18] Прегледот на 77 земји покажува дека 25 имаат стапка на хепатитис Ц од 60 до 80 отсто кај корисниците на интравенски дроги, а тука спаѓаат и САД[7] и Кина. [18] Во 12 земји стапките се поголеми од 80 отсто.[7] Инфицирани со хепатитис Ц се дури десет милиони корисници на интравенска дрога; Кина (1,6 милиони), САД (1,5 милиони) и Русија (1,3 милиони) имаат повисок вкупен број на заболени.[7] Стапките за случаи на хепатитис Ц кај затворениците во САД се десет до дваесет пати повеќе од оние кај граѓаните на слобода, факт што студиите го припишуваат на високоризично однесување како ИУД или тетовирање со нестерилна опрема.[19][20]

Здравствена изложеност[уреди | уреди извор]

Трансфузиите, крвните продукти и трансплантираните органи без проверка за ХЦВ создаваат значителен ризик за инфекција.[5] САД воспоставија универзална проверка во 1992 година. Оттогаш стапката на инфицираност се смали од износот еден на 200 по единици крв,[21] до еден на 10.000 до 10.000.000 по единици крв.[6][17] Овој мал ризик и натаму останува, бидејќи има период од околу 11-70 денови помеѓу тоа, потенцијалниот дарител на крв да добие хепатитис Ц и неговата крв да биде позитивна на тестот.[17] Во некои земји уште не се прави проверка за хепатитис Ц поради трошокот за тоа.[11]

Лицето што има повреда од игла од лице со ХЦВ, има 1,8% шанси да заболи од болеста.[5] Ризикот е поголем ако иглата е шуплива и раната од пробивањето е длабока.[11] Постои ризик од изложеност на слузница на крв, но тој ризик е мал и воопшто не постои кога изложеноста на крв се случува кај неоштетена кожа.[11]

Болничката опрема може да пренесе хепатитис Ц преку: повторна употреба на игли и шприцови, епрувети за повеќекратна употреба, кеси за инфузија и нестерилизрана хируршка опрема.[11] Лошите стандарди во здравствените и стоматошлошки објекти се главна причина за ширење на ХЦВ во Египет, земјата со најголема стапка на инфицираност во светот.[22]

Сексуален однос[уреди | уреди извор]

Не е познато дали хепатитис Ц може да се пренесе преку секс.[23] Постои поврзаност помеѓу високоризичното сексуално однесување и хепатитис Ц, но не е јасно дали пренесувањето на болеста се должи на употребата на дрога, што не била спомната, или пак, на самиот секс.[5] Доказите потврдуваат дека не постои ризик за хетеросексуалните парови што немаат секс со други луѓе.[23] Сексуални активности со кои се повредува внатрешната обвивка на аналниот канал, како што е анална пенетрација, или пак, што се јавуваат кога постојат и сексуално преносливи инфекции, како ХИВ или генитално гноење, претставуваат ризик.[23] Владата на Соединетите Американски Држави препорачува употреба на кондом само за да се спречи пренесувањето на хепатитис Ц кај луѓето што имаат повеќе партнери.[24]

Пирсинг[уреди | уреди извор]

Тетовирањето се поврзува со два до три пати зголемен ризик од хепатитис Ц.[25] Тоа може да се должи на нестерилизирана опрема или контаминација на боите што се користат.[25] Тетоважите или пирсинзите што се правеле пред средината на 80-те години од 20. век од непрофесионалци особено загрижуваат, затоа што стерилните техники во таа средина била скромни. Ризикот е поголем кај поголемите тетоважи.[25] Речиси половина од затворениците делат нестерилна опрема за тетовирање.[25] Ретко се случува тетоважите во лиценциран салон да се поврзуваат со инфекција со ХЦВ.[26]

Контакт со крв[уреди | уреди извор]

Предметите за лична нега, како бричови, четки за заби и опрема за маникир и педикир, можат да дојдат во контакт со крв. Со нивно делење се ризикува изложеност на ХЦВ.[27][28] Треба да се внимава со исеченици и рани или со друго крварење.[28] ХЦВ не се шири преку вообичаен контакт, како што е гушкање, бакнување или заеднички прибор за јадење и готвење.[28]

