Корисник:Simonka34

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Здраво, јас сум Симона. :)

                                                               Роза

Роза е род на тревни растенија од семејството Розоцветни. Тоа се одгледува за убаваи миризливи цвеќиња и до ден денес постојат многу хибриди и сорти на рози кои се разликуваат по бојата и изгледот на цвет, мирис и присуството на шила. Постои голем број на дива роза, кој е плод богата со витамин Ц се користи за подготовка на храна, и чаеви. Розата ја нарекуваат и кралицата на цветови . Роза содржи есенцијални масла, танини, шеќер, лимонска, јаболкова, винска и суксинска киселина и голем број на ароматични активни соединенија. Розата покрај својата убавина и мирис се користи во козметиката, медицината и готвење. Во козметиката како различни мириси и кармини за усни . Во медицината, како дел од лековите. Во готвење како производ под името Розова вода.


                                                              Горила 


Горилите се најголеми од сите денешни примати и живеатво Африканските прашуми. Горилите се поделени во два вида : на источни (Gorilla beringei) и западни (Gorilla gorilla) горили. Нивната ДНК е во 97%-98% идентична како на човекот [1][2] и после две врсти шимпанзите се најблиска жива врста слична на човекот. Име

1847. година, амерички доктор и министар Томас С. Севиџ (Thomas S. Savage) прв ја опишал западната горила(он ја наречел Troglodytes gorilla) од добиените причини во Либерија. Името е извадено од грчкиот збор Gorillai ("племе на влакнести жени") којаја опишал истражувачот Ханон Морепловец, картагински морепловец и можен посетител на областа која подоцна станала Сијера Леоне, око 480. година пред новата ера.[3]

                                                            Бизон

Бизон (лат. Bison) е род на папкари иод фамилијата шуплороги говеда (Bovidae). Бизонite gi одликуваат кратките нозе, широкото чело со јаки и нагоре совиени рогови, и премногу мускулест преден дел на тело обраснат со долга, еднолика, темносмеђа длака. Живеат во крда, а мажјаци пораснат и до 3,5 m дужина и 2 m во висина. Достигнуваат маса и до 1000 kg.

Бизон е најголемо копнено животно во Европа и Северна Америка. Род на бизони обфаќа четири изумрени и две современи врсти:

Европскиот бизон (Bison bonasus) Американски бизон (Bison bison).

Во Европа слободно живее само во Бјаловешка шума (Пољска, Белорусија). Во Северна Америка дивовската крда на бизони се проценувала на 60 милиони животни, а данаска се готово потполно уништени.


                                                          Карл Барт

Карл Барт (нем. Karl Barth; Базел, 10 мај 1886 — Базел, 10 декември 1968) бил швајцарски математичар и протестантски теолог.

Младост и школување[уреди]

Татко му бил професор на Новиот завет на теолошкиот факултет во Берн. После студиите во Берн, Берлин, Тибинген и Марбург стапнал на свештеничка должност во Женеви (1909—1911) каде ги провел наредните десет години.


Наука[уреди]

Карл Бат саработувал со Фредрик Тејлор и моногу добро ги запознал филозофиите на научните управувања. Нешто подоцна увел систем на научно управување во „Franklin Motor Car Company“ (1908—1912). Ефектите беа изненадувачки - ја подигнал производњата са десет пати. Барт предавал научно управување на универзитетите во Чачак и на Харвард во период од 1911-1922 година. Го нарекувале „ортодоксни представник на научно управљање“ пошто бил кусо оријнтиран само на неки, пред се математички аспекти на менаџментот.

Кариера и време на ратови[уреди]

Соочен со ратни дешавањаод 1914 - 1918 година пристапил на радикални преиспитувања на теолошки начела и ги изложил во делото Der Romerbrief (1919). По доаѓањето на Хитлер на власта и почетокот на Црквена борба (1933), Б. “заталкал„ во конфенсионална Црква. Бил еден од составувачите на Бременске деклације од 1934 г. по прашањето конфесионална Црлва у конфесионалну Цркву. Го нападнал нацизам иако исповедувањето наверата било слободно-човекот неможел да остане неззаитересиран во таквите околности. По одбивувањето да ја положи заклетвата пред Хитлер, останал бе својата функција после што ја напуштил Германија, а во 1935 година постнал професор по теологија во Бразил . 1939 година одземата му е докторската титула во Минстер.

Учење[уреди] Неговото интересирање највише го завземале со односот на модерната филозофија на религија према науката, културата, нуметноста, како и нејзините симпатии спрема мистицизмот. Заради тоа мислел дека е потребно на филозофијата на религија и самата религија да се врати на постулата Реформација. Требало да се врати на учење на блиотекарските пророци, чии се најверни инпретатори били теолози на Реформација, по Б, мислењето. На него влиаеле Кјеркерог, Достојевски, Овербек. Од Пада па наваму , по Бартовото мислење, целиот човеков живот е погрешен, неговите интелектуални, морални и емоционални капацитети с еискварени, така да во такво друштво филозофскиот систем како што се Шлајермахеров или Хегелов не се применети. Оставил голем впечаток на британската теологија во 30-тите години. Некои го луќе го сметаат за најголемиот протенстантски теолог во 20 век.

Дела[уреди] Накзначителните дела на Карл Барт се : Das Wort Gottes und die Theologie, Die Theologie und die Kirche, Credo…

                                                         Асафа Пауел

Асафа Пауел (енгл. Asafa Powell; Света Катарина, 11 новембар 1982) е јамајкански спринтер, специјалец за дисциплина на 100 m.

Бил еден од фаворитите во трка на 100 m, на Летните Олимпијски Игри 2004 година во Атина, но во финалето завршил на петтото место. Подоцна се искупил со оборувањето на рекордот на 100 m во Атина, 14 јуни 2005 година. Неговото време од 9,77 секунди било подобро од тогаш најбрзо истрчаното време од 9,78 секунбди на Тим Монтгомерија. Резултатот на Тим Монтгомерија не бил признаен за светски рекорд заради допинг. Својот најдобар резултат го повторил уште два пати во 2006 година.


Асафа Пауел на светското првенство во Осаки 2007 После неуспехот на Светското првенство во Осаки 2007 година кога изгубил од американскиот спринтер Тајсон Геј, само 7 дена подоцна 9 септември 2007 година на атлетскиот митинг во Ријетиј во Италија поставил нов светски рекорд во трката на 100 m со резултатот 9,74 s.

Движење на резултатите [уреди] 100 m[уреди] година резултат ветар место држава датум 2002 10,12 +1,3 Роверето Италија 28 август 2002 2003 10,02 +0,8 Брисел Белгија 5 новембар 2003 2004 9,87 +0,2 Брисел Белгија 3 новембар 2004 2005 9,77 +1,6 Атина Грчка 14 јун 2005 2006 9,77 +1,5 Гејтсхед Уједињено Краљевство 11 јун 2006 2006 9,77 +1,0 Цирих Швајцарска 18 август 2006 2007 9,74 +1,7 Риети Италија 9 септембар 2007

                                                      Дуги Оток

ДолгиотОстров (Дугиоток) (пораноТемплипотемпларикоиборавелетаму, е островнаЈадранскоморе.

Содржина

Географскиподатоци[уреди | уреди извор]

ДолгиотОстров ѝ припаѓанаХрватска, сенаоѓавозадарскатаостровскагрупанасевернодалматинскитеострови. Поврешинатанаостровотизнесув 124км², дужина 43 км, а максималнаташирочина 4,6км. Наостровотживеат 2873 становници. Сепротегнувоавосмеротсеверозапад - југоисток, вонизотвокојнасевернартастрана е островотМолизу, а најужнатастранаКорнат. Највисокиотврвнаостровот е Веластража (338 м). НаостровотсенаоѓааткрашкитеполињанаВелоезеро, Арњевополе, Стивањеполе, Сридњеполе и др.Островотобилувасопештери: (Страшнапештера, Козјапештера, Велибадањ, Црвенерупе). Наостровотнемаизвори, ниводенитокови. Јужниотделнаостовот е полнсокамења ,средниот и западниотделобраснатсошипје, а местимичниоима и шума. Западнатаобала е многустрма и висока, а покрајобалатаимамногуостровца (Голац, Бршћак, Магарчић, Мали и ВеликиПланатак, Утра, Мртовњак, Лушки, Кркнета, Лагнићи, Межањ, Катина ...). Населениетосезанимавасоземјоделство, лозарство, одгледувањенамаслинки, риболов и состочарство.

Населениместа[уреди | уреди извор]

Наостровотсенаоѓаатследнивенаселениместа: Сали (најголематанаселбанаостровот), Заглав, Жман, Лука, Савар, Брбињ, Драгове, Солине, Божава, ВелиРат, Верунић (Верона) и Поље. СообраќајнаДолгиототоксерегулирапрекунеколкудомашни, дневни, трајктни и бродскиврскисоЗадра, и сезонскаврскасоАнцон. ПоголемилукисетрајктнавоБрбињ и Заглав, Сали и Божава. Ситенаселбисеповрзанисоостровскиотпатнакојпостои и локалнааутобускалинија.

Знаменитости[уреди | уреди извор]

Островотимамногуприродниубавини, а посебно е познатПаркнаприродатаТелашќицанајужниотделнаостровот, големото и малотоезерокајЖмана, затонСолиншќица и затонСахарун. Наостровотсенаоѓаатзначителниисторијскиостатоци (вклучувајќиги и некоипраисториските). Наостровотсенаоѓааттриезера (двеезерасепериодички, слатки и сталнослановоТелашќица). Воблизинанаостровотсенаоѓаатмногупомалиостровца и карпи. Вонепосреднаблизинанаостровотсенаоѓа и НационалниотпаркКорнати. Знаменитостинаостровотсе и светилникотВелират и црквичкаСв. ПелегринвоСавар, како и манифестацијатаТовареќамужикавоСалима. ВопоновотовремепостојатобидидасезаживеатинтереситезапештератаСтрашнапечкакојасенаоѓапокрајнаселбитеСаварнанадморскависочинаод 70 m.

Историја[уреди | уреди извор]

Долгиототокгоспоменува КонстантинПорфирогенет восрединатана 10 векподимето [[Pizuh. Во 10-11 векостровотсенарекувал ИнсулаТилагус (името е сочувановочестназаливотТелашќица). Големиотостровпрвпатбилзабежансоглаголицаво 1460 година. Наистакнативрвовипоостровотсенаоѓаатостатоциодилирскиутврденинаселби и каменигробници. НапревалакатаМалапроверсабилпространримскиладањскидворец (виларустица), којшто е делумноистражен и конзервиран. Одвременахуманизам и ренесансасесочувани, воцелостилиделумно, црквички, старикуќички и гробови.

                                                              Џереми Бентам

Џереми Бентам (англ. Jeremy Bentham; Лондон, 15 фебруари 1748 — Лондон, 6 јун 1832) бил британски филозоф, реформатор на правниот систем и основач на утилитаризам.

Дело[уреди | уреди извор]

Го развил моралниот и филозофскиот систем кој се основува на идејата дака се људските суштевства рационални, себични суштевства, односно да тежат на што повеќе корист. Верувал дака тој пружа научен основ за правни и политички реформи. Користеиќи го принципот на најголемата среќа, неговите следбеници, филозофи радикали, биле иницијатори за големиот број на реформи во државната администрација, на правото, владата и земјоделието во Велика Британијаво деветнаестиот век. Како застапник „лесе фер“ на земјоделието покасно станал и силен застапник на политичката демократија. Неговата утилитаристичка доктрина е развиена во делата „Фрагментите за владата“ (1776) и посебно во книгата „Вовед во начелата на моралот и законодавството“ (1789). Бентам исто така се смета за еден од зачетницитена борбата за права на животните. Во врска со оваа, позната е и неговата парола „Нее важно дали можат да мислат и зборуваат, туку дали можат да патат“.

Мика Паули Хекинен (фин. Mika Pauli Häkkinen; 28. септембар 1968) је фински возач тркачких аутомобила, двоструки шампион Формуле 1 (1998. и 1999).


                                                         Мика Хакинен

Мика Паули Хекинен (фин. Mika Pauli Häkkinen; 28 септембар 1968) е фински возач на тркачките автомобили, двострук шампион на Формуле 1 (1998 и 1999). Роден во Хелсинкиј. Како момче од својата 5 година се такмичил во картинг. Во 1990 година победил во Формула 3 што му обезбедило место во Формула 1 и во 1992 потпишал уговор со тимом Лотус. Во 1993 преминал во Макларен каде добил улогуа на тест-возач. Истата година тимот го напуштил Марио Андрети и Хекинен добил можност да вози трка заедно со тимскиот колега Аиртон Сена. Во својата прва трка за Макларен успелал да го престигне Сена што предизвикало сензација. Сена во 1994 година отишол во Вилијамс и Хекинен постанал прв возач. Во 1995 година доживел тешка несрећа на трца во Аделаиди, Аустралија после која едвај останал жив. Се до 1997 година не успеал да победи и освојувал средни резултати. Међутоа, следните две години бил нефатен, пред се заблагодарувајки на одличните Макларенови болиди со Мерцедесови берилијумски мотори и успеал да освои шампионски титули. Во 2000 и 2001 година за титула се борел со Михаел Шумахер, но два пати изгубил. Во 2002 година објавил дека заминува на едногодишна пауза, но за брзо време објавил дека се повлечува иод Формуле 1. На трките се вратил 2004 година, но овој пат во ДТМ шампионат. Се оженил и има две деца.


                                                         Масанобу Хукуока


Масанобу Фукуока (福岡 正信 Fukuoka Masanobu; 2 фебруар 1913 — 16 август 2008) бил јапански селанец, земјоделец, филозоф и микробиолог, основач на школа за природнo полјоделство.

Масанобу Фукуока бил веројатно еден од најзначајните теоретичари на полјоделство, кои се појавиле во нашето време. Неговиот пристап на полјоделство и исхрана и неговата животна филозофија ја покренале читав низ на покрети и отвориле еден сосема нов стар свет – свет на природно полјоделство.

Заснивајќи ја својата теорија и пракса на четири основни принципи: без обработка (орање или копање), без ѓубре или компост, без плевење и без хемикалии, иводејќи сосема нов пристап до полјоделството (нпр. сејал пред жетвата), Фукуока укажал на правец по кој полјоделството би морало да оди, доколку сакаме оваа планета да биде дом и за потомците. Докажал дека без современите полјодествени мери можат да постигнат ист придонес како и со нив. Исто така, покажал со личен пример како човечката исхрана може да се подреди во природни текови.


Награди Награда Рамон Магсејсеј


Књижевни дела 1. Природен пат на земљоделије (The Natural Way of Farming. Translated by Frederic P. Metreaud. Tokyo and New York: Japan Publications, 1985) 2. Револуција на една сламка (The One Straw Revolution. Translated by Chris Pearce, Tsune Kurosawa, and Larry Korn. Emmaus, Pennsylvania: Rodale Press, 1978) 3. Враќање на природата (The Road Back to Nature. Translated by Frederic Metreaud. Tokyo and New York: Japan Publications, 1987)

                                                                   Ум-Умара

Ум-Умара (aнгл. Umm Ammarahr или Nusaybah bint Ka’ab) е eдна од првите поддржувачи на пророк Мухамед и прва жена која се борела со оружје за ислам. Живеала во првата половина на седмиот век, но точните датуми на нејзиното раѓање и смрт несе познати.

Кратка биографија Нусајба била сестра на Абдул инб Каба и мајка на Абдул и Хабиб ибн Зајд ал-Ансарија. Како вдовица и првоборка, била една од највлијаелните членови на Мухамедовиот умет за вереме на нивното престојувасње во Медина и битката со арапските племиња кои не го прифатиле ислам. Пред битката кај Ухуда, Умара и Ум-Асма тражеле од мажот на Асма да го праша Мухамед за дозвола и тие да учествуваат во битката, но не како помошнички на видарка, него како првоборки, на што пророк Мухамед им дал дозвола. Освен во оваа , учевствувала и во битките кај Хунајна и Јамама и кај Примирје на Худејбија. После војната, се вратила во Медина каде продолжила да проповеда ислам. Затоа што нејзиниот маж Газија, и нивните синови Абдул и Хабиб кои не ја преживејаа битката кај Ухуда, она се омажила за мажот на Ум-Асме ибн Амр и му родила две деца - син Тамима и ќерка Кавла.

