Ал Пачино

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Ал Пачино
Al Pacino.jpg
Роден(а) Алфредо Џејмс Пачино
25 април 1940
Источен Харлем, Њујорк, САД
Занимање Актер, режисер, сценартист, продуцент
Активност 1968–денес

Алфредо Џејмс "Ал" Пачино (роден 25 април 1940) е американски филмски и сценски актер и режисер. Најдобро е познат по улогите на Мајкл Корлеоне во трилогијата „Кум“, Тони Монтана во „Scarface“, Френк Серпико во „Серпико“, Френк Слејд во „Мирисот на жената“, Винсент Хана во „Жештина“, и Рој Кон во „Ангели во Америка“. Тој доби Оскар за најдобар актер во 1992 година за неговата улога во „Мирисот на жената“ по добивање на претходни седум номинации.

Ран живот и образование[уреди]

Пачино е роден во Источен Харлем,Менхетен како син на Роуз (моминско презиме Џерарди) и Салваторе Алфред Пачино, двајцата Италијански Американци. Тие се развеле кога Ал имал две години.[1][2] После тоа мајка му се сели во Јужен Бронкс за да живее со нејзините родители, Кејт и Џејмс Џерарди,кои потекнувале од Корлеоне, Сицилија.[3] Татко му се преселил во Ковина,Калифорнија каде работел како осигурително лице и сопственик на ресторан кој се затворил во 1992 година.Пачино го посетувал училиштето официјално именувано како Средно Училиште на Репродуктивна Уметност,Њујоршки оддел на Средното училиште за музика и уметност „Фиорело Х. Ла Гуардија“, кое било посетувано од Роберт Де Ниро-неговиот колега од Кум 2.Пачино ги паѓал скоро сите предмети, освен Англиски и го напуштил училиштето кога имал 17 години. Мајка му не се согласувала со неговата одлука; се скарале и тој го напуштил домот. Работел во цела низа слабо платени работи, вклучувајќи курир, вратар и поштенски службеник, со цел да ги финансира актерските студии.[4]

Глумел во подрумски претстави во театарското подземје на Њујорк, и потоа се приклучува во студиото Херберт Бергоф (ХБ студио), каде го запознава професорот по глума Чарли Лаутон, кој ќе стане негов ментор и најдобар пријател. Во овој период, тој често бил невработен и бездомник, и понекогаш морал да спие на улица, во театрите или кај некој пријател.[5] Во 1962, починала неговата мајка на 42 годишна возраст. Следната година, неговиот дедо, Џејмс Џерарди, еден од највлијателните луѓе во неговиот живот, исто така починал.[4]

Кариера[уреди]

1960-ти[уреди]

Во 1966, после многу пропаднати обиди, отишол на аудиција во Актерското Студио и бил прифатен. Учел под легендариот актерски тренер, Ли Странсберг (кој во 1974 глумел заедно со Пачино во Кум 2).Подоцна за Странсберг и ефектот на Студиото врз неговата кариера ќе каже:

Актерското студио значеше толку многу за мене. На Ли Странсберг не му е дадена заслугата што ја заслужува... Заедно со Чарли, на некој начин ме лансираше. Навистина. Тоа беше пресвртна точка во мојот живот. Директно е одговорна да се откажам од сите тие работи и да се посветам на актерството.

Во едно друго интервју, тој додаде „Беше возбудливо да се работи за него (Ли Странсберг) затоа што тој беше толку интересен кога зборуваше за сцена или за некои други луѓе. Секој би сакал да го слушне, затоа што зборуваше за работи, што ги немав слушнато порано... Имаше толку големо разбирање... Толку многу ги сакаше актерите.“

Од 2009 Пачино е Претседател, заедно со Елен Бирстин и Харви Кајтел, на Актерското студио.

Пачино сфати дека ужива во актерството и дека има дарба за тоа. Но сепак, му создаде финансиски потешкотии до крајот на декадата.

Во 1968, Пачино настапуваше во претставата на Израел Хоровиц, „Индијанецот го сака Бронкс“, играјќи го Марф, незрел уличар. Претставата ја доживеала премиерата на 17 јануари, 1968, и се прикажувала вкупно 177 пати. Играла заедно со уште една претстава од Хоровиц, „Се вика Шеќерната Слива“, со Клејбур во главната улога. Пачино доби Оби Награда за најдобар актер за неговата улога, заедно со Џон Казале кој доби награда за Најдобра споредна улога и Хоровиц за Најдобра нова драма. Мартин Брегман ја гледал претставата и се понудил да биде менаџер на Пачино, партнерство кое ќе трае и во следните години.Пачино и оваа продукција на „Индијанецот го сака Бронкс“ патуваше во Италија за настап на еден тамошен фестивал. Тоа беше првото патување на Ал во Италија; тој подоцна ќе се присети дека настапот пред италијанска публика „бил неверојатно искуство.“

Пачино и Клејбур ќе играат и во „Смртоносниот круг на насилството“, епизода од серијата „N.Y.P.D“ на телевизијата „ABC“ со премиера на 12 ноември 1968. Клејбур во тоа време ќе настапува и во сапуницата „Потрага за утре“, во улогата на Грејс Болтон.

