Златокртови

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Златокртови
Период: Ран миоцен - денес[1]
Златокрт.
Научна класификација
Царство: Animalia
Колено: Chordata
Класа: Mammalia
Ред: Afrosoricida
Подред: Chrysochloridea
Broom, 1915
Фамилија: Chrysochloridae
Gray, 1825
Родови

 Eremitalpa
 Chrysospalax
 Chrysochloris
 Cryptochloris
 Carpitalpa
 Chlorotalpa
 Calcochloris
 Amblysomus
 Neamblysomus

Златокртовите (латински: Chrysochloridae) образуваат фамилија на цицачи од редот тенрековидни каде припаѓаат мали ријачки животни кои се среќаваат во Јужна Африка.

Надворешен изглед[уреди]

По својот изглед овие животинки потсетуваат не толку на кртовите колку на подземните глодари (слепи кучиња и сл.). Притоа златокртовите се филогенетски поблиски до тенреките и ровчиците. Иако припаѓаат на различни систематски групи, златокртовите се исто така многу слични на австралиските торбарски кртови (Notoryctes).

Златокртовите се мали до средно големи животни: должината на телото изнесува 8-24 cm, а опашката е рудиментирана. Телото е заоблено и прекриено со кратко и густо крзно кое може да биде црвено, жолто, маслинесто или кафеавкасто со прекрасен метален отсјај. Главата е нешто зарамнета на врвот. Носниот дел не е заострен; крајот на муцката е заострен во вид на рог, што му помага на златокртот при риењето на земјата. Ноздрите при раскопувањето се прекриваат со капачиња. Рудиментираните очи се затскриени под кожата. Ушните школки се незабележливи. Предните шепи се четирипрсни (го нема V прст), а задните се петпрсни. Меѓу прстите на задните шепи има препони. III прст на предните екстремитети е наоружан со голема копачка канџа. Забите се од 36 до 40 на број. Поседуваат 2 пара на млечни жлезди (градни и слабински). Кај мажјаците и женките урогениталниот тракт се отвора во заеднички отвор — клоака.

Начин на живеење и исхрана[уреди]

Златокртовите може да се најдат во Јужна Африка, од `Ртот на добрата надеж до Камерун, Заир, Уганда, Кенија и Танзанија. Се среќаваат во разни предели: шумски, рамнински, планински и мочуришни, како и во култивирани. Претполагаат станишта со меки почви, меѓу кои и песочни пустини. Начинот на живеење е подземен и ријачки. Златокртовите, како и обичните кртови, градат сложени системи од подземни ходници распоредени во неколку катови: површински, кујнски и гнездов кат. При движењето, златокртовите ја ријат почвата со помош на својата муцка и моќните предни шепи, кои за разлика од оние на кртовите, се сместени под телото, а не по страните. Често, особено во дождовната сезона, тие излегуваат на површината за да ги бараат роевите од дождовни црви. Освен црви, почвени инсекти и други без`рбетници, се исхрануваат и со безноги гуштери, кои ги убиваат со замав со канџите. Во сушната сезона и при заладување попаѓаат во лесен сон. Благодарение на ефективната размена на материите, многуте видови воопшто немаат потреба од вода, која ја добиваат од храната. Женките од сите видови обично донесуваат на свет по 2 младенчиња. Кога не се во сезона на парење, златокртовите живеат поединечно и се територијални.

Систематика[уреди]

Фамилијата се состои од 9 родови кои обединуваат околу 21 вид, од кои не помалку од 11 се изумрени.

Фосилите на златокртовите датираат од миоцен.

Наводи[уреди]

  1. Savage, RJG, & Long, MR (1986). „Mammal Evolution: an illustrated guide“. New York: Facts on File. стр. 53. ISBN 0-8160-1194-X.