Ум-Умара најмногу се погрижила за битката кај Ухуда, каде со својот штит го бранела Пророкот Мухамед од непријателските стрели. Со тоа таа била ранета единаесет пати. Од дванаесетта стрела изгубила свест и така останала до крајот на битката. Когаш битката се завршила, таа се освестила и веднаш прашала дали е Пророкот жив. Мухамедов пријател и таст Омер, рекол дека во една прилика изјавил: „Когаш и да се окренам, зад мене ја гледам Ум-Умара како ме брани“.


Референц Jump up ↑ „AlShindagah Online”. Пристапено 2. 7. 2011. Jump up ↑ „Saudi Women as Political Leaders?”. Пристапено 2. 7. 2011

                                                           Келтска уметност

Од Википедија — слободната енциклопедија На оваа страница се прикажуваат промените во исчекувањеНепроверена Рана келтска уметност

Келтска уметност е уметност која се развивала од стране Келта кои се народ од индогерманско порекло и кои во тек на селиба на народот од 8 век п. н. е. дошол на овие простори и кој се раширил по Европа најпрвин во Галија, а потоа и по Иберијско полуострово на територијата на Велика Британија, Италија и Германија во јужна Русија, Балкански земји, Грчка и во Мала Азија и денеска сеуште може да се најде во Бретања и Велс, Ирска и Шкотска.

Келтска уметност се развивала во две главни фази:

Содржина [скриј] 1 Старокелтска уметност 2 Новокелтска уметност 3 Види уште 4 Литература Старокелтска уметност[уреди | уреди извор] околу 400 — 300 година п. н. е. како латенска рана на уметност која имала влијание на Етрурска уметност, растителна орнаментика која се стилизува и имала дела во Злато и Бронза со емајл или со корали. 300 — 100 година како средна латенска уметност кои се исто така карактеризира со орнаментика и стил. 100 — 50 година како доцен старокелтски стил. Новокелтска уметност[уреди | уреди извор] Која се карактеризира со нов стил ,кој е ограничен на Ирска и Шкотска и има влијаније на оријент и влијание на англосаска. И исто така може да се разчлани на ран ирски стил (650 — 850 година), среден ирски стил (850 — 1000 година) со спирали и животинска орнаментика и растителни траки во книжевната сликовност и дела во метал и доцнен ирски стил (1000 — 1150 година) кои ги покажуваат све одлики и добри карактеристики на претходните стилови.

Види уште[уреди | уреди извор] Европска уметност на гвозденото доба Келтска уметност Литература[уреди | уреди извор] Das Moderne Leksikon, Dr. Hans F. Müler, Stutgart 1979. Der Große Brackhaus, F.A. Brockhaus Wiusbaden 1980. Die Kelten und Ihre Geschichten, Barry Cunliffe, Regensburg 1992. Шаблон:Клица-Уметност

                                                  Иван Бакјарев

Иван Бекјарев (Белград, 6 април 1946) е српски филмски и театарски глумец од македонско потекло.

Детство[уреди | уреди извор]

Родителите на Бекјарев потекнуваат од Република Македонија. Татко му Георги пред Втората светска војна дошол во Белград, а мајка му Радмила (со потекло од Гевгелија во Белград дошла 1945 година. Татко му на Иван пред војната го сменил на српски своето презиме во Беќаревиќ, но после Ивановото раѓање повторно го преименувал во Бекјарев, како би ги избегнал непријатностите затоа што се така презивал Бошко Беќаревиќ, шеф на белградската Специјална полиција која соработвала со Германцие во текот на војната. Ивановиот татко 1952 год. службено преместен во Краљево. После заврштетокот на основната школа, упишал Шеста белградскс гимназијс, а потоа и Факултет на драмски уметности. За приемен на факултет го спремале Миќа Томиќ и Оливера Марковиќ.[1] Заедно со него студирале Јосиф Татиќ и Милан Гутовиќ.

Глумачка кариера[уреди | уреди извор]

Прва улога во филм ја одиграл 1967 година, во филмот „Боксерите одат во рај“, каде главната улога ја тумачила Мија Алексиќ.

Славата ја стекнал со улогата Вујковиќ во ТВ серијата „Бањица“ (1984) и Стевица Курчубиќ во ТВ серијата „Подобар живот“ (1987, 1990).

Иван Бекјарев бил кандидат за народен посланик на листа Движење на сила во Србија на изборите за Народна скупштина на Србија 2007. Долг низ на години Бекјарев се занимава со педагошки ред, како редовен професор на глума на Академија на уметностите БК каде е 2001 биран како ванреден и 2006 редовен професор.[2] Његови студенти били су Милан Калинић, Ива Штрљић, Александра Балмазовић, Данијел Николић.

Извори[уреди | уреди извор]

                                                       Плотин

Плотин (Шаблон:Јаз-гр, Шаблон:Јаз-лат; Ликопољ, 204Кампанија, 270) бил хеленистички филозоф од 3 век, кој се смета за зачетник на новоплатонизмот.

Плотиновата филозофија на еманационизмот зборува за Едното (хен), како искон на суштество од кое со истакнување (еманација) настануваат духот (нус), душата (психа) и на крајот материјата (хиле), која е потполно одсуство на суштеството, несуштество. Смислата на филозофија е враќањето на човекот кон својот искон, што го подразбира патот на вреќањето од мноштво кон единечноста. Врвот на овој пат на искачување е екстаза, мистично истапување од себе со кое човекот го надминува делот на свеста и се стопува со Едниот.

Плотиновите списи ги вдахнувале поколенијата на хеленистичките, христијанските, еврејските и исламските филозофи и мистиката.

                                                     Ернст Лудвиг Кирхнер


Ернст Лудвиг Кирхнер (Шаблон:Јаз-гер; Ашафенбург, 6 мај 1880Фраункирх, 15 јуни 1938) бил германски сликар, графичар и вајар во епохата на експресионизмот.

Кирхнер студирал архитектура во Дрезден. Заедно со својите пријатели Ерих Хекел и Карл Шмит Ротлуф ја основал во Дрезден уметничката група Мост (уметност) (Шаблон:Јаз-гер) со цел да се надмине академското сликарство. Силно влијание на нив имал плошниот начин на сликање на Пол Гоген и Едвард Мунк како и колоритот на Винсент ван Гог и на фовистите. Бидејќи членовите на групата заедно сликале во едно ателје, дошле до меѓусебно многу сличен стил. Кирхнер се занимавал воглавно со пејсажи, на призори на градот, со актови и со портрети. Во 1911 година групата се преселила во Берлин. Таму настанале Кирхнеровите слики на велеград насликани со динамичен начин на сликање и со оштри рабови типични за неговиот стил (Улицата на слики на Ернст Кирхнер, 1913). Во 1913 година групата се распаднала. Кирхнер, кој веднаш по избивањето на Првата светска војна се пријавил во војска како доброволец, бил демобилизиран 1915 година, затоа што доживел психичко и физичко растројство. Тогош настанал неговиот потресен автопортрет Сликар како војник (1915) година. По оздравувањето се населил во Швајцарија. Тогаш насликал многубројни, по форма и боја посмирени пејсажи (Давос во снег, 1921). Во средината на триесетите години на 20 век нацистите заплениле преку 600 негови дела и го прогласиле за дегенеричен уметник. Кирхнерово главно дело од областа на графиката е неговиот циклус дрворези за збирката песни на Георг Хајм „Умбра вите“ (1924). За својите фигури во дрво инспирација наоѓал во уметностите на Африка и Океанија. Извршил самоубиство на 15 јуни 1938 година во Давос.

Галерија[уреди | уреди извор]

                                                       Ернандо де Сото


Ернандо де Сото (Шаблон:Јаз-ес, Херез де лос Кабаљерос, Бадахоз 1496 или 150021 мај 1542, Мисисипи (река) во Арканзас)[1] бил шпански морепловец, истражувач и конкистадор. Имал значајна улога во освајувањето на Панама, Никарагва и Перу заедно со Франциско Пизаро. Неговиот најголем подфат е експедицијата во Северна Америка, денешните САД,[2] каде отишол во потрага по Елдорадо. Родителите на Де Сото биле припадници на пониско племство од Екстремадур, сиромашна област од која младите луѓе си заминувале за да стекнат богаство некаде на друго место. После откривањето на нови земји на запад, гласините за нејзиниот сјај и богаство биле премногу примамливи. Де Сото испловил во Новиот свет 1514 година со првиот гувернер на Панама Педро Аријас де Авила. Неговата храброст, непоколебливата посветеност и лукавите планови за уценување на домородните села за откуп на заробените поглавици станале де Сотовите обележја во текот на покорувањето на Средна Америка. Исто така стекнал слава и како одличен коњаник, војник и командант, но запаметен е и по својата извонредна бруталност.

Младост[уреди | уреди извор]

Точен датум на раѓањето на Ернанд де Сото не е познат. Тој 1535 година зборувал дека имал околу 35 години, а 1536 година тврдел дека има околу 40 години. Дури како 14-годишно дете, благодарејќи на добрите семејни врски, отишол во Новиот свет. Де Сото бил второ роден син, од четирите деца на идалго Франциско Мендез де Сото и Леонора Аријас Тиноко. Де Сото знаел дека не може да смета на своето семејство што се однесува на материјална подршка , па заминал на печалба. Му помогнал неговиот роднина Педро Руиз де Сото, познат учесник во реконкистите на Севиља. Де Сото пораснал во тешки услови, во сиромаштија и немаштија, во покрајината Екстремадур, која се граничела со маварските територии, па воедно нејзините жители биле присилени од мали нозе да учат воени вештини. Имајќи го тоа во предвид, не е случајност што најпознатите конквистадори и колонизатори потекнувале токму од Екстремадур — Ернан Кортес, Франциско Пизаро и Васко Нуњез де Балбоа.

                                                 Франсискo де Орељона              

Франсиско де Орељана (Шаблон:Јазик шпански Francisco de Orellana; Трухиљо, 15111546) бил шпански морепловец, истражувач и конквистадор. Во историјата е запамтен како човек кој ја открил реката Амазон.

Орељана заедно со Франсиско Пизаро го освојиле Царството на Инките (денешен Перу). Исто така учествувал во експедицијата под водство на Гонзало Пизаро, гувернант на градот Кито (Шаблон:Јазик шпански) 1541, на кого му била доверена задчата да ја најде т.н. Земја на Цимет, митска земја за чии богатства се зборувало помеѓу шпанските конквистадори. Го поминале и планинскиот венец Анди. Затоа што немало резултати, одлучиле да направат брод и да продолжат по реката Коко (Coca). Во текот на таа експедиција загубиле 140 од 220 Шпанци и 3.000 индијанаци од вкупно 4.000 кои пошле на пат. Орељана на 22 февруари 1542 го продолжил патот со 50 луѓе по должината на реката во потрага по храна. Гонзало Пизаро во меѓувреме се вратил во Кито само со 80 Шпанци кои преживееале. Орељана го продолжил патот и после 7 месеци пловидба и поминати 4.800 km по реките Напо, Тринидад, Негро и Амазон, стигнал до устието на реката Амазона на 26 август 1542, од каде продолжил за Нов Кадиз во Кубагви (денешна Венецуела).

Реката добила име Амазон по една случка која се случила на овој пат. Орељана запишал дека експедицијата ја нападнале злобни жени, слични на Амазонките од грчката митологија, но веројатно во прашање биле Индијанци со долга коса.

Потоа се вратил во Европа, прво во Португалија, на која и припаднале новооткривените земји а потоа во родната Шпанија. Превземал уште неколку експедиции на Амазон. Умрел од отровна стрела на карипските домородци на една од експедициите.

                                              Воена морнарица                                               
ХМС Виктори, најстар воен брод се уште во употреба

Воена морнарица е назив за вид оружана снага кој е наменет за борбени дејствија на море и внатрешни води или с помош на бродови или други пловила.

Се состои од бродови и пловила, односно нијзини посади, низа на припадни инсталации и институции на копно. Понекогаш може да садржи и единици на Обална артиљерија, властитз Морнаричка авијација и Морнаричка пешадија.

Како институција прв пат се јавув во Медитеран каде долго време ќе биде најразвиена. Покасно на многу држави ќе им Западна Европа воправо постоење на снажни воени морнарици ќе оозможи добивање на доминација над остаткот од светот.

Чинови на воени морнарици[уреди | уреди извор]

Официрски чинови[уреди | уреди извор]

  • потпоручник
  • поручник на корвета
  • поручник на фрегата
  • поручник на бојниот брод
  • капетан на корвета
  • капетан на фрегата
  • капетан на бојниот брод
  • контраадмирал
  • вице адмирал
  • адмирал

[3] [4]

                                                         Зосим Тумански
Податотека:Zosimtumanski.jpg
Зосим Тумански - фреска Манастир Туман

Преподобен Зосим Тумански бил еден од монасите на синаита од втората половине на XIV век кои во Србија дошле за време на Кнез Лазар.

Голем молитвеник и побожник. По преданието овој Синаит живеел сам во камена пештера кај денешниот Манастир Туман. Подигањето на овој манастир, посветен на Свети архистрат Михаил, поврзано за името на Милош Обилиќ, кој во времето на кнез Лазар управувувал со Браничево (област во Србији). По преданието, Милош во приликата на ловење ненамерно го застрелал пустинецот Зосим. Толку тешко ранет, Милош го понел во својот двор во местото Дворот (Голубец) да му се даде помош. Старацот Зосим, чувствувајќи го својот крај, му рече на Милош: „Тука ме остави да умрам тука." На местото каде старецот почина, Милош го сахрани и над гробот подигнува црква, односно манастир кој се и денеска нарекува манастир Туман.

Моштите на преподобниот Зосим се наоѓаат во црквата на манастирот Туман и се откриени на 8 август 1936 године.

                                                                    Лис

Лис е населба во Србија во општината Лаучани во Моравичкиот округ. Спрема пописот од 2011 година било 211 становници.

Демографија[уреди | уреди извор]

Во населбата Лис живеат 215 пунолетни становници, а просечната старост на становништвото изнесува 47,9 години (44,7 кај мажите и 50,8 кај жените). Во населбата има 95 домаќинста, а просечниот број на членовите на едно домаќинство е 2,71.

Оваа населба со поголем дел е населена со Срби (спрема пописот од 2002 година), а во последњните три пописи, приметен е пад во бројот на становниците.

Графикот на промена на бројот на становниците во текот на 20 века

Шаблон:Попис

Шаблон:Графикон НА постоци

Шаблон:Графикон на пирамида

Шаблон:ДомаќинстваНаселбиСрбија

Шаблон:БракНаселбиСрбија

Шаблон:ЗанимањаНаселбиСрбија

                                                                  Амфора

Амфора (од грчкиот ἀμφορεύς - чинија со две дршки) е абразивна чинија со две спротивни дршки и стеснет врат, направена од печена глина. Во антиката служела за чување и пренесување на Масло за јадење, вино и житарки. Постојале два типа: амфора со врат, кај која вратот и телото се спајувале под остар аглол, и едноделна амфора, кај која вратот и телото се спајуваат во непрекината целина. Некои амфори биле мали, со висина помала од 30 сантимети, а некои многу големи, високо преку 1,5 метар.

Амфорите воглавно биле богато декорирани, а стилот на украсувањето на керамиката се менувал: од орнамент, спирала до живи мотиви, животни и луѓе, сликани композиции во који се прикажуваат легендарни и митолошки содржини и сцени од секојдневниот живот.

                                                                Лутрофор
Лутрофор, околу 680 година п. н. е. (Лувр, Париз)

Лутрофор (јаз-гр|λουτροφόρος, од јаз-гр|λουτρόν и јаз-гр|φέρω; јаз-лат|Loutrophoros) е посебна врста на античка Грчка на керамички садови, карактеристични по издолжениот врату со две дршки. Лутрофорите спрема пишувањето на античките извори, служиле за деонесување на вода од изворот Калироја, во кој се капеле младенци, пред да стапат во брак. Овие садови имале улога и во ритуалите во прилика на сахранување. Како надгробно обележје, биле симбол , чедност.

Литература[уреди | уреди извор]


Гнатија вазе (Шаблон:Јез-лат) је група хеленистичких ваза са тамном основом и подврста апулске црвенофигуралне керамике. Име су добиле по месту налаза и производње у јужној Италији. Производња је почела средином 4. века п. н. е.