Пренесување од мајка на дете[уреди | уреди извор]

Пренесувањето хепатитис Ц од инфицирана мајка на нејзиното дете се јавува кај помалку од 10% од случаите на бременост.[29] Нема мерки со кои се менува овој ризик.[29] Пренесувањето може да се јави за време на бременост и при пораѓањето.[17] Долгото пораѓање се поврзува со зголемен ризик од пренесување.[11] Нема докази дека доењето шири ХЦВ; меѓутоа, инфицираната мајка треба да избегнува доење ако пупките ѝ се испукани и раскрварени[30] или постои голема вирусна инфекција.[17]

Дијагноза[уреди | уреди извор]

Serologic profile of Hepatitis C infection

Дијагностичките тестови за хепатитис Ц вклучуваат: антитело на ХЦВ, матрица ELISA, вестерн блотирање и квантитативна РНК на ХЦВ.[5] Верижната реакција на полимераза (ВРП, на анг. PCR) може да открие РНК на ХЦВ една до две недели по инфекцијата, додека на антителата им треба повеќе време за да се обликуваат и да се откријат.[12]

Хроничниот хепатитис Ц е инфекција со вирус на хепатитис Ц што е отпорен повеќе од шест месеци, според присуството на неговата РНК.[8] Поради тоа што хроничните болести обично немаат симптоми со децении,[8] клиничарите обично ги откриваат преку lтестови за функција на црниот дроб или за време на рутинска проверка кај луѓето со зголемен ризик. Тестот не знае да прави разлика помеѓу акутните и хроничните инфекции.[11]

Тестирање на крв[уреди | уреди извор]

Тестирањето за хепатитис Ц обично започнува со испитување крв за да се открие присуството на антитела на ХЦВ, преку ензимска имуно-матрица.[5] Ако е позитивен овој тест, се прави уште еден тест за да се потврди имуно-матрицата и за да се одреди сериозноста.[5] Со рекомбинантна имуно-блот матрица се потврдува имуно-матрицата, а со верижна реакција на полимераза во РНК на ХЦВ се одредува сериозноста.[5] Ако нема РНК и имуно-блотот е позитивен, лицето претходно било заразено, но инфекцијата поминала со лекување или сама од себе, а ако имуно-блотот е негативен, имуно-матрицата е погрешна.[5] Потребни се шест до осум недели по инфицирањето, пред тестовите за имуно-матрица да бидат позитивни.[9]

Ензимите на црниот дроб се променливи на почетокот на инфекцијата;[8] почнуваат да се качуваат, во просек, седум недели по инфекцијата.[9] Ензимите на црниот дроб немаат голема поврзаност со сериозноста на болеста.[9]

Биопсија[уреди | уреди извор]

Биопсиите на црниот дроб можат да го одредат степенот на оштетеност на црниот дроб, но постои ризик и од зафатот.[3] Типичните промени што се откриваат со биопсија се лимфоцити во ткивото на црниот дроб, лимфоидни фоликули во порталната тријада и промени на жолчните канали.[3] Достапни се повеќе испитувања за крв што можат да го откријат степенот на оштетеност и да ја отстранат потребата од биопсија.[3]

Проверка (анг. screening)[уреди | уреди извор]

Само 5–50% од инфицираните во САД и Канада се свесни за својот статус.[25] Тестирањето се препорачува за луѓето во високоризична група, а тука спаѓаат и оние со тетоважи.[25] Проверката е препорачлива кај луѓето со покачени ензими на црн дроб, затоа што најчесто ова е единствениот знак за хроничен хепатитис.[31] Рутинската проверка не е препорачана во Соединетите Американски Држави.[5]

Спречување[уреди | уреди извор]

