Сто години самотија

Од Википедија, слободна енциклопедија

Сто години самотија е роман од колумбискиот писател и добитник на Нобелова награда за литература Габриел Гарсија Маркес.

Пред да ја добие наградата, Маркес имал објавено 15 книги, меѓу кои и романот кој бил и посебно нагласен од Академијата "Сто години самотија".

Маркес опишува сто години осаменост на фамилијата Буендија.

Ликовите на Маркес се осамени. Прават инцест, па се раѓаат деца со прасечки опашки. Веруваат во Бог. Тие се сведоци на развој на една нова цивилизација. Преживуваат неколку човечки катастрофи. Ликовите на Маркес се политички активни. Сакаат да се модернизираат. Ја истакнуваат женската сексуалност. Водат љубов. Живеат во реалноста на фантастичното Макондо.

Во сите свои книги, особено во "Сто години самотија", Маркес покажа и докажа дека освен дарбата за реч, е и голем етичар. Си отстоја на зборот во однос на она што треба да биде задача на писателот, а што важи за сите времиња. По долги години книжевен молк и самотија, се појавува со своето најново остварување: "Да се живее за да се раскажува".И овој роман е дел од космичката лична карта на Маркес одразена во творештвото која и ја покажа на светот и доби "виза" за секаде. Но, овојпат, уште подлабоко навнатре, во себе, копање бунар во самото детство.