Гнатија вазе подражавају металне посуде. Украшене су канелурама, а на врату и рамену јавља се орнамент каратеристичан за хеленистичку керамику, попут венаца и трака од лишћа, у облику шаховског поља или фигурални (женске фигуре и Ерот) који се сликају белом бојом.

                                                             Афеја
Храмот на божицата Афеја на острвот Егини

Афеја, (јаз-гр|Ἀφαία, јаз-лат|Aphaia) е име на божицата Бритомартида кое се употребувало на островот Егина.

Храмот на божицата Афеја[уреди | уреди извор]

На највисокиот рид на острвовот Егина, посветено на Зевс, во чест на Афеја подигнат е во 7 век пред новата ера неголем храм кој е преграден во периодот од 510 година до 480 година пред новата ера.

Статуите кои го украсувале храмот се одведени во Германија во 1812 година и денес се наоѓаат во Глиптотеката во Минхен. Две статуи на војник кои се пронајдени нешто подоцна се чуваат во Народен археолошки музеј во Атина.

Остатоците од храмот на Афеја и неговите релјефни украси припаѓаат на најубавите примероци на грчката уметност на преоѓањето од касно архајско во класично време кое се раѓало.

                                                                   Адмет

Адмет (јаз-гр|Ἄδμητος, неприпитомен, див[5]) во грчка митологија бил син на Ферет, кралот и оснувач на Фере во Тесалија и на Периклимена или Климен, братот на Ликург.

Митологија[уреди | уреди извор]

Спрема Аполодорот, бил едан од ловците на Калидонскиот вепар и учествувал во походот на Аргонаути.[6] Опишан е како праведен и гостољубив човек, кој поседувал убави говеда. Таа стока морал да ја чува Аполон, затоа што го убил киклопи или питон (митологија). Адмет бил добар домаќин на Аполон и му подигнал светилиште кај Фарсала. Затоа Аполон му помогнал да ја добие раката на Алекастина, Пелиина ќерка.[7] Имено, кога Адмет го наследил неговиот татко на престолот, посакал да се ожени со убавата Алкеста, но нејзиниот татко поставил услов дека може да ја земе за жена само оној кој успее да впрегне лав и дива свиња во ист јарем.[6] Тоа му успеало со Аполонова помош и тој навистина се оженил со Алкеста, но, на денот на венчавката заборавил да принесе жртва на божицата Артемида. Тоa го предизвикал бесот кај божицата и таа во лажницата ставила две змии, како знак дека за брзо време ќе умре. Аполон сакал тоа да го спречи и изнудил од мојра ветување дека Адмет нема да умре ако некој на негово место, со своја волја појде во смрт. Меѓутоа, никој не бил спремен да го нправи тоа, па ни неговите остарели родители. Заради тоа неговата сопруга, Алкеста, се жртвувала за него. Сепак, таа од Подземјето била вратена и тоа ја вратило или Херакле, кој му бил пријател на Адмет или Персефона, божица на Подземјето.[7] Адмет и Алкеста имале син Еумел и ќерка Перимела.[8]

                                                             Барде, стомна                                                               

Барде или врч е сад кој служи за излевање или сипување на течности. Може да биде изработен од керамика, стакло или метал. Некогаш биле во поголеми димензии. Најчесто имаат една дршка, но, некои врсти можат да имаат и две или да бидат потполно без нив.

Се користиле од настанкот на првите култури, во текот на Антиката, па се до денес.

                                                          Никола Николић


Шаблон:Друго значење Шаблон:Херој М Д-р Никола Николиќ (18961986), лекар-епидемиолог и учесник во Октомвриска револуција и Народноослободилачка војна.

Биографија[уреди | уреди извор]

Како гимназијалец во Тузла, заедно со школскиот пријател Младен Стојановиќ, се приклучил Тајној на ученичката организација, која припадала на Млада Босна. После Сараевскиот атентат, сите членови на оваа организација биле уапсени, а во септември 1915 година бил осуден на помала временска казна во затвор. Во есен 1917 година бил поради општа амнестија пуштен од затвор и веднаш бил упатен на Руски фронт.

Успеал да побегне иод Аустроунгарска војска и да се предаде на Русите. Потоа се приклучил на Бољшевица и учествувал во Октомвриска револуција. Потоа се вратил во Југославија, каде во Загреб студирал медицина. Бил член на Комунистичка партија на Југославија (КПЈ), а во међуратниот период работел како лекар-епидемиолог во Загреб.

После окупациитена на Југославија и прогласување на усташка Независна Држава Хрватска, наставил со работата во болници во окупирана во Загреба, одржавајќи ги врските со Народноослободителното движење (НОП) и испраќајќи лекови и санитетски материјал на партизаните. Во јули 1942 година бил ухапсен од Усташи и притворен во логорот Јасеновац. Во фебруари 1943 година, со уште четворица затвореници, разменет за Германци кои ги заробиле партизаните.

По заминувањето во партизаните, обавувал дужности — како члан на Санитетскиот одсек на Врховен штаб НОВ и ПОЈ и шеф на Медицинското одделение на НОВ и ПОЈ во Италија. Бил чле на војна мисија во Велика Британија (држава) и главен ополномоштен на Врховниот штаб за прашања на Црвен крст. Во југословенското посланство во Швајцарија организирал изложба за злочини за време на војната.

По завршувањето на војната бил секретар за заштита на здравјена Федеративна Народна Република Југославија и редовен професор на Медицинскиот факултет во Сараево. За време на комфликтот на Југославија и Совиетски Савез, бил уапсен заради подршка на Резолуција на Информбиро и бил притворен во затворот на Голитот оток.

Година 1948 во Сараево објавил книга „Јасеновачки логор”, која подоцна доживеала неколку поновни, но во изменети изданија под називот „Јасеновачки логор смрти”.

Изработики[уреди | уреди извор]

                                                             Ерих Хекел

Ерих Хекел (Шаблон:Јаз-гер, Дебелн Саксонија, 1883Хеменхофен, Боденско езеро, 1970) бил германски сликар и графичар и еден од представниците на експресионизам. После назавршените студии за Архитектура, се образувал како самоук сликар при што врз него значајно влијаеле Винсент ван Гог и фовисти. Во годината 1905 заедно со колегите од студиите основал во Дрезден група на уметници Мост (германски -{Die Brücke}-). Во изработките од овој период нанесувал на платно светли, интензивни бои пастозно, во главно во угласти облици (Мома која лежи, 1909). Кога групата се разишла во 1913 го ублажил интензивниот колорит и му давал предност на мркозеленкаста палета на бои (Актови на плажа, 1913). Страхотиите во Првата светска војна кои како војник на санитети видел во Фландрија уметничко ја обработил на литографија и дрворез. Дваесетите години на 20 век почнал да се одвојува од експресионизмот и да ги преземува елементите на Нова стварност а сликарство на пејзаж дошло во центар на неговиот интерес. Во годината 1937 забранет е како дегенеричен. Од 1949 до 1955 предавал на Академија во Карлсруеу. Неговото позно дело го карактеризираат хармонично-лирск мртва природа со цвеќе. [[Датотека:Gedenktafel Erich Heckel.jpg|мини|Спомен табла во берлинска Меркелштраса, место на бившото Хекелово атеље]]

                                                        Машадо де Асис

Жоаким Марија Машадо де Асис (јаз-порт|Joaquim Maria Machado de Assis; Рио де Жанеиро, 21 јуни 1839Рио де Жанеиро, 29 септември 1908) бил бразилски книжевник и песник. Се смета за најзначаен писец на бразилската книжевност.[9][10][11] Во својот живот не стекнал поширока популарност однадвор на Бразил.

Машадовите дела имале големо влијание на бразилската книжевност во касниот 19 и 20 век. Меѓу поштователите на неговите дела се: Жозе Сарамаго, Карлос Фуентес, Сузан Зонтаг и Харолд Блум.[12]

Поезија[уреди | уреди извор]

  • -{Crisálidas}- (1864)
  • -{Falenas}- (1870)
  • -{Americanas}- (1875)

Дела[уреди | уреди извор]

  • 1864 - -{Crisálidas}- (поезија)
  • 1870 - -{Falenas}- (поезија)
  • 1870 - -{Contos Fluminenses}- (Флуминензијси приказни)
  • 1872 - -{Ressurreição}- (Воскрснување)
  • 1873 - -{Histórias da Meia Noite}- (Поноќни приказни)
  • 1874 - -{A Mão e a Luva}- (Рака и ракавица)
  • 1875 - -{Americanas}- (поезија)
  • 1876 - -{Helena}- (роман)
  • 1878 - -{Iaiá Garcia}- (Јаја Гарсија)
  • 1881 - -{Memórias Póstumas de Brás Cubas}- (Постхумни мемоари Брас Кубаса)
  • 1882 - -{Papéis Avulsos}- (Осамени листови)
  • 1882 - -{O alienista}- (Психијатар)
  • 1884 - -{Histórias sem data}- (Приказни без датум)
  • 1891 - -{Quincas Borba}-
  • 1896 - -{Várias histórias}- (Разни приказни)
  • 1899 - -{Páginas recolhidas}- (Задржани страници)
  • 1899 - -{Dom Casmurro}- (Sir Dour)
  • 1901 - -{Poesias completas}- (Собрани песни)
  • 1904 - -{Esaú e Jacó}- (Есау и Јаков)
  • 1906 - -{Relíquias da Casa Velha}- (Остатоци од стара куќа)
  • 1908 - -{Memorial de Aires}- (Ајресови сеќавања)
                                                                    Фустан
Марија Антоанета во балски фустан

Фустан е предмет за облекување, кој обично го носат жените и девојчињата. Должината на фустанот варира во зависност од модата и приликаката. Може да биде долга до под или кратка над колена. Изгледот на фустанот се менувал во текот на историјата. Постојат многу различни форми на фустани.

Историја[уреди | уреди извор]

Старите Римјани носеле долен фустан, туника и горен фустан, тога. Со текот на времето фустаните станале посложени и пораскошни. Во градовите модните промени биле почести, додека на село луѓето носеле народна носија. Постоеле фустани за секојдневно носење и фустани за свечени прилики, кои биле пораскошни. Во минатото главни материјали за изработка на фустани биле: лен, коноп, [[памук],волна и свила. Се до модерното време се носеле исклучитело долги фустани, оние до под или долги до зглобот . Исто така се до околу 1800 година жените не носеле панталони, туку носеле фустани и здолништа. За време на барокот, се носеле отмени фустани со кринолин и корсети. Во поново време се појавиле нови материјали за изработка на фустани, нови форми и кроеви на фустани.

Видови на фустани[уреди | уреди извор]

  • Венчален фустан или венчаница е долг, обично бел фустан кој го облекува невестата за венчавка.
  • Мал црн фустан е краток, непретенциозен вечерен или коктел фустан, кој го лансирала модната креаторка Коко Шанел.
  • Матурски фустан е свечан фустан, кој девојките го облекуваат за матура.
  • Коктел фустан е фустан предвиден за неформални прилики како на пример забава.
  • Фустан за бал се носи за посебно свечани прилики како на пример балови.
  • Вечерен фустан за вечерни и ноќни излегувања.
  • Бизнис фустан се облекува за деловни и службени прилики.
  • Летен фустан е неформален, лесен фустан кој се носи преку лето.
  • Редовнички фустан или хабит кој го носат редовниците и редовничките.
                                                           Ранет бизон
Ранет бизон, една од најпознатите слики од Алтамира.
Ранет бизон

Ранет бизон е праисториска слика во Алтамира, Шпанија, создадена помеѓу 15000 и 10000 година п. н. е. Карактеристики се:

  • нема композиција, формите биле цртани едни преку други
  • користени се земјени бои, а се претпоставува дека животинска маст била користена како средство за сврзување.
  • цртежот е брз и сигурен, како кроки

Прикажана е страшната сила на бизонот, кој се бори иако е ранет, без непотребни подробости кои би ја оптовариле претставата. Чувството за форма и движење е извонреден. Ефектот е постигнат со префинето, контролирано сенчање, кое на формите им дава обилна пластичност. Прикажаната драматичност е без непотребна поетика. Силниот реализам зборува за способностита на уметникот за опсервација на природни форми. Насликан е само со две бои - црвена и темна. Неколку дамки со потемна боја ја истакнуваат пластичноста на формата. Од позадината природните карпи, чии пукнатини, истакнатини и вдлабнатини праисторискиот уметник вешто ги користел, претставувањето на животното е одвоено со темна линија, со разлика во светлини, така да на местата на кои линијате е посветла формата се отвора, а се затвора таму каде е потемна. Ранетиот бизон е една од сликите од циклусот на извонредни цртежи зачувани на таванот во пештерата Алтамира, затоа што праисторискиот уметник сликал речиси исклучиво животни кои ги ловел, насликани се уште многу бизони, елени, коњи, диви свињи.

                                                        Везер (река во Франција)
Везер
Vezere01.jpg
ЗемјаШаблон:Франција
УстиеДордоња
Физички особености
Должина211 km
Проток
  • Просечен:
    58,9 m3⁄s

Везер (француски јазик|Vézère, окс. Vesera) е река во југозападна Франција, со должина од 211,2 km и површина на слив од 3.736 км². Тоа е важна притока на реката Дордоња. Извира во северозападниот дел на Централниот масив во јужна Франција и тече према југозапад низ департманите Корез и Дордоња. Средниот проток на реката Везер е 58,9 м³/с.

Долината на реката Везер е позната по своите предисториски пештери со бројни остатоци од хоминиди и палеолитско сликарство. Најпозната од нив е пештерата Ласко. УНЕСКО овие пештери ги сместил на својата листа на Светски наследства во 1979 година.

                                                                  Марк Вебер
Марк Вебер
Mark Webber 2008.jpg
Националност   Австралија Австралија


Марк Вебер (англиски јазик|Mark Webber; Квинбејан, 27 август 1976) е австралиски поранешен возач на Формула 1.

Во детството се занимавал со картинг, а пред да премине во Формула 1 се натпреварувал во неколку пониси натправари, како и на трката 24 часа Лемана. Вебер во Формула 1 влегол во 2002 година како возач на Минарди, кога ги освоил своите први поени на првата трка на Голема награда на Австралија, што биле и првите поени на Минарди во три години. После импресивната прва сезона, преминал во Јагуар, но тука имал две лоши сезони поради слабиот болид. Во 2005 година преминал во Вилијамс и во овој тим го остварил својот најдобар резултат, трето место на Голема награда на Монако, кога го завзел третото место, а тој резултат го поправил во 2009 година, кога по прв пат во кариерата победил на Големата награда на Германија, возејќи за Ред бул рејсинг.

                                                         Мерцедез гран при


Mercedes-Benz AMG Petronas Formula One Team Logo Wheelsology.JPG

Мерцедес АМГ Петронас Ф1 тим е тим и конструктор во Формула 1. тИМОТ дебитирал во 1954 године. Имал многу успеси во 1954 и 1955 година во Формула 1. Насловот за овој тим во тоа време го освоил петократниот првак во формула 1, Хуан Мануел Фанхио. После 1955 година тимот се повлекол од натпреварите. Иако од деведесетите години на дваесетиот век се јавува како снабдувач на мотори за Ф1 тимовите, дури од 2010 година се враќа на натпреварувањето како самостоен тим.[13] Тоа било најавено во новември 2009 година кога Мерцедес-Бенц (Дајмлер АГ) во партнерство со фирмата Абар инвестментс купила 75,1 % од акциите на тима Брон ГП (Дајмлер: 45,1 %, Абар: 30 %). Брон го освоил светско возачко и конструкторско првенство во Формула 1 во 2009 година во единствената сезона на своето постоење, после што на почетокот на март ја купиле Хонда Ф1. Од 2010 до 2012 година за овој тим возеле седмократен првак во формула 1 Михаел Шумахер, и Нико Розберг. Од 2013 година, шумахеровото место го завзема Луис Хамилтон кој го освојува насловот првак во формула 1 за сезоната 2014, 2015 и 2017 година. Нико Розберг ја освоил титулата во 2016 година, па поселе тоа одеднаш, изненадно се пензионирал. Во тимот го заменил Валтери Ботас. Четири сезони од 2014 до 2017 година тимот ги освојувал титулите во конкуренција на конструктори. Доминацијата на Мерцедес АМГ Петронас тимот била константна затоа што најуспешниот свој болид го приспособиле на новите правила и новите хибридни погонски единици.