Од 2011 година не постои вакцина за хепатитис Ц. Вакцините се во етапа на развој, а за некои има позитивни резултати.[32] Со комбинирање на превентивни стратегии, како програми за менување игли и лекување на злоупотреба на дрога, се намалува ризикот од хепатитис Ц кај корисниците на интравенски дроги и тоа за 75%.[33] Проверката на крводарителите е важна на ниво на држава, а исто така и придржување на универзалните мерки на претпазливост во објектите за здравствена заштита.[9] Во земји каде што има недоволна понуда на стерилни шприцови, лекарите треба орално да даваат лекови, а не со инјекција.[11]

Лекување[уреди | уреди извор]

ХЦВ предизвикува хронична инфекција кај 50 - 80% од заразените лица. Околу 40-80% од овие случаи поминуваат со лекување.[34][35] Во ретки случаи, инфекцијата може да помине и без лекување.[6] Оние со хроничен хепатитис Ц треба да избегнуваат алкохол и лекови што се токсични за црниот дроб,[5] а треба и да се вакцинираат за хепатитис A и хепатитис Б.[5] Оние со цироза треба да направат тестови на ултразвук за рак на црниот дроб.[5]

Лекови[уреди | уреди извор]

Луѓето кај кои се докажани аномалии на црниот дроб поради инфекција со ХЦВ, треба да побараат терапија. [5] Тековната терапија е комбинација на пегилиран интерферон и на антивирусен лек рибавирин за 24 или 48 седмици, зависно од типот на ХЦВ.[5] Подобрен е исходот кај 50–60% од оние што се лекуваат.[5] Комбинирањето на боцепревир или телапревир со рибавирин и пегинтерферон алфа, го подобрува антивирусната реакција за генотип 1 на хепатитис Ц.[36][37][38] Чести се несаканите ефекти при лекувањето, а кај половина од лекуваните болни се јавуваат симптоми на грип, како и емоционални проблеми.[5] Лекувањето за време на првите шест месеци е поефикасно отколку кога хепатитис Ц ќе стане хроничен.[12] Ако кај лицето се јави нова инфекција што не поминува по осум до дванаесет седмици, се препорачуваат 24 часа со пегилиран интерферон.[12] За оние со таласемија (нарушување на крв), се чини дека е корисен рибавирин, но ја зголемува потребата за трансфузии.[39] Заштитниците на алтернативни терапии тврдат дека некои од нив се корисни за хепатитис Ц, вклучувајќи млечен трн, женшен и колоидно сребро.[40] Меѓутоа, не се покажало дека која било алтернативна терапија го подобрува исходот кај хепатитис Ц, а не постојат ниту докази дека алтернативните терапии се воопшто ефикасни врз вирусот.[40][41][42]

Прогноза[уреди | уреди извор]

Реакцијата на лекување зависи од генотипот. Непрекината реакција се јавува кај околку 40-50% од оние со генотип 1 на ХЦВ, со лекување од 48 седмици.[3] Непрекината реакција се јавува кај 70-80% од оние со ХЦВ, генотипи 2 и 3, со лекување што трае 24 седмици.[3] Непрекината реакција од 65% има кај оние со генотип 4, со лекување што трае 48 седмици. Доказите за лекување на болеста од генотип 6, во моментов се недоволни, но и повеќе од тоа се за лекување што трае 48 седмици, во истите дози, за болеста од генотип 1.[43]

Епидемиологија[уреди | уреди извор]

Распространетост на хепатитис Ц во светот во 1999 година
Изгубена година на живот за хепатитис Ц во 2004 година, за 100.000 жители
  no data
  <10
  10–15
  15–20
  20–25
  25–30
  30–35
  35–40
  40–45
  45–50
  50–75
  75–100
  >100

Помеѓу 130 и 170 милиони луѓе, или ~ 3% од населението во светот, живеат со хроничен хепатитис Ц. [44] Помеѓу 3-4 милиони луѓе се заразуваат годишно, а повеќе од 350.000 луѓе умираат годишно од болести поврзани со хепатитис Ц. [44] Стапките значително се зголемија во 20-от век, што се должи на комбинација од ИУД и интравенски лекови или нестерилна медицинска опрема. [11]

