Мигел Отеро Силва

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Мигел Отеро Силва

Мигел Отеро Силва (26 октомври 1908 - 28 август, 1985), бил венецуелски писател, новинар, хуморист и политичар. Неговите литературни и новинарски дела биле строго поврзани со социјалната и политичката историја на Венецуела. Пред воспоставувањето на демократијата во 1958 година, бил неколку пати принуден да замине во егзил.[1]

Биографија[уреди | уреди извор]

Роден бил во Барселона, Anzoategui (шпански: Estado Anzoátegui). Тој се преселил во главниот град на Венецуела, Каракас , во раната младост за да студира на централниот Универзитет на Венецуела за градежништво. Во текот на овој период, во почетокот на своите литературни активности, пишувал за списанија и весници, како што се Élite и Fantoches. Објавувал и во други универзитетски изданија ,и бил вклучен во светот на новинарството.

Награди и признанија[уреди | уреди извор]

  • Национална награда за литература (1955 година, роман Мртва куќа)
  • Национална награда за новинарство
  • Член на Венецуелска Академија за јазикот (1967)
  • Меѓународната Ленин награда за мир (1979 година)

Литература:[уреди | уреди извор]

  • Водата и речно корито (Аква y cauce (1937)) - passista, 25 песни
  • Eлегија Корал за Андрес Елоја Бланка (Elegía корали Andrés Eloy Бланко(1958))
  • Прагот (Umbral (1966))
  • Треска (Fiebre (1939))
  • Мртвите куќи (Casas Muertas (1955))
  • Дупка број еден (Oficina N° 1 (1961))
  • Oнориева смрт (La Muerte де Honorio (1963))
  • Кога сакам да плачам, не плачам (Cuando quiero llorar не lloro (1970))
  • Будалести симфонии (Sinfonias tontas)
  • Трапавко во пеколот (Он Morrocoy en el пеколот)
  • Небесни работи (Las celestiales)
  • Страна на оградата (Ел cerado ajeno)
  •  Осум дрдорења (Ocho Palabreos)
  • Фиренца, човековиот град (Florencia, сиудад дел hombre)
  • Целокупна проза (Prosa completa (1976))
  • Собрани песни (Obra poetica completa (1976))
  • Собрани хумористични записи (Obra humoristica completa (1976))
  • Лопе де Агире, Принцот на Слобода (Lope де Aguirre, Príncipe de la Libertad (1979))
  • Каменот кој беше Христос (La Piedra que ера Cristo(1984))

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Мртве куће : роман ; Бушотина бр. 1 : роман / Мигел Отеро Силва ; превела са шпанског Загорка Лилић ; предговор и редакција превода Бранко Анђић. - Београд : Нолит, 1987 (Београд : Култура). - 7 стр. ; 20 цм. - (Библиотека Нолит. Проза)Шаблон:COBISS

Надворешни врски[уреди | уреди извор]