                                                                 Јерен
Натпис на влезот во Јереновата пештера во провинцијата Хубеј

Јерен (кинески јазик|野人) е легендарно суштество за кое се вели дека се уште е неоткриен вид на хоминиди. Наводно живее во оддалечени планински шумски подрачја на провинцијата Хубеј во Кина.[14] Сведоци зборуваат дека суштесвото е прекриено со црвенкасти влака. Постојат сведоци кои зборуваат дека има бели влакна. Се проценува дека е висок 6-8 метри, но некои тврдат дека е повисок од 10 метри. Како и американскиот Бигфут, Јерен наводно е мирно и тихо суштество кое бега кога ќе види луѓе.[15][16][17]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Morison, Samuel (1974). The European Discovery of America: The Southern Voyages, 1492–1616. New York: Oxford University Press. 
  2. Точниот пат на де Сотовата експедиција не може да се утврди, постојат повеќе варијанти. Најверојатна варијанта е дека проаѓала низ денешните сојузни држави Флорида, Џорџија, Мисисипи, Тенеси, Мисури, Арканзас, Луизијана и Тексас.
  3. Униформе, чинови и ознаке у Краљевској ратној морнарици
  4. Чинови, ратна морнарица, Приступљено 6. 2. 2014.
  5. -{Karl Kerenyi, The Gods of the Greeks, 1951:138.}-
  6. 6,0 6,1 -{Greek Myth Index: Admetus}-
  7. 7,0 7,1 Цермановиќ-Кузмановиќ, А. & Срејовиќ Д. 1992. Лексиконот на религија и митови. Современа администрација. Белград.
  8. -{Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: Alcestis}-; -{Family}-
  9. Antonio Candido (1970) Vários escritos. São Paulo: Duas Cidades. стр. 18
  10. Caldwell, Helen (1970) Machado de Assis: The Brazilian Master and his Novels. Berkeley, Los Angeles and London, University of California Press.
  11. Fernandez, Oscar Machado de Assis: The Brazilian Master and His Novels The Modern Language Journal, Vol. 55, No. 4 (Apr., 1971), pp. 255-256
  12. João Cezar de Castro Rocha, "Introduction". Portuguese Literature and Cultural Studies 13/14 (2006): xxiv.
  13. Ф1: Не постоји више Брон, рођен Мерцедес ГП, Приступљено 12. 4. 2013.
  14. Dikötter, Frank (1997). The Construction of Racial Identities in China and Japan: Historical and Contemporary Perspectives. C. Hurst & Co. Publishers. стр. 30–31. ISBN 978-1-85065-287-8. https://books.google.com/books?id=T7AL_qGOBsYC&pg=PA30&dq=Yeren&ie=ISO-8859-1&output=html. 
  15. https://web.archive.org/web/20100216135627/http://weblogs.elearning.ubc.ca/leftcoastleaner/yeren.jpg
  16. Mysteries of the Unexplained. Reader's Digest Press. 1982. стр. 164. 
  17. „The Yeren“. monstrous.com. 24. 11. 2009. конс. 2. 4. 2010.. 

Литература[уреди | уреди извор]

                                                              Нгубу
Нгубу
Protoceratops silhouette.svg
ВидКриптид
ПодвидЖив диносаурус”,
Подрачје Камерун
Живеалиштесавана
Илустрација.
илустрација на наводниот изглед на Нгубу (вид Thureoceratops phortizo)
Илустрација.
илустрација на наводниот изглед на Нгубу (вид Thureoceratops duoceratus)

Нгубу (англиски јазик|Ngoubou) е криптид кој наводно се појавува во саваните во Камерун[1]. Опис на овој криптид е сличен на криптидот Емела-нтоука[2].

Потекло и значење на називот[уреди | уреди извор]

Името на оваа суштество во превод значи "ѕвер кој напаѓа".

Други назив[уреди | уреди извор]

Друг назив за овој криптид е Туреоцератопс (англиски јазик|Thureoceratops),

Опис на криптидот[уреди | уреди извор]

Постојат два описа за оваа суштество:

  • Опис во кој наликува на диносаурус од групата Цератопси[3] наликува на Стиракосаурус (Thureoceratops phortizo / Neostyracosaurus camerooensis);
  • Опис во кој наликува на диносаурус од групата на Цератопси на ликува на Трицератопс[3] (Thureoceratops duoceratus);

Нгубу (Thureoceratops phortizo)[уреди | уреди извор]

Според овој опис, Нгубу е тревојад кој наликува на Стиракосаурус, висок е 3,5 метри, долг 7,32 метри а тежок 5,9 тони и има седум рогови (еден на носот и шест на крестата околу главата). Нгубу е територијално животно и се бори со слоновите за територија. Нгубу живее во помали групи и ги брани своите млади од предатори.

Нгубу (Thureoceratops duoceratus)[уреди | уреди извор]

Според овој опис, Нгубу е тревојад кој личи на Трицератопс, висок е 1,82 метри, долг е 4,57 метри, а тежок е 1,81 тони и има два големи рога погоре од очите и еден мал на носот. Нгубу е територијално, но и многу љубопитно животно, и се бори со слонови за територија и покрај тоа што е помал од нив. Нгубу живее во помали стада и ги брани своите млади од предатори.

Хронологија не средби со оваа суштество и видувања[уреди | уреди извор]

  • Бернард Хувелманс во својата књига "На трагот на непознатите животни" ("On the Track of Unknown Animals") забележал видувење на животно кое одговара на описот. Во 1919 година, на 17 ноември, во весникот "Тајмс" (The Times) излегла статија за средба со оваа суштество. Сведок на настанот бил човек познат под името Лепаге кој бил шеф на изградба на железничката пруга во тогаш Белгиско Конго. Тој изјавил дека за време на лов во џунгла се сретнал со "неверојатно чудовиште" кое јуришало на него. Тој пукал во сустештвото, но бил приморан да бега додека тоа го прогонувало. По некое време престанало да го брка и тој можел од поблиску да го види суштеството преку двоглед. Како што тој вели, животното било долго 7,32 метри и прекриено со крлушки, имало кукаста рилка над која бил еден рог, на главата рогови свиткани како извиени коски кои одат на страна, предните нозе со стапалата наликувале на копита, задните нозе билее слични само со кратки тапи канџи на стапалата, и грпка над рамената.[4]
  • Во новембри 2000 година, Вилијам Гибонс направил прелиминарно истражување во Камерун пред истражувањето дали постои Мокеле-Мбембе. Во текот на својата посете кај еднa група Пигмејци ги слушнал приказните за суштество кое го нарекуваат Нгубу. Иако "нгубу" исто така е локален назив за носорог, Пигмејците тврделе дека тоа суштество не е носорог бидејќи имало повеќе рогови. Еден пигмеец тврдел дека убил слично суштество неколку години пред Гибонсовата посета.
                                                                 Нгани-Вату
Нгани-Вату
ВидКриптид
ПодвидКриптозоолошка птица
Подрачје Фиџи
Живеалиштеострв Фиџи

Нгани-Вату (англиски јазик|Ngani-Vatu) или Нгуту-Леи (англиски јазик|Ngutu-Lei) наводно е криптид од островот Фиџи. Оваа суштество се појавува во митологијата на луѓето од Фиџи.

Опис на криптидот[уреди | уреди извор]

Се опишува како голема птица. Има распон на крилјата од преку 3 метри, а телото и е долго од клунот до врвот на перјата на опашката 4,50 метри. Перјато на телото и е во црвена боја, а на грбот во светлозелена боја кај мажјаците, а кај женките е светло кафеаво. Клунот и нозете се бледо жолти. На крилјата има четири прста со канџи.

Во митологијата[уреди | уреди извор]

Во митологија Нгани-Вату е многу брза птица која може да го засолни Сонцето и може да создава бури со едно замавнување со крилјата.

                                                               Нзефу-Лои
Нзефу-Лои
Basal sauropod silhouette.svg
ВидКриптид
ПодвидЖив диносаурус”,
Езерско чудовиште
Подрачје Демократска Република Конго
Живеалиштемочуришта

Нзефу-Лои (англиски јазик|Nzefu-Loi) е криптид кој наводно живее во мочуришта низ течението на реката Луалаба на подручјето помеѓу градовите Букама и Каниамба во Демократска Република Конго[5].

Етимологија на називот[уреди | уреди извор]

Името на овој криптид доаѓа од Банту јазикот и значи "воден слон"[5].

Опис на Нзефу-Лои[уреди | уреди извор]

Во креационизмОТ[уреди | уреди извор]

Според зборовите на креационистите Нзефу-Лои е еден од доказите за постоењето на живи диносауруси. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на диносауруси од групата Сауроподи. Оваа суштество со големина на воден коњ[5], има подолги песјаци слични на коските на слонот, и грива која се протега низ вратот и грбот до половина опашка.

Види уште[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Литература[уреди | уреди извор]

  • Eberhart, George M. (2002.). MYSTERIOUS CREATURES A Guide to Cryptozoology. ISBN 1-57607-283-5. 

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Cryptomundo.com » The NgoubouШаблон:Ботовски наслов
  2. Mackal, Roy P. A Living Dinosaur? In Search of Mokele-Mbembe; Leiden: E.J. Brill, 1987. ISBN 90-04-08543-2
  3. 3,0 3,1 CeratopsiansШаблон:Ботовски наслов
  4. On the Track of Unknown Animals by Bernard Heuvelmans, Kegan Paul, 3rd revised edition, 1995. ISBN 0-7103-0498-6
  5. 5,0 5,1 5,2 MYSTERIOUS CREATURES A Guide to Cryptozoology
                                                                  Нсанга
Нсанга
Diplosil.svg
ВидКриптид
ПодвидЖив диносаурус”,
Езерско чудовиште
Подрачје Замбија
Живеалиштемочуришта

Нсанга (aнгliski jazik|Nsanga) е криптид кој наводно живее во Бангвел мочуриштата во Замбија[1].

Опис на нсанга[уреди | уреди извор]

Илустрација.
илустрација на наводниот изглед (според мислењето на креационистите)

Во креационизмот[уреди | уреди извор]

Според зборовите на креационистите Нсанга е еден од докази за постоењето на живи диносауруси. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на диносауруси од групата Сауроподи. Оваа суштество има кукасти канџи на нозете и мазна кожа. Тоа е територијално животно и може да убие воденкоњ[1].

Види уште[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Литература[уреди | уреди извор]

  • Eberhart, George M. (2002.). MYSTERIOUS CREATURES A Guide to Cryptozoology. ISBN 1-57607-283-5. 
  • Schomburgk, Hans (1910.). Wild und Wilde im Herzen Afrika. 

Наводии[уреди | уреди извор]

                                                                  Јого-Нини
Јаго-Нини
Diplosil.svg
ВидКриптид
ПодвидЖив диносаурус”, Езерско чудовиште
Подрачје Габон
Живеалиштемочуришта

Јаго-Нини (англиски јазик|Jago-Nini) е криптид кој наводно живее во мочуриштата на Габон[1].

Етимологија на називот[уреди | уреди извор]

Името на овој криптид доаѓа од Банту јазикот и значи "голем нуркач"[1].

Опис на Јаго-Нини[уреди | уреди извор]

Во креационизмот[уреди | уреди извор]

Според зборовите на креационистите јаго-нини е еден од доказите за постоење на живи диносауруси. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на диносауруси од групата Сауроподи. Оваа суштество e водоземен месојадец кој знае да нападне и луѓе[1].

Види уште[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Литература[уреди | уреди извор]

  • Eberhart, George M. (2002.). MYSTERIOUS CREATURES A Guide to Cryptozoology. ISBN 1-57607-283-5. 

Наводи[уреди | уреди извор]


                                                                      Јети
Цртеж на Јети

Јети (англиски: Yeti), познат уште како страшен снежен човек (англиски јазик|Abominable Snowman), е измислено суштество кое наводно живее на Хималаите. Западното име го добил по тибетанскиот збор yeh-teh - „мало човеколико животно“. Тоа е погрешен превод на староанглискиот збор geottan (yettin на модерен англиски) што значи вид на трол или на орк.

Многу признати научници, истражувачи и писатели искусни во оваа област сметаат дека доказите за постоењето на Јети се многу слаби и дека тука се работи или за измама или за легенда, или пак за погрешна идентификација за некој веќе познат вид. Меѓутоа, Јети и понатаму се смета за едно од најпознатите криптозоолошки суштества.

Надворашни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

==============234567890-==================[уреди | уреди извор]
                                                                     Исие


Исие (јапонски јазик|イッシー) е јапанско чудовиште слично на гуштер кое наводно живее во езерата Икеда, Кагошима и на островот Кјушу. Чудовиштето добило име по чудовиштето Неси од езерото Лох Нес.[1]

Митологија[уреди | уреди извор]

Според митологијата Исие не е морско чудовиште туку кобила која со своето ждребе живеела во езерото Икеда. Кога самураите го грабнале ждребето, Исие скокнала во езеро и се претворила во џиновски гуштер за да би се така обидела да го врати своето ждребе.[2]

Наводи[уреди | уреди извор]

{{навод}


                                                                    Ипилија
Ипилија
Basal sauropod silhouette.svg
Видмитолошко суштество, Криптид
ПодвидЖив диносаурус”,
Езерско чудовиште
Подрачје Австралија
Живеалиштемочуришта

Шаблон:Ипилија (англиски јазик, Колбермор, Баварска, 5 септември 1951) е бивш фудбалски репрезентативец на Западна Германија.[3] Брајтнер денес работи како телевизиски коментатор, а има и функција на саветник за управен одбор на фудбалскиот клуб Баерн од Минхен. Покрај тоа како капитен ја предводи екипата на Бајерновите ветерани во утакмиците на хуманитарен карактер.

Кариера

На почетокот од кариерата ја играл позицијата на лев бек, а покасно бил преместен во везен ред. Бил познат по својот шут со левата нога и ефектните головими постигнати со шутеви надвор од шеснестерцот.

Професионалната кариера ја започнал во екипата ФК Баерн Минхен. За Баерн настапува четири сезони, и со таа екипа во текот на овој период освоил три еднаподруга титули за првак на државата. Освоиле тогаш и еден во Куп на шампиони 1973/74. После Светското првенство во 1974 година го напуштил Баерн и преминал во шпанскиот Реал Мадрид. Таму одиграл три сезони пред да се врати во Германија.

Во Германија прво една сезона настапува за Ајнтрахт од Брауншвајг, а потоа повторно го облекол дресот на минхенскиот Баерн. Во тој период за Баерн настапува и Карл-Хајнц Румениге со кој Брајтнер играл во тандем. Овој тандем новинарите го нарекле Брајтниге.

Репрезентација

За репрезентација на Западна Германија настапувал 48 пати и бил стрелец на 10 голови. Дебитовал во 1971 година кога имал дваесет години. Дури наредната година со репрезентацијата освоил Европско првенство 1972. На наредното светско првенств Западната Германија постанала прва репрезентација која ја обединила титулата на европскиот и светскиот првак. Во финалето одиграно во Минхен против Холандија Брајтнер бил стрелец на голот кој доведол до водење од еданестерецот.

После тоа светско првенство се повлекол од репрезентацијата. Селекторот Јуп Дервал го наговорил повторно да заигра за репрезентацијата во 1981 година. На Светското првенство во 1982 година постигнал почаснен гол за својата репрезентација во финал против Италија. Еден е од четворицата играчи кој бил стрелец во две различити финала на светското првенство. Покрај него то уште го направиле само Пеле, Вава и Зинедин Зидан.

Пред Светското првенство во 1982 година една позната козметичка компанија му платила 150.000 германски мараки да ја избричи брадата по која бил препознатлив, како би им ги рекламирал ниовните производи.

Председателот на фудбалскиот сојуз на Германија Егидијус Браун во 1998 година го поставил Брајтнер на место на селектор ма репрезентацијата но после само 17 часа се предомислил и повлекол таа одлука.

Трофеи

Баерн Минхен

Реал Мадрид

Западна Германија

Наводи

Надворешни врски

                                                             Страшните приказни на Маша

Страшните прикзни на Маша (јазик руски|Машкины страшилки, јазик англиски|Masha's Spooky Stories) е руска анимирана серија, спин-оф на популарната анимирана серија Маша и Медо.

Во секоја седмоминутна епизода, Маша раскашува "страшна" приказна, која е повеќе смешна него страшна меѓутоа секогаш има порака. Цртаните се мешавина 3D техника и аниме.