Во САД, околу 2% од луѓето имаат хепатитис Ц, [5] со 35.000 до 185.000 нови случаи во годината. Стапките се намалени на Западот уште од 90-те години на 20-от век, поради подобрената проверка на крвта пред трансфузија.[12] Годишно, од ХЦВ во САД умираат од 8000 до 10.000. Се очекува оваа стапка на смртност да се зголемува како што се инфицираат луѓето преку трансфузија пред тест за ХЦВ, а тие потоа ќе се разболат и ќе умрат.[45]

Стапките на инфицираноста се поголеми во некои земји во Африка и Азија.[46] Земји со многу високи стапки на инфицираност се: Египет(22%), Пакистан (4,8%) и Кина (3.2%),[44] Големата стапка во Египет се поврзува со масовна кампања за лекување што веќе е прекината, за шистосомијаза, преку неправилно стерилизирани стаклени шприцови.[11]

Историја[уреди | уреди извор]

Во средината на 70-те години од 20-от век, Харви Џ. Алтер, началник на Одделението за инфективни болести во Одделот за трансфузиона медицина на Државниот здравствен институт и неговиот тим од научници покажале дека најголемиот дел од посттрансфузионите случаи на хепатитис не се должат на вирусот на хепатитис А или Б . И покрај ова откритие, меѓународните истражувачки напори да се идентификува вирусот во следната деценија беа неуспешни. Во 1987, Мајкл Хотон, Кју-Лим Чу и Џорџ Куо od Корпорацијата „Кajрон“, во соработка со Д-р Д.В. Бредли од Центарот за контрола и спречување на болести (или ЦКСБ, на анг. CDC) користеле нов пристап на молекуларно клонирање за идентификација на непознат организам и создавање на дијагностички тест.[47] Во 1988 година, Алтер го потврди вирусот преку проверка на неговото постоење во панел со примероци што не се хепатитис А или Б. Во април 1989 година, откритието на ХЦВ било објавено во два написа во списанието Сајнс (на анг. Science).[48][49] Откритието довело до значително подобрување на воспоставувањето дијагноза, а била подобрена и антивирусната терапија.[47] Во 2000 година, лекарите Алтер и Хотон биле наградени со наградата „Ласкер“ за истражување во клиничката медицина за „пионерската работа што доведе до откритието на вирусот којшто предизвикува хепатитис Ц, како и до развојот на методи за проверка, со што се намалува ризикот од хепатитис поврзан со трансфузии во САД од 30% во 1970 година, до речиси нула во 2000 година“.[50]

„Кајрон“ поднеле тужба за неколку патенти за вирусот и неговата дијагноза.[51] Конкурентска апликација за патент од страна на ЦКПБ во 1990 година била отфрлена, откако „Кајрон“ им платиле 1,9 милиони САД долари на ЦКПБ и 337.500 САД долари на Бредли. Во 1994 година, Бредли ја тужел корпорацијата „Кајрон“ и барал да се поништи патентот, тој (Бредли) да биде вклучен како соизумител и да прими надоместок за штета и награда. Тужбата била отфрлена во 1998 година, по губење на парница во апелационен суд.[52]

Општество и култура[уреди | уреди извор]

Светската заедница за хепатитис го координира Светскиот ден на хепатитис, што секоја година се одржува на 28 јули.[53] Економските трошоци за хепатитис Ц се значајни и за поединецот и за општеството. Во Соединетите Американски Држави, се проценува дека просечните трошоци во животот за оваа болест, за 2003 година, биле 33.407 УСД,[54] а од 2011 година, трошоците за трансплантација на црн дроб изнесуваат околу 200.000 УСД.[55] Во Канада, во 2003 година, трошоците за една тура антивирусна терапија достигнувала и 30.000 КАД,[56] додека пак, трошоците во 1998 година, во Соединетите Американски Држави биле помеѓу 9200 и 17.600 УСД.[54] Во многу делови на светот, луѓето не можат да си дозволат лекување со антивирусни лекарства, поради недостигот на здравствено осигурување што би ги опфатило ваквите лекарства.[57]

