Патријарх

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Патријархот (на грчки- "татко" или  "господарство, сила") е насловот на главата на некои православни автокефални цркви.

Тоа исто така може да го означи црковниот чин на највисоката епископија (епископ) во други христијански цркви. До големата пауза (1054) чинот на патријархот го носеле римските, константинополските, алишанските, антиохиските и византиските епископи (пентархија). 

Историја[уреди | уреди извор]

Стариот Завет зборува за постоењето на десетте патријарси (изгнаници, свештеници) пред Потопот - Адам, Сет, Енос, Кенан, Махалалел, Јерид, Енох, Метузалах, Ламех, Ное. По потопот, откако Мојсеј ги дал Десетте заповеди, името на патријархот го носеле Авраам, Исак, Јаков и Јосиф.

Во раните христијански времиња, епископот стоел на чело на Црквата. Патријаршиската титула почнала да се користи во 5-тиот век, а титулата им била дадена на оние епископи кои биле претпоставувани од митрополити. Терминот бил користен во документите на Четвртиот Вселенски Собор (451). Во 9 век, Византија се запознала со пентархијата, дека во црквата може да има само пет патријарси: Римјанин, Цариград, Александриј, Антиохија и Ерусалим. По големиот раскоп од 1054 година, патријаршката титула се задржа првенствено со некои началници во Православната црква.

Православната Црква[уреди | уреди извор]

По Големата пауза (1054) на територијата на Византиската империја, на чело на Црквата имало четири патријарси: Цариград, Александриј, Антиохија и Ерусалим.

По основањето на независни словенечки држави (Србија, Бугарија, Русија) и автоматско комплетирање на нивните цркви, нивните началници ја добиле патријаршиската титула.

Денес, во рамките на Православната Црква, има девет епископи со чин на патријарх: Константинопол, Александар, Антиохија, Ерусалим, Руски, Српски, Романец, Бугарин и Грузиј.

Католичката Црква[уреди | уреди извор]

Во рамките на Католичката црква, на достоинството на патријарсите главно доминирале на источните католички цркви со статус на патријархатот. Во латинските обреди, четири епископи го носат овој наслов: Венецијански, Лисабон, Источен Индија и Ерусалим

Шесте патријарси, водачи на источните католички цркви, го избираат синодот на епископот на соодветните цркви. По изборите, Патријархот е востоличен и влегува во заедница со римскиот папа (патријарсите се разликуваат само од претпоставените на Архиепископот, бидејќи нивната кандидатура ја потврдува папата). Во хиерархијата на Католичката црква, патријарсите на источните католички цркви имаат ранг еднаков на кардиналите-епископи.

Галерија[уреди | уреди извор]

Прикажи повеќе[уреди | уреди извор]

Линкови[уреди | уреди извор]