Емитување во Србија

Во Србија, Црна Гора, Босна и Херцеговина и Република Македонија оваа серија со премиерно емитување започнала во 2016 године на ТВ Мини, синхронизирана на српски јазик. Синхронизацијата ја работело студиото Блу хаус по наруџбата на компанијата Декси Ко. Покасно, серијата започнлала да се емитовува на РТС 2. Нема DVD изданија.

Српска синхронизација

  • Гласот на Маша - Јована Цавниќ
  • По наручка - Декси Ко
  • Произведување - Декси Ко
  • Превод и адаптација на текстот - Милован Филиповиќ
  • Редитељ на синхронизација - Никола Булатовиќ
  • Студио - Блу хаус
  • Снимател на синхронизацијата - Игор Петровиќ

Надворешни врски

                                                               Фиќа и Феѓа

Фиќа и Феѓа (јазик англиски|Phineas and Ferb) е американски цртан филм. Прв пат е прикажа во 2007 година на Дизни канал. Снимени се 4 сезони од цртананиот филм. Има вкупно 222 епизоди. Во Србија цртаниот се емитувал синхронизиран на српски јазик на РТС 1[1][2]. Синхронизацијата ја работело студиото Лаудворкс[2]. Цртаниот е на Дизни канал[3] емитуван на англиски јазик и без титлови, а на каналот Дизни XD исто така на англиски јазик, но титлован на српски, под името Финеас и Ферб.[3]

Случувања

Цртаниот филм ги прати Фиќа и Феѓа во текот на летниот распуст. Секој ден момчињата смисле некој голем проект кој ја нервира нивната сестра Слаѓана (анг.:Candace). Таа се труди да им ги упропасти плановите. Фиќа и Феѓа успеваат да ги уклонат траговите на нивниот проект пред сестрата да ги издаде на мајка. Тоа Слаѓана ужасно ја нервира.[4]

Ликови

Главни ликови

Главни ликови во цртаниот филм се:[1]

  • Фиќа Флин,
  • Феѓа Флечер,
  • Слаѓана Флин,
  • Пајa Клунар и
  • Др Дуфеншмрц

Фиќа Флин

Фиѓа Флин е олубрат на Феѓа, а брат на Слаѓана. Тој е момче полно со големи идеи. Денот му успевал само ако е полн со новотарии и авантури. Во скоро свекоја епизод, Фиќа кашува: "Хеј Феѓа, знам денес што ќе правиме." (на англиски:"Hey Ferb, I know what we're gonna do today."), па потоа:"Хеј, каде е Пајa?" (на англиски:"Hey, where's Perry").

Феѓа Флечер

Податотека:Феѓа.png
Феѓа Флечер

Феѓа Флечер е полубрат на Фиќа и Слаѓана. Доселеник од Соединето Кралевство, момче од акција и супер-паметно момче. Тој повеќе сака да мисли, него да зборува, а кога тој проговори сите го слушаат.

Слѓана Флин

Слаѓана Флин е постарата сестра на Фиќа и постара полусестра на Феѓа. Има петнаесет години. Тинејџерка е која за нив и нивните новотарии е права напаст и има неодолива потреба да ги издава на мајка им. Инаку е драга затоа што е плаѓлива, нервозна и брблива. Заљубена е во Јоца, што ја сочинува понежната страна на нејзината природа.

Пајa Клунар

Пајa Клунар (и неговиот Алтер-его Агент П) е нивното куќно милениче кој се трансформира во супер Агент П кој ја чува Приградската територија од лошото на Др Дуфеншмрц.

Др Дуфеншмрц

Др Дуфеншмрц е луд научник, повеќе ексцентрик него ли што е навистина лош, шеф на институтот за Злологија.

Улоги

Референци

  1. 1,0 1,1 „Изашао први број Дизни часописа "Фића и Феђа" (српски). 
  2. 2,0 2,1 „Phineas and Ferb“. Cartoons Serbia Wiki. конс. 29. 8. 2018. 
  3. 3,0 3,1 http://www.urbanbug.net/magazin/vest/disney-lansira-novi-kanal-za-srbiju/1/sent/
  4. „Цртани Фића и Феђа“ (српски). 
                                                                 Бафомет
Baphomet-small.svg

Бафомет е идол или слика. Понекогаш се опишува и као идол со човечки череп, глава со две лица, идол во форма на мачка глава со брада.

Во тек на гушењето на Темпларскиот ред инквизицијата тврдела дека витезите користеле Бафомет во текот на церемонита на иницијација. Меѓу другото и поради тоа тој ред бил прогласен за еретички од страна на католичката црква.

Многу попознат опис на Бафомет е во форма на хуманоидна коза со крилја со гради и факел помеѓу роговите. Овој опис доаѓа од сликата на Елифаса Левија од 1854 година (Dogme et rituel de la haute magie) (на англиски Transcendental Magic). Левиевиот опис не се слага во потполност са историскиот опис на Темпларите.

Бафомет е, како што се гледа од левиевиот опис, честопати е користен како синоним за Сатана или демон.

Постојат многу теории за потеклото на зборот

Надводи

Надворешни врски

                                                                  Идеограм

Идеограм или идеограф (од грчкиот збор ἰδεα идеа "идеја" + γραφω грапхо "пишува") е графички симбол кој ја претставува идејата наместо група од букви кои прикажуваат гласови на говорниот јазика во алфабетските писма. Примери на идеограми ги вклучуват знаците за орентација, како оние на аеродромите и на други места каде се претпоставува дека луѓето не мораат да го познаваат јазикот, односно арапските броеви и математичките симболи, кои се користат ширум светот без разлика на јазикот. Изразот "идеограм" честопати се користи за да се опишат логографски писма како што се хиероглифите и кинеските знаци. Меѓутоа, логографските системи на симболи честопати означуваат поединечен збор или морфема отколку чисти поими.

Идеограм во црква во Ерусалим

Поврзувачки линкови

Наводи

                                                                 Милован Матиќ

Милован Матиќ, роден на 12 мај во 1963 година, во Александровац Жупски. Математичката гимназија ја завршил во Белград, а после тоа студирал теориска физика на Природно-математичкиот факултет на Универзитетот во Белград.

Во текот на школувањето, постојано бил магепсан од животот и делото на Никола Тесла, за кој објавил многу студии, фељтони и други дела. Во 1989 година ја објавува книгата „Теслиното пророштво“. Бил стручен соработник на снимањето на научно-документарната ТВ серија „Никола Тесла“ на ТВ Белград во 1990, а во 1993 година бил соработник на изложбата за Никола Тесла во Галеријата на САНУ. Во 2006 година ја објавил книга „Тесла: својатања, потекло, политички игри, отворени прашања“ од 203 страни, издание на Сојуз на пронаоѓачи на Војводина, Нови Сад, ISBN 86-908567-0-6 („Тесла: својатања, порекло, политичке игре, отворена питања“ на 203 стране, изд. Савез проналазача Војводине, Нови Сад, ISBN 86-908567-0-6.). Живее во Ботуња.

Надворешни врски

Наводи

                                                                Марица Косановиќ
Податотека:Marica Kosanovic.jpg
Роден 1858
Смиљан, Австроунгарија
Починал 27. октомври 1938
Загреб, Кралство Југославија

Марица КосановиЌ, родена Тесла (Смиљан, 1858 - Загреб 1938), полиглот и публицист, сестра на Никола Тесла и мајка на Сава Косановиќ.

Биографија

Марица Косановиќ, моминско Тесла родена е во 1858 година во Смиљан од мајка Георгина-Ѓука Мандиќ и татко Милутин Тесла, православен свештеник, кој во Плашко завршил Богословија. Се омажила за плашчанскиот прота Никола Косановиќ Николадин со кој родила четири сина. Останала вдовица во 41 година и сама ги подигнала децата. Успеала на синовите да им обезбеди високо образование, но се трудела и таа да стекне што поголемо образование, што во таа срединиа во тоа време било реткост за жена. Перфектно зборувала француски, италијански, германски и чешки. Знаела околу 60.000 стихови од различни светски книжевности. Со години саработувала во листовите на Србобран, Бранко и -{Budapester Tagblam}-. Во интезивно допишување со братот Никола искажувала извонредна сестринска љубов како и убавината и богатството на краинскиот ијекавски јазик. Го застапувала братот Никола на свечаната академија, која била одржана на 28. 05. 1936 година на Коларчевиот универзитет во Белград по повод неговиот осумдесети роденден. За марициниот син Драгиша се знае само дека бил австроунгарски полковник, а за Љубиша дека бил економист. Милутин е роден во 1890 године, а 1941 године загинал во Сараево за време на бомбардирањето каде бил распореден како резерен санитетски капетан. Неколку години како хирург и началник на хирургија работел во огулинската болница, а подоцна во Загреб. Во народот останал запаметен како многу хуман лекар. Имал обичај помалите операции да ги изведува за сиромашните граѓани, да не би плаќале лекарски трошоци, во нивните куќи, ги посетувал и им правел преврски. Многу бргу дејствувал во случај на епидемија. Кога сретнувал трудница ја советувал да оди во болница за породување, затоа што имало случаи на породилки кои умирале. Сава е роден на 29 мај во 1894 година, а починал во Белград на 15 септември 1956 година. Завршил правен факултет во Будимпешта. Бил политичар, публицист и дипломат, голем патриот и антифашист. Ниту еден од синовите не се оженил, па оваа семејство останало без потомци. Марица починала на 27 октомври 1938 година во својата осумдесета година. Погребана е во Загреб на 29 октомври 1938 година.

Од сите сестри и роднини Никола најмногу се допишувал со Марица. Во едно од писмата, сестра му му напишала: "Во Плашко на 25.6.1894 ... За овие неколку години од како ти го прослави, потскокна Српството во цена пред странските народи, а и Хрватите мораат да вовлекуваат рогови во се. Секако не смеат да ти кажат повеќе дека си Хрват, туку секаде велат, "наш поносен, наш голем земјак."..." ("У Плашком 25.6.1894. ... За ово неколико година од како га ти прослави, поскочило је Српство у цијени пред странијем народима, а и Хрвати морају увлачити роге у се. Свакако не смију ти рећи више да си Хрват, него свуда веле, "наш дични, наш велики земљак."...") [1] .

Наводи

  1. Тесла, Никола (2013). Никола Тесла, преписка са родбином, стр. 82.. Нови Сад: Академска књига. 

Литература

  • Плашчанска долина, ауторско издање Милана Воркапића
                                                               Ударен овен
Средновековен овен

Овен најчесто се користел за пробивање на врата, а поретко за пробивање на слаби ѕидови. Многу просто е граден и најчесто се изработувал по потреба, материјали за него имало насекаде. Се состои од една греда која може да биде на тркала (а и не мора) и даски поставени одозгора, поради заштита од стрели, камења, врело масло... Потребно е повеќе силни луѓе за користење. Тие луѓе се залетувале и со греда ги развалувале вратите. Со престанување на користење на замоци овенот преоѓа во полициска употреба поради развалување на помали врати.

Надворешни врски

Наводи

                                                                Шурикен
Шурикен

Шурикен (јап. 手裏剣;, со рака искривена оштрица) е традиционално скиено јапонско оружје кое се фрлало, во ретки случаи можело да послужи и за прободување. Тоа е мало, но доста наострено оружје со ѕвездеста форма, кое можело да стане во дланка. Материјалот од кој се правеле варирал, се правеле од шиљци, шајки, ножеви, ковани пари, како и од различни метални плочи. Шурикен најчесто бил дополнително оружје на катани или јари. Вештината на ракување со шурикен се нарекува шурикен-џицу (анг. shuriken-jutsu )

Шурикен на запад е познат како „летечка ѕвезда“ или „ѕвезда на нинџи“.

Види уште

Наводи


                                                                  Праќка
праќка
праќка

Праќка е вид на оружје, кое својот напад го базира на фрлање со проектили, на непријателот. Онаа што е типично за праќка е тоа што за разлика од различните лакови користат проектили кои се тапи (на пр. камен). Праќка е општопозната како овчарско оружје. Праќка се состои од мала торбичка која се наоѓа помеѓу две долги јажиња. Кога проектилот (каменот) се стави во торбичката двете јажиња се фаќаат со едната рака и силно се замавнува околу главата, и во одреден момент едно јаже се пушта, оваа овозможува проектилот да лета во права линија.

Праќка е многу евтино и едноставно оружје за изработка. Се користи во лов , но и во борби. И денес е интересна на спортистите, додека има многу импровизации во оваа оружје.

Додека проектилите за праќка се вообичаени на археолшки наоѓалишта, праќките се многу ретки, поради самиот материјал од кој што се изработувале, праќките бргу се деградираат.

Давид и Голијат

Праќка се споменува и во Библијата што претставува најстар запис за оваа оружје. Овој дел од Библијата е напишан околу 1000 година пред новата ера, но опишува настани од неколку векови порано.

Во Библија борбата се одвива помеѓу Давид и Голијат, каде Давид овчар без оклоп на себе и наоружен е само со праќка. Противник му бил Голијат борец, шампион со тежок оклоп на себе, нивната борба претставува војна помеѓу Филистеја и Израел. После само еден прецизен истрел Давид успеал да го совлада Голијат.

Приказната нагласува дека праќката е оужје од низок ранг, меѓутоа во вешти раце може да биде многу ефикасно.

Праќка во средновековниот период

Европа

Во средновековниот период праќка била во изумирање, користена е само Праќка на стап, а праќката опстанала само во форма на големи опседни направи. Иако и понатаму пронаоѓала примена во ловот.

Роња

Постои уште еден вид на праќка кај која краевите на јажето се врзани за еластична, најчесто гумена трака со должина околу 20 cm. И додека кај класичната праќка предметот на фрлање (на пр. камен) се фрла со една рака, се завртува како пропелер и кога добие соодветна брзина (кинетичка енергија) едниот крај на праќката се пушта, кај роња еластичниот крај е во едната рака, а кожичката со каменот во другата. Испалувањето повеќе потсетува на растегнување на стрела. Роња е попрециза, но со помал домет од праќка.

Види уште

Надворешни врски

Наводи

                                                                 Сибат

Сибат е врста на копје, која се користела на Филипините. Обично било направено од трска со наострен врв, но се користеле и метални врвови. Називот Сабат доаѓа од Индонезиски или Филипински дијалект, додека на острвот Негрос го нарекуваат Бангко или Палупад.

Постојат многу верзии од оваа Филипинско копје, кои варираат по должината и функција. За некои од овие копја е карактеристичен метален врв во разни стилови и величини, додека за други пак било карактеристично само зашилен врв, некои имале една, а некои две оштрици.

Шаблон:Клица-оружје


                                                               Косача
Косача

Косача е вид на средновековно ладно оружје кај Јужните Словени, закривена како коса, но остра од двете страни. Таа можела да го прободе противникот како копје, но и да го исече како сабја. На дното има инкаста шуплина за дрвена рачка. Оваа рачка била пократка за пешадија, а подолга за коњаници. Сочуван средновековен примерок на косача, има во Црна Гора, долг 75 см.

Наводи


                                                                    Јери
Јари

Јари е јапонско копје со три острици. Должината на јари варира од еден па дури до шест метри, подолгите јари ги носела пешадијата, додека пократките воглавно ги носеле самурајите. Јари се одликувал по правата острица која можела да биде долга од неколку сантиметри па се до еден метар. Острицата била правена од високо квалитетен челик, од истиот оној од кој се правеле надалеку прочуените јапонски мачеви, што острицата на Јари ја правело многу издржлива.

Врв на јари

Низ историјата биле произведени многу видови на оваа оружје, обично централната острица била особено долга во однос на страничната. Јари произлегол од кинеското копје и во Јапонија влегол во употреба во 13 век. Инвазијата на Монголите на Јапонија во 1274 и 1281 го сменила јапонскиот начин на војување како и јапонското наоружување, Монголите ги користеле Кинезите и Корејците, кои биле наоружани со долги копја во големи и рамни формации, тие биле смрт за тогашната јапонска коњица.

Види уште

Наводи

                                                                       Глејв
Глејв

Глејв е оружје кое сoдржи сечило сo еднa oстрицa, којa се наоѓа на врвот од мотката. Слична е на јапонското оружје нагината, сечилото е прицврстено со помош на шуплината на дршката на сечилото, сличен систем како кај секира. Сечилото најчесто било долго 55 см на крајот од мотката која била долга од 180 до 220 см. Повремено на другиот крај на сечилото се правела кука, за да можеле коњаникот да го спуштат од коњот.