Истражувања[уреди | уреди извор]

Од 2011 година, околу стотина лекарства за хепатитис Ц се во фаза на развој.[55] Овие лекарства вклучуваат вакцини за лекување на хепатитисис, имуномодулатори и инхибитори циклофилин .[58] Овие потенцијални нови лекарства се должат на поголемото разбирање на вирусот на хепатитис Ц.[59]

Референци[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Ryan KJ, Ray CG (editors), уред (2004). Sherris Medical Microbiology (4th издание). McGraw Hill. стр. 551–2. ISBN 0838585299. 
  2. Houghton M. The long and winding road leading to the identification of the hepatitis C virus. „Journal of Hepatology“ том  51 (5): 939–48. doi:10.1016/j.jhep.2009.08.004. PMID 19781804. 
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 Rosen, HR (23 јуни 2011 г). Clinical practice. Chronic hepatitis C infection.. „The New England journal of medicine“ том  364 (25): 2429–38. PMID 21696309. http://www.casemedicine.com/ambulatory/Continuity%20Clinic/Clinic%20Articles/1)%20July/2)Week%20of%20July%2025th/chronic%20hep%20c.NEJM.pdf. 
  4. Maheshwari, A; Ray, S, Thuluvath, PJ (26 јули 2008 г). Acute hepatitis C.. „Lancet“ том  372 (9635): 321–32. doi:10.1016/S0140-6736(08)61116-2. PMID 18657711. 
  5. 5,00 5,01 5,02 5,03 5,04 5,05 5,06 5,07 5,08 5,09 5,10 5,11 5,12 5,13 5,14 5,15 5,16 5,17 5,18 5,19 5,20 5,21 Wilkins, T; Malcolm, JK, Raina, D, Schade, RR (1 јуни 2010 г). Hepatitis C: diagnosis and treatment.. „American family physician“ том  81 (11): 1351–7. PMID 20521755. http://www.aafp.org/afp/2010/0601/p1351.html. 
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Chronic Hepatitis C Virus Advances in Treatment, Promise for the Future.. Springer Verlag. 2011. стр. 4. ISBN 9781461411918. http://books.google.ca/books?id=6G7mff5DnBQC&pg=PA4. 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Nelson, PK; Mathers, BM, Cowie, B, Hagan, H, Des Jarlais, D, Horyniak, D, Degenhardt, L (13 август 2011 г). Global epidemiology of hepatitis B and hepatitis C in people who inject drugs: results of systematic reviews.. „Lancet“ том  378 (9791): 571–83. doi:10.1016/S0140-6736(11)61097-0. PMID 21802134. 
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Chronic Hepatitis C Virus Advances in Treatment, Promise for the Future.. Springer Verlag. 2011. стр. 103–104. ISBN 9781461411918. http://books.google.ca/books?id=6G7mff5DnBQC&pg=PA104. 
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 Dolin, [edited by] Gerald L. Mandell, John E. Bennett, Raphael (2010). Mandell, Douglas, and Bennett's principles and practice of infectious diseases (7th ed. издание). Philadelphia, PA: Churchill Livingstone/Elsevier. стр. Chapter 154. ISBN 978-0443068393. 
  10. Mueller, S; Millonig, G, Seitz, HK (28 јули 2009 г). Alcoholic liver disease and hepatitis C: a frequently underestimated combination.. „World journal of gastroenterology : WJG“ том  15 (28): 3462–71. PMID 19630099. 
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 11,5 11,6 11,7 11,8 11,9 Alter, MJ (7 мај 2007 г). Epidemiology of hepatitis C virus infection.. „World journal of gastroenterology : WJG“ том  13 (17): 2436–41. PMID 17552026. 
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 Ozaras, R; Tahan, V (1 април 2009 г). Acute hepatitis C: prevention and treatment.. „Expert review of anti-infective therapy“ том  7 (3): 351–61. PMID 19344247. 