На 25 февруари 1969, Пачино ја има својата премиера на Бродвеј, во претставата „Дали тигарот носи ланче?“ на Дон Петерсен во театарот Беласко. Прикажувањето заврши по 39 претстави на 29 март 1969, но поради одличните критики за Пачино, тој ја доби наградата Тони за врвно достигнување во театарот, на 20 април 1969.

Истата година го има своето деби на големото платно, појавувајќи се на кратко во „Јас, Натали“ независен филм на Пети Дук, од јули 1969. Во 1970 Пачино потпиша со агенцијата за таленти, ЦМА.

1970-ти[уреди]

Филмот од 1971, „Паника во паркот игла“, во кој Пачино глумеше зависник од хероин, ќе му го привлече вниманието на Френцис Форд Копола, кој ќе го ангажира за улогата на Мајкл Корлеоне во блокбастерот од 1972, „Кум“. Иако неколку други врвни актери, меѓу кои и Роберт Редфорд, Ворен Бити и во тоа време не толку познатиот Роберт Де Ниро исто ја сакале улогата на Мајкл Корлеоне, Копола сепак се определил за анонимецот Ал Пачино, на општо изненадување на главните луѓе во студиото.Глумата на Пачино ќе му донесе номинација за Оскар за оваа улога, и ќе го карактеризира актерскиот стил на младиот Пачино, опишан во Филмскиот водич на Халивел како исклучително „интензивен“.

Во 1973 Пачино ќе настапи во познатиот „Серпико“, базиран на вистинската приказна за полицаецот од Њујорк, Френк Серпико кој ќе работи „undercover“ за да ги разоткрие корумпираните соработници во полицијата. Истата година ќе игра во „Scarecrow“, заедно со Џин Хекман, улога за која освојува награда на фестивалот во Кан. Во 1974 ќе ја репризира својата улога како Мајкл Корлеоне во „Кум 2“. Во 1975 глуми во филмот „Dog Day Afternoon“, базиран на вистинската приказна за ограбувачот на банки Џон Војтовиц.Филмот е режиран од Сидни Лумет, режисерот на „Серпико“, два филма кои на Ал ќе му донесат номинација за Најдобар актер.

Во 1977 Пачино настапува како тркач во „Боби Дирфилд“ режиран од Сидни Полак, и доби номинација за Златен глобус за најдобар актер.

Во 1970-те Пачино има четири номинации за Оскар за Најдобар Актер, за неговиот настап во „Серпико“, „Кум 2“, „Dog Day Afternoon“, и „И правда за сите“. Исто така ги продолжил настапите во театар, за што ќе добие и втора Тони награда.

1980-ти[уреди]

Кариерата на Пачино стагнираше на почетокот на 1980-те, со неговите појавувања во контроверзниот „Cruising“ и во „Author! Author!“, од кои критичарите не беа посебно воодушевени. Но тоа се ќе се смени, со неговото појавување во „Scarface“ од 1983-та режиран од Брајан де Палма. Тоа е улогата која ќе му биде една од најсветлите точки во кариерата и дефинирачка улога.Непосредно по излегувањето филмот не бил многу критички фален, но заработил добро на бокс-офисот, поточно околу 45 милиони долари само во Америка.[6] Пачино заработил и номинација за Златен глобус за неговата интерпретација на Тони Монтана.

Во 1985-та година тој работи на неговиот најличен проект, насловен „The Logical Stigmatic“ филм инспириран од Бродвејска претстава од 1969. Пачино ја толкува главната улога. Филмот ќе биде издаден како дел од сетот "Пачино: визијата на актерот" во 2007-ма година.

Неговиот филм од 1985-та насловен „Револуција“ ќе биде голем комерцијален и критички неуспех. Тоа ќе резултира во четири годишно повлекување на Пачино од филмовите, време кое тој ќе го посвети на театарот. Се враќа на филмот во 1989-та со „Море од љубов“.

1990-ти[уреди]

Пачино ќе заработи номинација за Оскар за улогата на Big Boy Caprice во бокс-офис хитот „Dick Tracy“ од 1990-та година, по што ќе следи уште една реприза на Мајкл Корлеоне во „Кум 3“.Во 1991-ва, тој ќе настапи во „Френки и Џони“ заедно со Мишел Фајфер, неговата колешка од „Scarface“. Конечно освојува Оскар за Најдобар актер за улогата на Френк Слејд во „Мирисот на жената“ од 1990-та.Истата година, тој е номиниран и за Оскар за Најдобра споредна улога, правејќи го првиот актер да добие две номинации за два различни филма во иста година, и да ја освои наградата за најдобар актер (како Џејми Фокс во 2004).