Види уште

Наводи

                                                                    Воена коса
мала

Воена коса (полски јазик |kosa bojowa) е вид на оружје на стап слична на глејв. Во многу случаи оваа оружје се правело на тој начин што би се преправила коса. Воглавно ја користеле селаните, на пример во 18 и 19 век воената коса била широко распространета помеѓу полските работници и селани, но се користела и надвор од Полска во Европа и во древните времиња. Коса како алатка за косење во 19-иот век била многу популарна помеѓу селаните, затоа што многу лесно можела да се претвори во смртоносно оружје.

Како оружје на стап воената коса ја карактеризираат голем домет (во блиска борба ), и голема сила на пробив со помош на силата на лостот. Има забележени податоци дека косата пробивала метални шлемови. Косите можеле да се користат во зависност од тактиката за сечење или за прободување, а со својот изглед имале психолошко влијание на непријателот.

Види уште

Наводи

                                                                    Чедомир Антиќ

Чедомир Антиќ (Белград, 9 октомври 1974година) е српски историчар, политички активист и бивш лидер на студентите. Коаутор е на првата обимна монографија „Историја на Република Српска”, објавена во Белград и Бања Лука во 2016 година.

Биографија

Антиќ дипломирал на Оделението за историју на Филозофскиот факултет во Белград, како прв во генерацијата, 1999 година. Магистрирал Современа историја на Универзитет во Бристол во 2002година и Национална историја на Новиот век на Универзитетот во Белград во 2003година. Антиќ докторирал историја на Филозофскиот факултет во Белград во 2008 година. Објавил шест научни монографии: „A Country of Holidays and A city of Monuments” 2004; „Велика Британија, Србија и Кримски рат” 2004; „Ralph Paget: A Diplomat in Serbia” 2006, и „Neutrality as Independence: Great Britain, Serbia and the Crimean War” 2007. Заедно со д-р Слободан Г. Марковиќ, Антиќ е аутор на книгата посветене на 170-ата годишница на Српско-британски дипломатски односи. Заедно со д-р Момчило Павловиќ, Антиќ напишал монографија за историјијата на Војната болница во Ниш.

Докторската дисертација на Антиќ – „Неизбрана сојузница: Србија и Велика Британија во Првата светска војна” – објавена во 2012 година во изданието на Завод за ужчебениците. Чедомир Антиќ се занимава и со популаризација на историја. Неговите книги „Кратка историја Србије 1804-2004.” (2004, 2005 и 2009) и „Историја и заблуда” (2005. и 2008.) имале по три односно по две изданија. Книгата во која ги популарисал темите од друштвената историја на Србија во XIX и XX век Антиќ ја објавил во 2009 година под насловот „Четрнаесетиот војвода и деветте баби”.

Чедомир Антиќ бил председавајуќи на Главниот одбор на Студентскиот протест во 1996/1997 година. Портпарол на Демократската партија бил во текот на 1998 и 1999 година. Како заговорник за успоставување на државна независност и историјските договори на Србија и Албанаците од Косово и Метохија, Чедомир Антиќ напишал предлог за програма „Независна Србија во ЕУ”. Програмот во мај 2003година го прифатила новоформираната партија Г17 Плус. Чедомир Антиќ бил члњн на председништвото на партијата Г17 од 2004година до 2006година. Партијата Г17 го напуштила овој државен програм во крајот 2006 година.

Текстовите на Антиќ посветени на државното прашање собрани се во книгата „Независна Србија” 2006. Со повод на петнаестогодишницата на Студентскиот протест во 1996/1997 година ги објавил успомените под насловот „Студентска фронта”. Запослен е како доцент на оделението на Историја на Филозофскиот факултет, на Белградскиот универзитет.

Во сеопфатна монографија Историјата на Република Српска во коауторство со политикологот Ненад Кецмановиќ Антиќ ја опишал Историјата на Република Српска структурирана низ петнаесет главни поглавја: „Државата Српска”, „Антика и средњнвековје”, „Во Османското царство”, „Востанци и препород”, „Под аустро-угарска власт”, „Сараевски атентат”, „Прва светска војна”, „Врбаска бановина”, „Окупација, отпори, граѓанската војна”, „Геноцид у НДХ”, „Социјалистичка република”, „Повеќестранечка СР БиХ”, „Стварање на држава”, „Граѓанската војна во Босна и Херцеговина”, „Република Српска после 1995 година”, „Првите години од третата декада”. Покрај тоа, таа книга нуди и низ корисни експланаторни и документарни додатоци, географских карати, индекс на најзначајните имиња повржани за историја на Република Српска од 1992 до 2016 година. Книгата е направена по принципите на академската историографија и има голема информативна вредност.

Библиографија на Чедомир Антиќ

Докторска дисертација

  • „Неизбрана сојузница: Србија и Велика Британија во Првата светска војна”, објавена во 2012година.

Научни монографии

  • „A Country of Holidays and A city of Monuments”, 2004.
  • „Велика Британија, Србија и Кримската војна”, 2004.
  • „Ralph Paget: A Diplomat in Serbia”, 2006.
  • „Neutrality as Independence: Great Britain, Serbia and the Crimean War”, 2007
  • „170-ата годишница на српско-британски дипломатски односи”, во коауторство со др Слободан Г. Марковиќ
  • „Историја на Војната болница во Ниш”
  • Антиќ, Чедомир; Кецмановиќ, Ненад (2015). Историја на Република Српска (1 издание). Белград: SAS Intelligence, Српска книжевна задруга. 

Политички текстови

  • „Независна Србија”, текстови посветени на државното прашање, 2006.

Популарна историја

  • „Кратка историја на Србија 1804-2004.”, (2004, 2005 и 2009)
  • „Историја и заблуда”, (2005. и 2008.)
  • „Четрнаесети војвода и деветте баби”, книга за темите од општествената историја на Србија во XIX и XX век, 2009.

Програми

  • Предлог за програма „Независна Србија во ЕУ”, 2003.
  • „Студентска фронда”, книга на успомени на Студентската протеста 1996/1997, 2011.

Надворешни врски

Шаблон:Клица-научник

Предупредување: Основниот клуч за подредување „Антиќ, Чедомир“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Брајтнер, Паул“.

                                                            Етра (митологија)
Етра и Тезеј
Унгарски Музеј, Будимпешта

Етра, (јазик грчки|Aither) (јазик латински|Aether) е име на неколку женски ликови од грчката митологија.

Етра на мајката на Тезеја

Етра и Демефонт
Минхен, Германија

Етра била ќерка на Питеј од Трезен, а заедно со атинскиот крал Егеј — или во некои верзии со Посејдон — мајка на Тезеј.

Егеј отишол во Трезен, (град југозападно од Атина) каде ја запозанал Етра. Откако спиела со Егеј таа отпловила на островот Сферија каде забременила со Посејдон. Кога дознал дека Етра е трудна, Егеј се вратил во Атина.

Пред заминувањето ги сокрил под еден камен своите сандали, штит и меч и и рекол дека ќе и го признае синот ако се појави во Атина со сокриено оружје. Етра го родила Тезеј, кој го померил каменот и го земал татковото оружје, така што Егеј го признал за син.

Подоцна Тезеј ја грабнал Елена и ја дал на чување на Етра. Браќата на Елена - Диоскури - ја ослободиле Елена, а во знак на одмазда ја одвеле Етра со Елена во Троја.

Етра ја пронашол внукот Акамас за време на падот на градот Троја.

Етра Океанида

Етра е име на една од Океанидите, 3000 ќерки на Океан и Тетија. Оваа Етра понекогаш ја нарекуваат и жена на Атлас, мајка на Плејадите - иако, многу извори наведуваат дека Плејади се потомци на Плеиона.[1]

Етра жена на Хиперион

Личноста наречена Етра - можеби Океанида - според еден извор, била сопруга на Хиперион, и мајка на Хелиос, Еос и Селена.[2]

Етра жена на Палант

Уште една Етра била сопруга на Спартанецот Палант. Го исполнила пророштвото со солзи дадено на мажот, после што тој го освоил Таранто.[3]

Наводи

  1. Gaius Julius Hyginus, Astronomica, 2.21.
  2. Gaius Julius Hyginus, Fabulae, preface.
  3. Паусиније, Description of Greece, book 10.

Надворешни врски

                                                                        Евагорида

Евагорида или Еуагорида е vo грчката митологији била нимфа.

Митологија

Оваа нимфа Хигин ја хавел како една од Океанидите.[1]

Извори

                                                                         Хипо

Хипо или Хипа во грчката митологија, според теогонијата на Хесиод била нимфа Океанида.[1]

Митологија

Била нимфа на извор или била ипоистоветена со Аура, титанка, божица на поветарецот. Причина за тоа е што и водата и ветрот биле честопати поврзувани со коњи, затоа што таа е „коњска нимфа“.[2] Во биологијата префиксот Hippo се однесува на коњите[3], па така хиподромот го добил називот, а и некои видови на живи суштества (родот Hippocampus е група на риби позната како морски коњчиња). Според некои извори, таа е поистоветена со нимфата Меланипа и била ќерка на кентаурот Хирон. Tаа ја презрела божицата Артемида и оваа ја казнила така што ја преобразила во кобила.[4] Опишана е како убава и паметна девојка која забременила од Еол, па во страв од татко и во тајност ја родила ќерката Меланипа. Затоа што татко и ја барал, таа ја замолила Артемида да ја сокрие во соѕвездието на Коњите. Друга причина затоа што Артемида ја пренела меѓу ѕвездите била всушност да ја казни, затоа што била вљубена, заборавила на ловот и култот на оваа божица. Како нејзино име се наведува уште и Окироја.[5]

Други личности

Ќерката на Теспиј, која со Херакло го имала синот Капил.[6]

Наводи

  1. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: OCEANIDS}-; -{List of OCEANIDS, daughters of Oceanus and Tethys
  2. -{theoi.com: Okeanides}-; -{NAMES OF OKEANIDES}-
  3. -{yourdictionary.com: hippo-prefix}-, Приступљено 29. 4. 2013.
  4. -{theoi.com: ARTEMIS WRATH 2}-; -{(3) WRATH DEFENDER OF DIVINE PRIVILEGE}-
  5. Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.
  6. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: Heracles1}-; -{Family: Mates & Offspring
                                                                      Харикло

Харикло во грчката митологија било име на повеќе личности.

Етимологија

Име Харикло би имало значење „дражестен окрет или преља“, а изведено од грчкиот збор -{kharis, klôsis}-.[1]

Митологија

  • Исто така нимфата, настанета во Теба во Беотија. Била ќерка на Аполон и верна пратика божица на Атена. Спрема Аполодор, со Спарта Еуереса имала син Тиресија.[1] Тиресија кој изворот Хипокрена ја видел Атена како се капе и од тој призор ослепел. Харикло ја молел пријателката да му го врати видот, што оваа не можела, но, за возврат му подарила долг живот, моќ на пророкување и дренов стап како помош во свижењето.[2]

Уметност

На атичкото црнофигуралниот динос од 580. п. н. е., Хироновата сопруга е представена меѓу официјалните лица кои доаѓале на свадба на Пелеј и Тетида. Насликана е како чекори упоредно со Лето, на челото на поворката. Овој експонат се чува во Британскиот музеј.[5]

Извори

  1. 1,0 1,1 -{theoi.com: Nymphe Khariklo 2}-, Приступљено 29. 4. 2013.
  2. 2,0 2,1 Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.
  3. -{theoi.com: Nymphe Khariklo 1}-, Приступљено 29. 4. 2013.
  4. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: Dictionary}-; -{Cerambus to Clytodora
  5. -{theoi.com: K15.1 THE WEDDING OF PELEUS & THETIS}-, Приступљено 29. 4. 2013.



                                                                      Агдистис
Фригијска статуа на Агдистис Пронајдена во Хетитска држава; од 6-иот век п. н. е.

Агдистис (грч. Ἄγδιστις) најпрвин бил епитет на божицата Кибела, а покасно и посебно хермафродитно божество, кое добило име по планината Агдос. Оваа суштество е насловувано со женски пол, но всушност представува двополно суштество кое настанало од семето на Зевс, но на кој при кастрирањето биле одстранети само машките гениталиии, пак се ословлува како женско.[1]

Митологија

ПРВО ПРЕДАНИЕ

Во занос една ноќ Зевс пролил свое семе на земја и настанало застрашувачко двополно суштество- Агдистис, кое боговите од страв одма потоа го вржале и кастрирале. Од одбацените гениталии настанало бадемово дрво. Ќерката на рачниот бог Сангарија набрала плод од дрвото и го ставила во рамениците, меѓутоа одма после тоа го снемало плодот, а девојката затруднела. Го родила момчрто Атис, но го лишела од мајчината љубов. Кога момчето опораснало, Агдистис ја посакала неговата љубов, заљубувајќи се во неговата надземјана убавина. Меѓутоа, семејството на момчето одлучило да га ожени за ќерката на кралот Песинунт. Агдистис од љубомора на денот на венчавката ги залудела Атис и кралот Песинунт, пак отие во занос сами се кастрирале, а потоа и умреле. Агдистис набрзо се покајала и го замолила Зевс да сочува го сочува телото на Атис од пропадање.[1]

ДРУГО ПРЕДАНИЕ

На границите на Фригија на планината Агдос постојал запечатен во камен симбол на Кимбелиниот култ. Еднаш тука се шетал Зевс кој бил тажаен заради своите безуспешни обидувања да се приближи на божицата Кимбела, го фрлил своето семе на камен и од неа е створено двополно суштество Агдистис којо Дионис го опил и потоа го кастрирал. Од проливената крв израснала калинка, чиј плод го набрала ќерката на Сангарије, која се викала Нана, потоа го ставила во рамениците и затруднела. Нана го напуштила малото момчече, а минувачите кои го нашле го однегувале и му дале име Атис (знач. лепотан). Покасно Агдистис и Кибела се скалрале околу Атис, затоа што сакале заради неговата убавина да го присвојат за себе. Кога кралот Песинунта, Мида одлучил да ја омажи својата ќерка за Атис, Агдистис од љубомора обајцата ги натерала сами да се кастрираат, после што момчето здивнало. На местото на смрт израснале темјанушки. На тоа место се убила и неговата несудена љубов. Зевс ги сочувал остатоците од момчето - коса и понатаму му раснела, и можел да го мрда малиот прст. Агдистис го пренела телото на момчето во Песинунт, и во неговата част таму створила свештенички ред, установувајќи го празник на Атис.[1]

Референци

  1. 1,0 1,1 1,2 Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.
                                                               Кристина Коцкар

Кристина „Кија” Коцкар (Зрењанин, 26 мај 1989) српска пејачка, списателка и јавна личност. Бивша стјуардеса и победничка на првата сезона на ријалити програмот Задруга кој се емитувал на РТВ Пинк.[1]

Биографија

Кристина Коцкар е родена на 26 мај 1989 година во Зрењанин, каде пораснала. Го посетувала Зрењанинската гимназија, после која завршила Висока хотелијерска школа во Белград. Работела како стјуардеса во Ер Пинк, Ер Србија и Етихад ервејз. Биднала позната после што влегла во ријалити програмот Задруга, каде нејзиниот сопруг, пејачот Слободан Радановиќ јавно ја варал со Луна Ѓогани.[2] На денот 20 јуни 2018 година победила во ријалити програмот и освоила награда од 50.000 евра.[1]

Кристина одлучила да почне да се занимава со музика, па, нејзината прва песма Не враќам се на старо ја направила со Министарки и ја објавила на 20 јули 2018 година.[3] Својата следна песна Поптис ја објавила на 6 септември 2018 година.[4]

Книгата Мој потпис, во која ги опишува мачните сцени од детството, караниците на нејзините родители, насилството во семејството, тајните во бракот со Слободан Радановиќ, како и болеста за која се надева дека на време ја открила, ја објавила на 22 октомври 2018 година.[5]Со крајот на октомври 2018 година, Кристина постанува стручен член на жирито во петтата сезона на натпреварот Пинкови ѕвездички (All Stars) на кој учествовале некои од натпреварувачите од претходните четири сезони.

