Мечување

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Мечување е боречка вештина во која два противника се борат со ладно оружје, кое го држат во рака и се обидуваат да го прободат (боцнат) противникот. На почетокот мечувањето било борбен систем, а не спорт. Во Европа постоела богата традиција на настава и нејзина апсорпција, за што сведочат десетици учебници по мечување, од кои најстарите се од 13 век. Освен целосно сочуваните книги за мечување, сочувани се и разни дела, слики и документи, за односот на средновековниот и ренесансен човек кон мечувањето.

Во 18/19век мечувањето станува вид спорт, кој е најприсутен и најбрзо се развива во Франција, Италија, Австро-Унгарија и Германија. Почетоците на официјалните меѓународни турнири во Европа се кон крајот на 19 век. Во 1896 година мечувањето е вклучено во програмата на Првите олимписки игри, чест која е укажана само на уште три спортски дисциплини.

Дисциплини во мечувањето[уреди | уреди извор]

Во мечувањето постојат три основни дисцилини, кои се разликуваат по видот на оружјето кое се користи, по правилата за време на борбата т.е. делот од телото на противникот на кој се признава погодок или важечката површина. Трите дисциплини во мечувањето се: борба со флорет, борба со меч и борба со сабја.

Флорет е оружје со кое поен се добива исклучиво со убод и тоа само со врвот. Важечка површина за поен во мечувањето со флорет е исклучиво торзото на противникот, значи горниот дел од телото без рацете, вратот и главата. Флоретот е полесен од мечот, има помал заштитен гард и појако изразена еластичност. Борбата ја води судија кој проценува кој мечувалец имал предност во напади или кој правилно го извел нападот и во случај на обостран важечки погодок, тој одлучува кому ќе даде поен.

Меч е најмасовно од трите оружја, а кај борбите со меч важечка површина за поен е целото тело на противникот и поен се добива со убод. Кај борбите со меч не постои истото правило како кај борбите со флорет и сабја односно во случај на обостран погодок, двајцата натпреварувачи добиваат поен.

Сабја е оружје со кое во борбите поен се добива со убод и сечење. Кај борбите со сабја важечка површина за поен е горниот дел од телото на противникот и важат истите правила за предност во напади како кај борбите со флорет.

Опрема за спортисти-мечувалци[уреди | уреди извор]

Освен самото оружје, мечувалците се опремени со заштитна опрема како што е соодветно мечувалско одело, ракавица и маска. Освен тоа за флорет и сабја мечувалецот носи спроводник пластрон во облик на елек кај борбите со флорет или маица со долги ракави кај борбите со сабја, кои треба потполно да ја покриваат важечката површина. Исто така секој мечувалец има соодветни кабли, споени со оружјето и при убод во важечката површина се регистрира поен со палење на светилка.

Правила во спортот мечување и мечувалски натпревари[уреди | уреди извор]

Мечувањето се одвива на патека широка од 1,5 до 2 метри и должина до 14 метри. Противниците користат оружје со пропишани карактеристики и пропишана заштитна опрема за целото тело. Целта, во зависност од видот на оружјето, е да се боцне противникот, но само во строго одреден дел од телото. Автоматски електричните системи регистрираат поени, а правилното изведување го оценуваат судиите. Победник е мечувалецот кој прв ќе собере одреден број поени.

Натпреварите можат да бидат индивидуални или тимски.

Кај индивидуалните натпревари, во првиот круг натпреварувачите се делат во групи од по 5, 6 или 7 мечувалци и мечуваат секој против секого до 5 туша. Времетраењето на борбата е 3 минути.

Во вториот круг секој натпреварувач мечува против друг, кој го поминал првиот круг и тоа до 15 туша, а времетраењето на борбата е 9 минути.

Кај тимските натпревари, тимот е составен од 4 лица, од кои еден е резерва и може да влезе на местото на било кој друг од својот тим по определен редослед. Се мечува до 45 туша, на принцип секој против секого, т.е. се играат 9 борби.