Кралски златар (Обединето Кралство)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Кралскиот златар е член на Кралското домаќинство именуван од британската монархија. Тој или таа се одговорни за одржување и кога ќе ја напуштат Лондонската кула, за сигурноста на регалиите и плочата кои го сочинуваат Кралскиот накит на Велика Британија.

Историја[уреди | уреди извор]

Објавата е создадена во 1843 година од кралицата Викторија, која издаде кралска потерница на Гарард и Ко., и титулата кралски златар му била дадена на вработен во компанијата.[1] Дотогаш, Рундел и Бриџ, кои се рекламираа себеси како Кралски златари,[2] беа одговорни за одржување и подготвување на накитот за употреба при државни прилики.[3] Ако титулата постоеше пред 1843 година, таа ќе се однесуваше на Вилијам Јонес од Џеферис и Јонес (1782–96), Филип Гилберт од Џеферис, Џонес и Гилберт (1797–1820) и Рандел и Бриџ (1821–43). Пред 1782 година, работата за поправка и изработка на Кралскиот накит им беше доделена на разни златари на ад-хок основа.[2]

Освен монархот, само Кралскиот златар е овластен да ракува со кралскиот накит; другите можат да го сторат тоа со негова или нејзина дозвола.[4] Носителот на канцеларијата е на повик дење и ноќе, во текот на целата година им е на располагање на златарите.[5] Вилијам Самерс, шестиот носител (1962–91), поетски рече за својата работа: „Каде оди круната, таму одам и јас“.[4]

За да го прослават Гарард & Ко е 150-та годишнина како носител на налогот, банкет на кој присуствуваше Ана, принцезата Ројал, се одржа во Голдсмитс Хол, во Лондон, 1993 година.[4] Во 2007 година, Бакингемската палата објави дека услугите на Гарард & Ко веќе не се потребни, а како причина се наведува дека било време за промена.[6] Компанијата беше купена од приватна инвестициска фирма во 2006 година.[7] Хари Колинс од семејниот бизнис Г. Колинс & Синови, кој е исто така личен златар на кралицата Елизабета Втора, беше назначен да биде новиот кралски златар.[8] Во 2012 година, Колинс се повлече од улогата и Мартин Свифт од Мапин & Веб стана деветтиот кралски златар.[9] Во 2017 година тој беше заменет со Марк Еплби, раководител на работилницата за накит во Мапин и Веб.

Список на канцеларии[уреди | уреди извор]

  • 1843 година: Себастијан Гарард [8] [б 1]
  • Georgeорџ Витфорд [б 2]
  • Хенри Бел
  • СЕ bубигин
  • Сесил Ман
  • 1962 година: Вилијам Х. Самерс [9]
  • 1991 година: Дејвид В. Томас [2]
  • 2007 година: Хари Колинс [5]
  • 2012 година: Мартин Свифт [6]
  • 2017 година: Марк Еплби

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Празен навод (help)
  2. 2,0 2,1 2,2 Christopher Middleton (2 June 2012). „How the Queen's man about crowns brought sparkle to her celebrations“. The Telegraph. Посетено на 20 May 2016.
  3. James David Draper (2008). Cameo Appearances. New York: Metropolitan Museum of Art. стр. 55. ISBN 978-1-58839-282-4.
  4. 4,0 4,1 4,2 „Garrard to lose Royal Jeweller role“. Evening Standard. 10 February 2007. Посетено на 30 May 2016.
  5. 5,0 5,1 Julia Robinson (18 July 2007). „Family firm fit for the Queen“. The Telegraph. Посетено на 30 May 2016.
  6. 6,0 6,1 Richard Eden (15 July 2012). „The Queen appoints new Crown Jeweller“. The Telegraph. Посетено на 8 December 2015.
  7. „The Crown Jeweller“. The Royal Family. Посетено на 14 June 2019.
  8. 8,0 8,1 „Garrard & Co“. Royal Collection Trust. Посетено на 20 December 2017.
  9. 9,0 9,1 Staff writer (18 July 2002). „Obituary: William Summers“. The Telegraph. Посетено на 20 December 2017.
  10. John Culme (2000). The Directory of Gold & Silversmiths, Jewellers & Allied Traders 1838-1914. Antique Collectors' Club. стр. 172. ISBN 978-0-907462-46-0.
  11. Shirley Bury (1991). Jewellery 1789–1910: The International Era. Antique Collectors' Club. стр. 496. ISBN 978-1-85149-104-9.

Понатамошно читање[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Грешка во наводот: Има ознаки <ref> за група именувана како „б“, но нема соодветна ознака <references group="б"/>.