Дискографија

Синглови

Референци

  1. 1,0 1,1 „Drago mi je što je normalna Srbija stala iza mene! Evo šta je Kija rekla nakon pobede u Zadruzi! (VIDEO)“. www.telegraf.rs (Serbian). 21. 06. 2018. конс. 21. 06. 2018. 
  2. „Najemotivnijih 5 sekundi: Sloba prvi put poljubio Kiju otkad je prevario (FOTO)“. www.telegraf.rs (Serbian). конс. 21. 06. 2018. 
  3. UPLOVILA U MUZIČKE VODE: Kija svoju prvu pesmu posvećuje Slobi, a naziv će vas ostaviti bez teksta!, Приступљено 20. 7. 2018.
  4. „POTPIS na koji su svi čekali! Kija konačno otkrila kog datuma izlazi njena NOVA pesma! (FOTO)“. www.telegraf.rs (Serbian). конс. 03. 09. 2018. 
  5. „Kija Kockar objavila knjigu Moj potpis“. mondo.rs. конс. 22. 10. 2018. 

Надворешни врски

Предупредување: Основниот клуч за подредување „Коцкар, Кристина“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Антиќ, Чедомир“.

                                                                      Ханго

Хагно (јaзик грчки|Ἁγνω) во грчката митологија била нимфа.

Етимологија

Нејзиното име има значење „чиста“, „чедна“, „света“, а извадено е од зборот hagnos.[1]

Митологија

Хагно била нимфа Најаде и веројатно е Океанида од изворот кој бил посветен на неа и наречен е по неа, а се наоѓал на планината Ликеј во Аркадија.[1] Се верувало дека нејзиниот извор ги создава нефелините облаци .[2] Всушност, кога земјата била погодена со суша, свештеникот на Зевс Линкеј, после молитвата и принесувањето на жртви, ја допрел со гранка од храст површината на изворот на оваа нимфа и веднаш се создале облаци кои го донеле долго очекуваниот дожд.[3] Со своите сестри, Неда и Тисоја, била дадилка на Зевс додека бил дете.[1] За неа пишувал Паусаниј.[4] Тој известил дека нимфата претставена во Мегалополис како во едната рака држи стомна, а во другата патера.[3]

Биологија

Латинското име на оваа личност (Hagno) е оригинален назив за родот пеперутки чиј сегашен назив е Psilocorsis.[5]

Наводи

  1. 1,0 1,1 1,2 -{theoi.com: Hagno}-, Приступљено 29. 4. 2013.
  2. -{theoi.com: Okeanides}-; -{NAMES OF OKEANIDES}-
  3. 3,0 3,1 -{Greek Myth Index: Hagno}- Архивски примерок на Семрежниот архив (англиски) , Приступљено 29. 4. 2013.
  4. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: NYMPHS}-; -{List of NYMPHS
  5. -{Harvard University's MCZ Database}-[мртва врска], Приступљено 29. 4. 2013.


                                                                     Агелај

Агелај (јазик грчки|Ἀγέλαος) во грчката митологија било име на повеќе личности.

Етимологија

Име Агелај има значење „свињар“.[1]

Митологија

  • Спрема Аполодор, бил пастир и слуга на кралот Пријам. Затоа што сопругата на Пријам, Хекаба се породила на дан кога е проречено дека новороденчето доколку порасне ќе предизвикува пад на Троја, од Пријам се очекувало да ја убие и нејзе и детето. Пријам тоа не можел да го направи, но видовитите луѓе, предводени од свештеницата на Аполон, Херофила, му вршеле притисок на него да барем убие дете. Тој таа страшна задача му ја одстапил на Агелај. Меѓутоа, тој бил со меко срце и не можел директно да го убие детето, веќ го оставил на планина Ида. После пет дена, кога се вратил, ја затекнал медведицата како го дои. Тоа го зачудело Агелај, кој тоа го сватил како знак, пак го понел детето во ранец, одакаде му и името Парис, како би го однел дома. Тамо го одгледал заедно со својиот син. Спрема некои извори, тој така направил затоа што го Хекаба подмитила. Покасно, кога Парис пораснал, Агелај му признал на Пријам дека тоа му е син и како доказ му покажал звечка која ја сачувал.[1][2]
  • Аполодор го навел и хераклиди по името Агелај, кој бил син на Темен кој заедно со своите браќа сковале завера против таткото и го убил.[5]
  • Во „одисејата“ на Хомер, а и спрема Аполодор, бил еден од просилниците на пенелопа со Сам, кој го убил Одисеј.[6] Кога Одисеј го отпочнал окршајот со просилаците на својата сопруга, набргу многу од нив биле мртви. Агелај храбро преживел и ги предводил, се додека и сам не страдал од копјето на Одисеј. Бил син на Дамастор.[4]
                                                                        Агилеј

Агилеј е личност од грчката митологија.

Митологија

Спрема Статије, бил син на Херакле. Името на мајка му не е наведено. Дошпл од Клеона како би учевствувал во походот седмуммина против Тебе. На погребните играми во чест на момчето Офелт, се натпреварувал во рвање.[2] Статије го опишал како „монструозно“ огромен човек со широки раменици, но кој не ја наследил снагата на неговиот татко.[9] У рату који је уследио, убио је Јалмена.[10]

                                                                        Агрије

Агрије (јазик грчки|Ἄγριος) во грчката митологија било име на повеќе личности.

Етимологија

Оваа име има значење „диви“, односно ја опишува карактеристиката на кентаур.[11]

Митологија

  • Аполодор, Хигин и Антонин Либерал пишувале за Агрија кој бил крал на Калидон и кој од престол го тргнал Диомед, затоа што Агрије го уупира престолот од негововиот дедо, а својот брат Енеј. Заради тоа Агрије се убил или го убил Диомед. Бил син на Портаон и еурита, а имал неколку синови кои заправо му ја обезбедиле власта, а потоа, спрема некои автори, заедно со него го провеле животот. Тоа биле Терсит, Онхест, Протој, Келеутор, Ликопеј и Меланип.[2] Аполодор комфликтот помеѓу Диомед и Агрија го сместил во време пред тројанска војна, додека Хигин и Антонин Либерал пишувале дека се десио после падот на троја.[17]

Биологија

Латинско име на овие личности (-{Agrius}-) е назив за род на Пеперутки.[19]

                                                               Милица Тодоровиќ
Милица Тодоровиќ
Основни податоци
Роден(а)13 октомври 1990
Србија Крушевац, Србија
Жанр(ови)Поп-фолк
турбо-фолк
Занимање/њаПејачка, актерка
Години активностод 2005

Милица Тодоровиќ (Крушевац, 13 октомври 1990година) српска поп-фолк и турбо-фолк пејачка и глумица.

Биографија

Победничка е на вториот серијал на Ѕвездите на Гранд. Победила со само 14 години, како најмлада учесничка на натпреварувањето. На коктелот ЦД од 2005 година се најдоа песните Упореди ме, Реци ја како соло песни и Јачи пол, заедно со останатите девојки од таа сезона на Ѕвездите на Гранд. Дури 2006 година ја снима песната Зашто цура седи сама со која преаѓа во финалето на Грандовиот фестивал, потоа снима дует со реперот Драган Дај ми. Во полуфиналето на Грандовиот фестивал во 2008 година настапува со песната СМС.[20] Затоа што морала да причека да стане полнолетна, првиот албум го издала дури на 18 години со насловната нумера Памтим ја. Пет месеци и четири дена пред 46-тиот роденден на Никола Бурсаќ (11 ноември 196316 септември 1991), таткото на Александра Бурсаќ, поточно 7 јуни 2009 година, Милица го снимила видеоспотот за истоимената нумера во која рефренот гласи: "Ал памтим ја, памтим све и срце боли ме још као првог дана, памтим све, ал браним те, јер ти си увек био моја слаба страна, ал памтим ја, памтим све и ова кућа град је туге постала, памтим све, а ти к'о пре, мени је душа хладан камен остала". На почетокот на 2010 издала неколку синглови Са било ким, Само ме загрли, Све је узалуд, Због тебе и Само ме погледај. Во 2013година ја издава песната Нема назад. Песната Три чаше со 80 милиони прегледи на Јутјуб и остварила голем успех, а Милица станала една од најпопуларните пејачки на Ѕвездите на Гранд.[21] После тоа постигнала уште поголем успех со песната Моје злато, која ја издала во лето во 2014 година во дуeл со MC Јанко; која има на Јутјуб 130 милиони прегледи, што ја става на првото место по прегледи во регионот; се смета дека оваа песна е пример за современо балканско лажирање односно пазарување/пумпање на бројот на прегледите, кој повремено и бил враќан на помала цифра — слично важи и за претходната песна.[22][23][24][25] На Грандовиот фестивал во 2014 година освоила второ место со песната Коначна одлука.

Покрај пеењето, Милица се занимава и со глума. Ја играла главната улога во операта на Кустурица Време Цигана, заедно со својот колега Стеван Анѓелковиќ. Операта премиерно е изведена во Франција, во Париз, во „Опера Бастиља”.Шаблон:Како

Дискографија

Синглови

  • Реци ја (2005)
  • Упореди ме (2005)
  • Зашто цура седи сама (2006)
  • Дај ми (2007) (DJ Dragon)
  • СМС (2008)
  • Гаде (2009)
  • Хаљиница (2009)
  • Са било ким (2010)
  • Само ме загрли (2010)
  • Све је узалуд (2011)
  • Због тебе (2012)
  • Само ме погледај (2012)
  • Нема назад (2013)
  • Три чаше (2013)
  • Моје злато (2014) (дуел со МС Јанко)
  • Коначна одлука (2014)
  • Цуре приводе (2016)
  • Лимунада (дуел со Емина Јаховиќ) (2017)
  • Љуби ме будало (дуел со МС Јанко) (2017)
  • Show program (2018)
  • Иста ја (2018)

Албуми

  • Памтим ја (2009)

Видеоспотови

Видеоспот Година Режисер
Памтим ја 2009 Filip Shobot
Са било ким 2011 Г.Шливиќ
Све је узалуд 2011 Дејан Милиќевиќ
Нема назад 2013 Милош Надаждин
Три чаше 2013 Creative4D
Моје злато 2014 Visual Fever
Цуре приводе 2016 TOXIC ENTERTAINMENT
Лимунада 2017 Ѓорѓе Трбовиќ, Љуба
Љуби ме будало 2017 SD Solution
Show program 2018 TOXIC ENTERTAINMENT
Иста ја 2018 SILVER PRODUCTION
                                                               Палоци

Палоци − (Јазик унгарски|Palóc) се етничка група на Унгарци која е првично, по населување во Панонската низија живеела во северните делови на Унгарија, во областта Фелфелд (Јазик унгарски|Felföld}}).

Плав Кров (Kékestető) на Матри 1014м

Географија[уреди | уреди извор]

Носија на Палоци

Земјата на Палоци се простирала од Матре (Јазик унгарски|Mátra), планинскиот венец на север на Унгарија, и Бука (Јазик унгарски|Bükk), околина на градовите Хонт (Јазик унгарски|Hont), Ноград (Јазик унгарски|Nógrád), Хевеш (Јазик унгарски|Heves), Боршод (Јазик унгаески|Borsod) и Гемер (Јазик унгарски|Gömör) па на југ до градот Мако (Јазик унгарски|Mako) на југоисток на Унгарија, отприлика педесетина населенија се во прашање.[26] Најголеми градови во кои живееат Палоци се:

  • Ипољшаг − (Јазик унгарски|Ipolyság)
  • Римасомбат − (Јазик унгарски|Rimaszombat)
  • Торнаља − (Јазик унгарски|Tornalja)
  • Филек − (Јазик унгарски|Fülek)
  • Егер − (Јазик унгарски|Eger)
  • Мишколц − (Јазик унгарски|Miskolc)
  • Ѓенѓеш − (Јазик унгарски|Gyöngyös)

Историја[уреди | уреди извор]

Палоци за прв пат се спомнуваат во руските хроники од 9 век, и тоа како Палоц − Куни кои останале во околина на Киев во прилика на унгарското населување на карпатскиот басен. Во текот на 11 и 12 век во унгарските документи се спомнуваат Куни кои Русите ги нарекувле Половеци. Исто така нешто Палоци живееле и на територијата на денешната Молдавија, но со време се преселиле на денешните станишта.[27][28]

Палоците за прв пат официјално се спомњнуваат во 1683 година. Главна причина за тоа што никогаш не се признавале или определувале како посебна група веќе се втопиле во унгарското мнозинство. Бројот на Палоци е приближно околу 500.000, големо мнозинство денес се смета за етнички Унгарци.

Барки[уреди | уреди извор]

За Барки (Јазик унгарски|Barkók) се претпоставува дека се единствени кои ги сочувале оригиналните остатоци на Палоци, кои дошле во Панонска низија во 9 век. Тие, иако се во мал број, уште ја чуваат својата традиција. Живеат во околина на Озда (Јазик унгарски|Őzd) и Рима−Хангоњ (Јазик унгарски|Rima-Hangony) и Ходош (Јазик унгарски|Hódos) поток во Унгарија. Нивното име прв пат се спомнува во 1833 година во овој облик. Барките се од католичка вероисповест.

Култура и обичаи[уреди | уреди извор]

Палоците се поделени во две групи, источни и западни и таа подела се облекува во различита народна носија, обичаи и народни игри. Причина за оваа подела е силно влијание на словачката култура на западните Палоци, особено во текот на 17 и 18 век.

Што се однесува до јазикот Палоците се поделени во

седум различити групи; имаат седум различни говорни карактеристики.[29][30][31]

Главните извори за приходи им биле правење на мед (пчеларство), ракија (унг: pálinka) и пекмез. Од добиток имале полудиви животни, кои ги држеле на слободна испаша и дури и во првата половина на 20 век користиле волови за влечење и обработка на земјиште.

Во одгојување на култивирани растенија, житарка и овошје, Палоците секогаш посветувале мнофу внимание на традиција и само во точно одредени денови обработувале (саделе, бререле, сечеле, жееле) земја.

Големо влијание на Палоци имала нивната предхристијанска вера и традиција (донесена од азијските степи), која била полна со духови, вештерки, вампири и која ја прилагодиле на современата христијанска религија.[32]

                                                             Вики Миљковиќ

Виолета „Вики“ Миљковиќ (Ниш, 18 декември 1974) српска турбо-фолк, поп-фолк и поп пејачка и професор за музика.

Кариерата је започнала 1992 година со хитот "Мене лоша срећа прати". Најголемите хитови кои ги снимила до 2000 година се: Хајде води ме одавде, Ником није лепше него нама (Кока кола, Марлборо, Сузуки), Волим момке који пију ракију, Тунел, Куд пукло да пукло, Женске бубице (Љубоморна сам на све), Не знам шта си туго моја и Беж’ Милане. Како една од пионири на новооснованата Гранд продукција, Вики Миљковиќ доживуава најпрвин нова популарност заблагодарувајќи им на песните Године, Црно на бело, Бајадере и Мариш ли, мариш ли, а потоа и врвот на популарноста во 2005 година со хитовите Махи, махи, Обележена, Ти, мушкарац, Празан стан, Разлика и Да ли си добро спавао, и големиот солистички концерт во Белград.

Вики Миљковић повторно во средиште на медијското внимание од 2016 година, кога станала стален член на жирито на музичкото натпреварување Ѕвездите на Гранд, првенствено заради честите расправи со Јелена Карлеуша.