  13. Zignego AL, Ferri C, Pileri SA, Caini P, Bianchi FB. Extrahepatic manifestations of Hepatitis C Virus infection: a general overview and guidelines for a clinical approach. „Digestive and Liver Disease“ том  39 (1): 2–17. doi:10.1016/j.dld.2006.06.008. PMID 16884964. 
  14. Louie, KS; Micallef, JM, Pimenta, JM, Forssen, UM (1 јануари 2011 г). Prevalence of thrombocytopenia among patients with chronic hepatitis C: a systematic review.. „Journal of viral hepatitis“ том  18 (1): 1–7. PMID 20796208. 
  15. Nakano T, Lau GM, Lau GM, Sugiyama M, Mizokami M. An updated analysis of hepatitis C virus genotypes and subtypes based on the complete coding region. „Liver Int.“. doi:10.1111/j.1478-3231.2011.02684.x. PMID 22142261. 
  16. Maheshwari, A; Thuluvath, PJ (1 февруари 2010 г). Management of acute hepatitis C.. „Clinics in liver disease“ том  14 (1): 169–76; x. PMID 20123448. 
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 17,4 Pondé, RA; Mikhaĭlova, A (1 февруари 2011 г). Hidden hazards of HCV transmission.. „Medical microbiology and immunology“ том  200 (1): 7–11. PMID 20461405. 
  18. 18,0 18,1 Xia, X; Luo, J, Bai, J, Yu, R (1 октомври 2008 г). Epidemiology of HCV infection among injection drug users in China: systematic review and meta-analysis.. „Public health“ том  122 (10): 990–1003. doi:10.1016/j.puhe.2008.01.014. PMID 18486955. 
  19. Imperial, JC (1 јуни 2010 г). Chronic hepatitis C in the state prison system: insights into the problems and possible solutions.. „Expert review of gastroenterology & hepatology“ том  4 (3): 355–64. PMID 20528122. 
  20. Vescio, MF; Longo, B, Babudieri, S, Starnini, G, Carbonara, S, Rezza, G, Monarca, R (1 април 2008 г). Correlates of hepatitis C virus seropositivity in prison inmates: a meta-analysis.. „Journal of epidemiology and community health“ том  62 (4): 305–13. PMID 18339822. 
  21. Marx, John (2010). Rosen's emergency medicine: concepts and clinical practice 7th edition. Philadelphia, PA: Mosby/Elsevier. стр. 1154. ISBN 9780323054720. 
  22. „Highest Rates of Hepatitis C Virus Transmission Found in Egypt“. Al Bawaba. 9 август 2010. http://www1.albawaba.com/en/news/highest-rates-hepatitis-c-virus-transmission-found-egypt. посет. 27 август 2010 г. 
  23. 23,0 23,1 23,2 Tohme RA, Holmberg SD. Is sexual contact a major mode of hepatitis C virus transmission?. „Hepatology“ том  52 (4): 1497–505. doi:10.1002/hep.23808. PMID 20635398. 
  24. „Hepatitis C Group Education Class“. United States Department of Veteran Affairs. http://www.hepatitis.va.gov/products/HCV-education-class-script.asp. 
  25. 25,0 25,1 25,2 25,3 25,4 25,5 Jafari, S; Copes, R, Baharlou, S, Etminan, M, Buxton, J (1 ноември 2010 г). Tattooing and the risk of transmission of hepatitis C: a systematic review and meta-analysis.. „International journal of infectious diseases : IJID : official publication of the International Society for Infectious Diseases“ том  14 (11): e928-40. PMID 20678951. http://natap.org/2010/HCV/tatoohcv.pdf. 
  26. „Hepatitis C“. Center for Disease Control and Prevention. http://www.cdc.gov/hepatitis/HCV/PDFs/HepCGeneralFactSheet.pdf. посет. 2 јануари 2012 г. 
  27. Lock G, Dirscherl M, Obermeier F, et al.. Hepatitis C —contamination of toothbrushes: myth or reality?. „J. Viral Hepat.“ том  13 (9): 571–3. doi:10.1111/j.1365-2893.2006.00735.x. PMID 16907842. 
