Самоопределување

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Правото на народите за самоопределување е кардинален принцип во современото меѓународно право (кое често се смето за правило на jus cogens)

Концептот за првпат бил развиен во 1860-те, и потоа се проширил брзо.[1][2] За време и по Првата светска војна принципот бил поттикнат од страна на Владимир Ленин и американскиот претседател Вудро Вилсон.[1][2] Откако ги објавил своите Четиринаесет точки на 8 јануари 1918 година, на 11 февруари 1918 година, Вилсон изјавил: „Националните аспирации мора да се почитуваат; луѓето сега можат да бидат доминирани и управувани само со нивна согласност. 'Самоопределувањето' не е само ништожна фраза, туку императивен принцип на дејствување.“[3]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Jörg Fisch (9 December 2015). A History of the Self-Determination of Peoples: The Domestication of an Illusion. Cambridge University Press. стр. 118. ISBN 978-1-107-03796-0.
  2. 2,0 2,1 http://etheses.lse.ac.uk/923/1/Knudsen_Moments_of_Self-determination.pdf
  3. „President Wilson's Address to Congress, Analyzing German and Austrian Peace Utterances (Delivered to Congress in Joint Session on February 11, 1918)“. gwpda.org. February 11, 1918. Посетено на September 5, 2014.