Јамантау

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Јамантау
Ямантау
Yamantau.JPG
Панорамски поглед на Јамантау (2010 г.)
Највисока точка
Надм. вис.1640 м
Координати54°15′18″ СГШ; 58°06′07″ ИГД / 54.255° СГШ; 58.102° ИГД / 54.255; 58.102
Географија
МестоБашкортостан,  Русија
Матичен венецУрал

Јамантау (башкирски: Ямантау, „зла планина“; руски: гора Ямантау) — највисока точка во јужниот дел на планината Урал, Башкортостан, Русија. Нејзината височина изнесува 1.640 метри.

Се протега во насока север-запад, зафаќајќи ширина од 3 км, а должина од 5 км. Главни врвови се: Голем Јамантау (1.640 м.) и Мал Јамантау (1.510 м.)

Просечните годишни врнежи се движат од 700 до 1100 mm. Снежната покривка изнесува од 80 до 100 см и вообичаено останува од 180 до 205 дена. Средната температура се движи од -14(-17)°C во јануари до 9(16)°C во јули.

Галерија[уреди | уреди извор]

Лес вокруг г.Ямантау.jpg
Туманы с горы Караташ.jpg

Воена база[уреди | уреди извор]

Од страна на САД, заедно со Косвински Камен (600 км на север), се смета дека кај него се наоѓа голема тајна нуклеарна постројка и/или бункер.[1] Затворениот воен град Межгорје (руски: Межгорье) се наоѓа 10 километри западно од подножјето на Јамантау.[1]

Големи активности за ископување биле забележани од американските сателити кон крајот на 1990-тите години, во текот на владата на Борис Јелцин по распаѓањето на Советскиот сојуз.[1] Два гарнизона биле изградени на врвот, Белорецк-15 и Белорецк-16, како и можен трет, Алкино-2, кои станале затворен град Межгорје во 1995 година. Се верува дека има околу 30.000 работници во секој од нив. Постојаните американски прашања имале различни одговори од руската влада за планината Јамантау.[2] Изјавиле дека тоа бил рудник, складиште за руските богатства, склад за храна и бункер за лидерите во случај на нуклеарна војна.[3] По прашањата за Јамантау во 1996 година, руското министерство за одбрана изјавило: „Не постои пракса во Министерството за одбрана на Русија за известување странски медиуми околу постојки, каде и да се, кои се во изградба во интерес на зајакнување на безбедноста на Русија“.[3] Постои железница која го поврзува комплексот.[3]

Планината Јамантау е близу една од неколкуте последни останати нуклеарни лаборатории, Челјабинск-70.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 Blair, Bruce G. „We Keep Building Nukes For All the Wrong Reasons“, „The Washington Post“, 25 мај 2003 (посет. 28 февруари 2009 г).
  2. „Yamantau, Beloretsk-15, Beloretsk-16, Alkino-2“, Weapons of Mass Destruction, Global Security 
  3. 3,0 3,1 3,2 Gordon, Michael R.. „Despite Cold War's End, Russia Keeps Building a Secret Complex“, „The New York Times“, 16 април 1996 (посет. 28 февруари 2009 г).

Надворешни врски[уреди | уреди извор]