  28. 28,0 28,1 28,2 „Hepatitis C“. FAQ – CDC Viral Hepatitis. http://www.cdc.gov/hepatitis/HCV/HCVfaq.htm#section2. посет. 2 јануари 2012 г. 
  29. 29,0 29,1 Lam, NC; Gotsch, PB, Langan, RC (15 ноември 2010 г). Caring for pregnant women and newborns with hepatitis B or C.. „American family physician“ том  82 (10): 1225–9. PMID 21121533. 
  30. Mast EE. Mother-to-infant hepatitis C virus transmission and breastfeeding. „Advances in Experimental Medicine and Biology“ том  554: 211–6. PMID 15384578. 
  31. Senadhi, V (1 јули 2011 г). A paradigm shift in the outpatient approach to liver function tests.. „Southern medical journal“ том  104 (7): 521–5. PMID 21886053. 
  32. Halliday, J; Klenerman, P, Barnes, E (1 мај 2011 г). Vaccination for hepatitis C virus: closing in on an evasive target.. „Expert review of vaccines“ том  10 (5): 659–72. doi:10.1586/erv.11.55. PMID 21604986. 
  33. Hagan, H; Pouget, ER, Des Jarlais, DC (1 јули 2011 г). A systematic review and meta-analysis of interventions to prevent hepatitis C virus infection in people who inject drugs.. „The Journal of infectious diseases“ том  204 (1): 74–83. PMID 21628661. 
  34. Torresi, J; Johnson, D, Wedemeyer, H (1 јуни 2011 г). Progress in the development of preventive and therapeutic vaccines for hepatitis C virus.. „Journal of hepatology“ том  54 (6): 1273–85. doi:10.1016/j.jhep.2010.09.040. PMID 21236312. 
  35. Ilyas, JA; Vierling, JM (1 август 2011 г). An overview of emerging therapies for the treatment of chronic hepatitis C.. „Clinics in liver disease“ том  15 (3): 515–36. PMID 21867934. 
  36. Foote BS, Spooner LM, Belliveau PP. Boceprevir: a protease inhibitor for the treatment of chronic hepatitis C. „Ann Pharmacother“ том  45 (9): 1085–93. doi:10.1345/aph.1P744. PMID 21828346. 
  37. Smith LS, Nelson M, Naik S, Woten J. Telaprevir: an NS3/4A protease inhibitor for the treatment of chronic hepatitis C. „Ann Pharmacother“ том  45 (5): 639–48. doi:10.1345/aph.1P430. PMID 21558488. 
  38. Ghany MG, Nelson DR, Strader DB, Thomas DL, Seeff LB. An update on treatment of genotype 1 chronic hepatitis C virus infection: 2011 practice guideline by the American Association for the Study of Liver Diseases. „Hepatology“ том  54 (4): 1433–44. doi:10.1002/hep.24641. PMID 21898493. 
  39. Alavian SM, Tabatabaei SV. Treatment of chronic hepatitis C in polytransfused thalassaemic patients: a meta-analysis. „J. Viral Hepat.“ том  17 (4): 236–44. doi:10.1111/j.1365-2893.2009.01170.x. PMID 19638104. 
  40. 40,0 40,1 Hepatitis C and CAM: What the Science Says. NCCAM March 2011. (Retrieved 07 March 2011)
  41. Liu, J; Manheimer, E, Tsutani, K, Gluud, C (1 март 2003 г). Medicinal herbs for hepatitis C virus infection: a Cochrane hepatobiliary systematic review of randomized trials.. „The American journal of gastroenterology“ том  98 (3): 538–44. PMID 12650784. 
  42. Rambaldi, A; Jacobs, BP, Gluud, C (17 октомври 2007 г). Milk thistle for alcoholic and/or hepatitis B or C virus liver diseases.. „Cochrane database of systematic reviews (Online)“ (4): CD003620. PMID 17943794. 
  43. Fung J, Lai CL, Hung I, et al.. Chronic hepatitis C virus genotype 6 infection: response to pegylated interferon and ribavirin. „The Journal of Infectious Diseases“ том  198 (6): 808–12. doi:10.1086/591252. PMID 18657036. 