Во 1990-те Пачино имал повеќе успешни улоги во крими-драми, меѓу кои во „Carlito's Way“, „Donnie Brasco“ и номинираниот за Оскар „The Insider“. Во 1995-та, глумел во „Жештина“, заедно со Роберт де Ниро, филм во кој овие двајца актери прв пат се појавуваат заедно на екранот (иако двајцата глумеа во Кум 2, тие не делат ниедна сцена).Во 1997 настапува во „The Devil's Advocate“, а во 1999 во филмот на Оливер Стоун „Any Given Sunday“.

Пачино немаше номинација за Оскар од „Мирисот на жената“, но освои два Златни Глобуси.

2000-ти[уреди]

Пачино ја одбива да го позајми гласот на Мајкл Корлеоне за играта направена по филмот „Кум“. Како причина ја наведува драматичната промена што му се има случено на гласот од времето на првите два филма. Како резултат на сево ова, на „Electronic Arts“ не им беше дозволено да го користат гласот и изгледот на Ал, и покрај тоа што неговиот лик се појавува во играта. Тој сепак дозволи неговиот изглед да биде искористен во играта инспирирана од „Scarface“, со наслов „Scarface: The World is Yours“.[7]

Режисерот во подем во тоа време,Кристофер Нолан,ќе работи со Пачино на „Insomnia“, римејк на истоимениот норвешки филм. Филмот помина просечно кај критичарите и кај публиката. Следно од Пачино е неговата улога на адвокат во мини серијалот на ХБО насловен „Angels in America“.Во ова време тој сѐ уште работи на претстави и дебитира како режисер. Исто така на листата АФИ „100 Heroes & Villains“ тој е еден од двајца актери што ги има на двете листи: на позитивната листа како Френк Серпико, а на негативната како Мајкл Корлеоне (другиот актер е Арнолд Шварценегер за неговите улоги во Терминатор). Пачино исто така го глумеше Шајлок,во адаптацијата на „Венецијанскиот трговец“ од 2004.

На 20-ти октомври 2006,Ал Пачино ја доби престижната Награда за Животно Достигнување.[8]

Настапуваше во „Тринаесетмината на Оушн“, филм на Стивен Содерберг,заедно со Џорџ Клуни, Мет Дејмон, Бред Пит и Енди Гарсија, како негативецот Вили Бенк, казино тајкун. Филмот доби претежно позитивни критики.

„88 минути“ беше промовиран на 18 април 2008, и критичарите најдоа проблем во самата содржина на филмот, наместо во глумата на Пачино.[9] Во „Праведно Убиство“ следниот филм на двоецот Пачино-Де Ниро, двајцата глумат њујоршки полицајци. Ал го игра докторот Џек Кеворкиан во мини серијата на ХБО „Вие не го знаете Џек“ чија премиера беше во април 2010 година.

Приватен живот[уреди]

Пачино никогаш се нема оженето, но сепак има три деца. Првото е Џули Мари (р.1989). Тој исто така има близнаци, Антон Џејмс и Оливиа Роуз (р.25 јануари 2001), со поранешната девојка Беверли Д'Анџело, со која бил во врска од 1996 до 2003. Исто така бил во врска со Дајан Китон, колешката од трилогијата Кум.

Наводи[уреди]

  1. „Al Pacino Biography (1940–)“. „filmreference.com“. http://www.filmreference.com/film/33/Al-Pacino.html. конс. 25 декември 2007. 
  2. „Al Pacino Biography“. „salpacino.com“. http://www.salpacino.com/biography.htm. 
  3. „Al Pacino Biography“. Yahoo! Movies. http://movies.yahoo.com/movie/contributor/1800017701/bio. конс. 25 декември 2007. 
  4. 4,0 4,1 „(UK): "Al Pacino"“. The Biography Channel. http://www.thebiographychannel.co.uk/biography_story/50:25/1/Al_Pacino.htm. конс. 10 март 2010. 
  5. Yule, A. Al Pacino: Life on the Wire, Time Warner Paperbacks (1992)
  6. Scarface (1983) Box Office“. „boxofficemojo.com“. http://boxofficemojo.com/movies/?id=scarface.htm. конс. 25 декември 2007. 
  7. Robert Howarth. „Pacino Lends Likeness, Not Voice, To Scarface Game“, 21 април, 2005.
  8. „AFI Lifetime Achievement Award: Al Pacino“. http://www.afi.com/tvevents/laa/laa07.aspx. „Al Pacino is an icon of American film. He has created some of the great characters in the movies – from Michael Corleone to Tony Montana to Roy Cohn. His career inspires audiences and artists alike, with each new performance a master class for a generation of actors to follow. AFI is proud to present him with its 35th Life Achievement Award.“ 
  9. „88 Minutes“. http://www.metacritic.com/film/titles/88minutes. конс. 19 јули 2007. 

Надворешни врски[уреди]