  44. 44,0 44,1 44,2 „WHO Hepatitis C factsheet“. 2011. http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs164/en/index.html. посет. 13 јули 2011 г. 
  45. Colacino, ed. by J. M.; Heinz, B. A. (2004). Hepatitis prevention and treatment. Basel: Birkhäuser. стр. 32. ISBN 9783764359560. http://books.google.ca/books?id=KwSWN_QtVLUC&pg=PA32. 
  46. al.], edited by Gary W. Brunette ... [et. CDC health information for international travel : the Yellow Book 2012. New York: Oxford University. стр. 231. ISBN 9780199769018. http://books.google.ca/books?id=597F4ZVu7eQC&pg=PT231. 
  47. 47,0 47,1 Boyer, JL (2001). Liver cirrhosis and its development: proceedings of the Falk Symposium 115. Springer. стр. 344. ISBN 9780792387602. 
  48. Choo QL, Kuo G, Weiner AJ, Overby LR, Bradley DW, Houghton M. Isolation of a cDNA clone derived from a blood-borne non-A, non-B viral hepatitis genome. „Science“ том  244 (4902): 359–62. doi:10.1126/science.2523562. PMID 2523562. 
  49. Kuo G, Choo QL, Alter HJ, et al.. An assay for circulating antibodies to a major etiologic virus of human non-A, non-B hepatitis. „Science“ том  244 (4902): 362–4. doi:10.1126/science.2496467. PMID 2496467. 
  50. Winners Albert Lasker Award for Clinical Medical Research, The Lasker Foundation. Retrieved 20 February 2008.
  51. Houghton, M., Q.-L. Choo, and G. Kuo. NANBV Diagnostics and Vaccines. European Patent No. EP-0-3 18-216-A1. European Patent Office (filed 18 November 1988, published 31 May 1989).
  52. Wilken, Judge. „United States Court of Appeals for the Federal Circuit“. United States Court of Appeals for the Federal Circuit. http://www.ll.georgetown.edu/federal/judicial/fed/opinions/96opinions/96-1536.html. посет. 11 јануари 2012 г. 
  53. Eurosurveillance editorial, team (28 јули 2011 г). World Hepatitis Day 2011.. „Euro surveillance : bulletin europeen sur les maladies transmissibles = European communicable disease bulletin“ том  16 (30). PMID 21813077. 
  54. 54,0 54,1 Wong, JB. Hepatitis C: cost of illness and considerations for the economic evaluation of antiviral therapies.. „PharmacoEconomics“ том  24 (7): 661–72. PMID 16802842. 
  55. 55,0 55,1 El Khoury, A. C.; Klimack, W. K., Wallace, C., Razavi, H. (1 декември 2011 г). Economic burden of hepatitis C-associated diseases in the United States. „Journal of Viral Hepatitis“. doi:10.1111/j.1365-2893.2011.01563.x. 
  56. „Hepatitis C Prevention, Support and Research ProgramHealth Canada“. Public Health Agency of Canada. Nov 2003. http://www.phac-aspc.gc.ca/hepc/pubs/psrpmideval-ppsrevalinter/i_problem-eng.php. посет. 10 јануари 2012 г. 
  57. Zuckerman, edited by Howard Thomas, Stanley Lemon, Arie (2008). Viral Hepatitis. (3rd ed. издание). Oxford: John Wiley & Sons. стр. 532. ISBN 9781405143882. http://books.google.ca/books?id=nT2dauLXoYAC&pg=PA532. 
  58. Ahn, J; Flamm, SL (1 август 2011 г). Hepatitis C therapy: other players in the game. „Clinics in liver disease“ том  15 (3): 641–56. doi:10.1016/j.cld.2011.05.008. PMID 21867942. 
  59. Vermehren, J; Sarrazin, C (1 февруари 2011 г). New HCV therapies on the horizon.. „Clinical microbiology and infection : the official publication of the European Society of Clinical Microbiology and Infectious Diseases“ том  17 (2): 122–34. PMID 21087349. 

Извор[уреди | уреди извор]