Биографија[уреди | уреди извор]

Родена е во Ниш, каде во 1981 година тргнала во основно училиште "Маршал Тито". Средно музичко училиште „Др Војислав Вучковић“ го запишала во 1989, а потоа завршила музичка академија во Приштина. Нејзините родители, Зорка и Светомир, не ја поддржувале нејзината идеја да се занимава со пеење,[33] но Виолета и покрај тоа го снимила првиот албум 1992. Единствената популарна песна на него била Лоша срећа, пак Вики не остварила поголем успех. Меѓутоа та се менува следната година, со албумот Хајде води ме одавде, и два големи хита – Хајде води ме одавде и Ником није лепше него нама (Кока–кола, Марлборо, Сузуки), популарен и во бившите југословенски републики. Наредните две години Вики издала уште два албума, со хитовите Србија (Волим момке који пију ракију), Небеске сузе и Тунел. Во 1997 година остварува значаен успех и голема популарност заблагодарувајќи им на песните Куд' пукло да пукло, Не знам шта си туго моја, Ћерка (Желео си сина, добио си кќер) и Женске бубице (Љубоморна сам на све), најголемиот хит во нејзината кариера. И следните два албума и одржуваат популарност, но и понатаму не и обезбедува место во естрадниот врв. Најслушаните песни на албумите од 1998 и 2001 се Окреќем ти леѓа туго, Удри бригу на весеље, Беж' Милане моја ружо, Горо сестро, Године, Пет минута. Виолета во 2001 година преминала во Гранд продукција, а веќе со другиот албум издаден за неа, 2003 година постигнува најголем успех во дотогашната кариера. Тоа бил албумот Мариш ли, каде дури пет песни биле големи хитови во земја – Мариш ли, Бајадера, Црно на бело, Овог викенда и Наруквице. Популаран бил и дуелот Зашто со турската ѕвезда Мехмед Бадан. Со албумот Махинално од 2005 годиан Вики конечно достигнала меѓу најголемите музички ѕвезди во земја, затоа што свите девет песни од албумот (Махи, махи, Празан стан, Разлика, Несаница, О како боли, Ти мушкарац, Цурице, Да ли си добро спавао, Обележена) биле изузетно популарни. За нејзината популарност во тоа време сведочи и нејзиниот прв солистички концерт во Белград во 2006 година, пред околу осум илјади луѓе.[34] Поуспешна турнеја од Вики во тоа време имала само Индира Радиќ.[35][36] Веќе следната година нејзината популарност опаѓа. Во јуни 2007 година се омажила за музичарот Драган Ташковиќ, и во октомври истата година го родила синот Андреј. Две години подоцна го издала албумот "Овде се не плаче", каде најслушаните песни биле Овде се не плаче, Хеј, ко то пита, Доѓавола све и Иду ми, иду.

Во 2011 година Вики Миљковиќ ја снимила песната Ко то зна и Не зна јуче да је сад, дуел со Халид Бешлиќ и ја издала компилацијата на најголемите хитови. Година дена подоцна ја издала хит песната Румба, која је обновила популарноста на Вики Миљковић, а 2013 година Чики лики лајла, препојување на еден бугарски хит. На пролет 2014 година учевствувала на првиот Пинков фестивал и освоила прво место со песната Фластер на уста, а на есен истата година ја издала песната Досадно. Во 2015 година ја снимила песната Оно нешто, а во јануари 2016 година ги издала песните Опа, опа и Мене лоше добро зна како најава за нејзиниот единаесети студиски албум. Истата година ги снимила и песните Могу, могу и Роѓендан.

Со почетокот на 2016 година постанала член на жирито во музичкиот натпревар Ѕвездите на Гранд.

Дискографија[уреди | уреди извор]

Синглови[уреди | уреди извор]

  • Ко то зна (2011)
  • Не зна јуче да је сад (дуел со Халид Бешлиќ) (2011)
  • Румба (2012)
  • Чики лики лајла (2013)
  • Само намигни (дуел со Дадо Полумента) (2013)
  • Фластер на уста (2014)
  • Досадно (2014)
  • Оно нешто (2015)
  • Опа, опа (2016)
  • Мене лоше добро зна (2016)
  • Могу, могу (2016)
  • Роѓендан (2016)

Албуми[уреди | уреди извор]

Видео-спотови[уреди | уреди извор]

Видео спот Година Режисер
Лоша среќа 1992 -
Хајде води ме одавде 1994 -
Ником није лепше него нама 1994 -
Што ме пушташ среќо саму 1994 -
Свадбе неќе бити 1995 -
Небеске сузе 1995 -
Тунел 1996 -
Куд пукло да пукло 1997 -
Срце јужно 1997 -
Пет минута 2001 Маријана
Мариш ли 2003 Д.Гузијан
Зашто 2003 -
Не зна јуче да је сад 2011 ДМ САТ видео продукција
Румба 2012 ДМ САТ видео продукција
Само намигни 2013 Андреј Илиќ
Досадно 2014 Горан Јанковиќ
Оно нешто 2015 Toxic Entertainment
Опа, опа 2016 Ведад Јашаревиќ
Мене лоше добро зна 2016 Ведад Јашаревиќ
Могу, могу 2016 Ведад Јашаревиќ
Роѓендан 2016 Ведад Јашаревиќ
Срце које воли 2018 Љуба Радојевиќ
                                                                Јаси (Унгарија)

Шаблон:Bez inlajn referenci

Црква во Јасберење
Мапа на Јасшага (Јазигије) во Унгарија

Јаси или Јази (Јазик унгарски|Jászok) се етничка подгрупа на Унгарци, која живее во Унгарија. Од Источноиранско потекло и потекнуваат од народот Алани односно Осети, а во минатото зборувале на јашки дијалект од осетински јазик. Денас зборуваат на унгарски и себе си се сметаатза Унгарци, но ја очувале и свеста за своето јашко потекло.

Географија[уреди | уреди извор]

Јасите живеат во регијата Јасшаг / Јазигија (Јазик унгарски|Jászság), која се наоѓа во северозападниот дел на жупанијата Јас-Наѓкун-Солнок. Културното и политичкото средиште на оваа регија е градот Јасберењ (Јазик унгарски|Jászberény).

Историја[уреди | уреди извор]

Јасите биле номадско племе Алани со потекло од Кавказ, кои се, после пропаста на Кралевство Аланија, се населил во Кралевството Угарска (1000—1918) во 13 век. Дошле заедно со Кумани бегајќи од Монголи и Татари. Ги примил угарскиот крал Бела IV, надевајќи се дека тие ќе му помогнат околу одбраната на Угарска од Монголи. Меѓутоа за брзо време односите со Унгарците се полошале и поголем дел од Куманите и Јаси ја напуштило тогашната Угарска. После заминувањето на Монголите од централните делови на Европа, еден дел од Јасите си заминале во Угарска и се населиле во денешната Регија на големата северна рамнина, која ја загаќа и денешната жупанија Јас-Наѓкун-Солнок.

Во текот на следните два века Јасите потполнос се асимилирале во унгарското население, јазикот им изчезнал, а единствено ја сочувале свеста за јашкиот идентитет и регионалната автономија, која ја имале се до 1876 година.

Културно наследство[уреди | уреди извор]

Јасите на почетокот се занимавале со сточарство, а со себе во Угарска донеле знаење за сточарство, доста напредна за тој временски период.

Голем број на населението во центрлната Унгарија и денес носи назив по Јасите: Јасберењ (Jászberény), Јасароксалаш (Jászárokszállás), Јасфењсару (Jászfényszaru) и други.

                                                   Имендени во Унгарија

Унгарските имиња и имендени. Во Унгарија многу се придава на личното име и обичај е тоа да се прославува. Така да секоја личност во текот на година два пат приредува прослава во свое име: роденден и именден. Затоа што има повеќе имиња отколку денови во годината, се појавуваат денови кога се слават по два или повеќе имендени.

Јануари

  1. Фружина - (Fruzsina)
  2. Абел - (Ábel), Алпар - (Alpár)
  3. Геновева - (Genovéva), Бењамин - (Benjámin)
  4. Титус - (Titusz), Леона - (Leona)
  5. Шимон - (Simon)
  6. Болдижар - (Boldizsár)
  7. Атила - (Attila), Рамона - (Ramóna)
  8. Ѓенѓвер - (Gyöngyvér)
  9. Марцел - (Marcell)
  10. Меланија - (Melánia)
  11. Агота - (Ágota)
  12. Ерне - (Ern)
  13. Вероника - (Veronika)
  14. Бодог - (Bódog)
  15. Лорант - (Lóránt), Лоранд - (Loránd)
  16. Густав - (Gusztáv)
  17. Антал - (Antal), Антонија - (Antónia)
  18. Пирошка - (Piroska)
  19. Шара - (Sára), Марио - (Márió)
  20. Фабијан - (Fábián), Шебешќен - (Sebestyén)
  21. Агнеш - (Ágnes)
  22. Винце - (Vince), Артур - (Artúr)
  23. Зелма - (Zelma), Рајмунд - (Rajmund), Емеренција - (Emerencia)
  24. Тимот - (Timót)
  25. Пал - (Pál)
  26. Ванда - (Vanda), Паула - (Paula)
  27. Ангелика - (Angelika)
  28. Карољ - (Károly), Карола - (Karola)
  29. Адел - (Adél)
  30. Мартина - (Martina), Герда - (Gerda)
  31. Марцела - (Marcella)

Фебруари

  1. Игнац - (Ignác)
  2. Каролина - (Karolina), Аида - (Aida)
  3. Балаж - (Balázs)
  4. Рахел - (Ráhel), Ченге - (Csenge)
  5. Агота - (Ágota), Ингрид - (Ingrid)
  6. Доротија - (Dorottya), Дора - (Dóra)
  7. Тодор - (Tódor), Ромео - (Rómeó)
  8. Аранка - (Aranka)
  9. Абигел - (Abigél), Алекс - (Alex)
  10. Елвира - (Elvira)
  11. Бертолд - (Bertold), Маријета - (Marietta)
  12. Лидија - (Lídia), Ливија - (Lívia)
  13. Ела - (Ella), Линда - (Linda)
  14. Балинт - (Bálint)Bálint, Валентин - (Valentin)
  15. Колош - (Kolos), Георгина - (Georgina)
  16. Јулијана - (Julianna), Лила - (Lilla)
  17. Донат - (Donát)
  18. Бернадет - (Bernadett)
  19. Жужана - (Zsuzsanna)
  20. Аладар - (Aladár), Алмош - (Álmos)
  21. Елеонора - (Eleonóra), Зелмира - (Zelmira)
  22. Гержон - (Gerzson)
  23. Алфред - (Alfréd)
  24. *Маћаш - (Mátyás)
  25. *Геза - (Géza)
  26. *Едина - (Edina)
  27. *Акош - (Ákos), Батор - (Bátor)
  28. *Елемер - (-{Elemér}-)

* (24 фебруари) е ден кој служи за померање на имендените во преступна година.

Март

  1. Албин - (Albi-)
  2. Лујза - (Lujza)
  3. Корнелија - (Kornélia)
  4. Казмер - (Kázmér)
  5. Адорјан - (Adorján), Адријан - (Adrián)
  6. Леонора - (Leonóra), Инез - (Inez)
  7. Тамаш - (Tamás)
  8. Золтан - (Zoltán)
  9. Францишка - (Franciska), Фани - (Fanni)
  10. Илдико - (Ildikó)
  11. Силард - (Szilárd)
  12. Гергељ - (Gergely)
  13. Кристијан - (Krisztián), Ајтоњ - (Ajtony)
  14. Матилда - (Matild)
  15. Криштоф - (Kristóf)
  16. Хенријета - (Henrietta)
  17. Гертруда - (Gertrúd), Патрик - (Patrik)
  18. Шандор - (Sándor), Еде - (Ede)
  19. Јожеф - (József), Банк - (Bánk)
  20. Клаудија - (Klaudia)
  21. Бенедек - (Benedek)
  22. Беата - (Beáta), Изолда - (Izolda), Леа - (Lea)
  23. Емеке - (Emőke)
  24. Габор - (Gábor), Карина - (Karina)
  25. Ирена - (Irén), Ирис - (Írisz)
  26. Емануел - (Emánuel)
  27. Хајналка - (Hajnalka)
  28. Гедеон - (Gedeon), Јохана - (Johanna)
  29. Аугуста - (Auguszta)
  30. Залан - (Zalán)
  31. Арпад - (Árpád )

Април

  1. Хуго - (Hugó)
  2. Арон - (Áron)
  3. Буда - (Buda), Ричард - (Richárd)
  4. Изидор - (Izidor)
  5. Винце - (Vince)
  6. Вилмош - (Vilmos), Биборка - (Bíborka)
  7. Херман - (Herman)
  8. Денеш - (Dénes)
  9. Ерхард - (Erhard)
  10. Жолт - (Zsolt)
  11. Лео - (Leó), Санисло - (Szaniszló)
  12. Ѓула - (Gyula)
  13. Ида - (Ida)
  14. Тибор - (Tibor)
  15. Анастазија - (Anasztázia), Таш - (Tas)
  16. Чонгор - (Csongor)
  17. Рудолф - (Rudolf)
  18. Андреја - (Andrea), Илма - (Ilma)
  19. Ема - (Emma)
  20. Тивадар - (Tivadar)
  21. Конрад - (Konrád), Зелмира - (Zelmira)
  22. Чила - (Csilla), Ноеми - (Noémi)
  23. Бела - (Béla)
  24. Ѓерѓ - (György)
  25. Марк - (Márk)
  26. Ервин - (Ervin)
  27. Зита - (Zita)
  28. Валерија - (Valéria)
  29. Петер - (Péter)
  30. Каталин - (Katalin), Кити - (Kitti)

Мај

  1. Филеп - (Fülöp), Јакаб - (Jakab), Жаклин - (Zsaklin)
  2. Жигмонд - (Zsigmond)
  3. Тимеа - (Tímea), Ирма - (Irma)
  4. Моника - (Mónika), Флоријан - (Flórián)
  5. Ѓерѓи - (Györgyi)
  6. Ивет - (Ivett), Фрида - (Frida)
  7. Гизела - (Gizella)
  8. Михаљ - (Mihály)
  9. Гергељ - (Gergely)
  10. Армин - (Ármin), Палма - (Pálma)
  11. Ференц - (Ferenc)
  12. Понграц - (Pongrác)
  13. Сервац - (Szervác), Имола - (Imola)
  14. Бонифац - (Bonifác)
  15. Жофија - (Zsófia), Соња - (Szonja)
  16. Мозеш - (Mózes), Ботонд - (Botond)
  17. Паскал - (Paszkál)
  18. Ерик - (Erik), Александра - (Alexandra)
  19. Иво - (Ivó), Милан - (Milán)
  20. Бернат - (Bernát), Фелиција - (Felícia)
  21. Конштантин - (Konstantin)
  22. Јулија - (Júlia), Рита - (Rita)
  23. Деже - (Dezső)
  24. Естер - (Eszter), Елиза - (Eliza)
  25. Орбан - (Orbán)
  26. Филеп - (Fülöp), Евелин - (Evelin)
  27. Хела - (Hella)
  28. Емил - (Emil), Чанад - (Csanád )
  29. Магдолна - (Magdolna)
  30. Јанка - (Janka), Жанет - (Zsanett)
  31. Ангела - (Angéla), Петронела - (Petronella)

Јуни

  1. Тинде - (Tünde)
  2. Кармен - (Kármen), Анита - (Anita)
  3. Клотилд - (Klotild), Цецилија - (Cecília)
  4. Булчу - (Bulcsú)
  5. Фатиме - (Fatime), Фатима - (Fatima)
  6. Норберт - (Norbert), Цинтија - (Cintia)
  7. Роберт - (Róbert)
  8. Медард - (Medárd)
  9. Феликс - (Félix)
  10. Маргит - (Margit), Грета - (Gréta)
  11. Барнабаш - (Barnabás)
  12. Виле - (Villő)
  13. Антал - (Antal), Анет - (Anett)
  14. Вазул - (Vazul)
  15. Јолан - (Jolán), Вид - (Vid)
  16. Јустин - (Jusztin)
  17. Лаура - (Laura), Алида - (Alida), Алина - (Alina)
  18. Арнолд - (Arnold), Левенте - (Levente)
  19. Ѓарфаш - (Gyárfás)
  20. Рафаел - (Rafael)
  21. Алајош - (Alajos), Лејла - (Leila)
  22. Паулина - (Paulina)
  23. Золтан - (Zoltán)
  24. Иван - (Iván)
  25. Вилмош - (Vilmos)
  26. Јанош - (János), Пал - (Pál)
  27. Ласло - (László)
  28. Левента - (Levente), Ирена - (Irén)
  29. Петер - (Péter), Пал - (Pál)
  30. Пал - (Pál)

Јули

  1. Тихамер - (Tihamér), Анамарија - (Annamária)
  2. Ото - (Ottó)
  3. Корнел - (Kornél); Шома - (Soma)
  4. Улрик - (Ulrik)
  5. Емеше - (Emese), Шарлота - (SaroltaPál)
  6. Чаба
  7. Аполонија - (Apollónia)
  8. Елак - (Ellák)
  9. Лукреција - (Lukrécia)
  10. Амалија - (Amália)
  11. Нора - (Nóra), Лили - (Lili)
  12. Изабела - (Izabella), Далма - (Dalma)
  13. Јене - (Jenő)
  14. Ерш - (Örs), Штела - (Stella)
  15. Хенрик - (Henrik); Роланд - (Roland)
  16. Валтер - (Valter)
  17. Ендре - (Endre), Елек - (Elek)
  18. Фриѓеш - (Frigyes)
  19. Емилија - (Emília)
  20. Елијаш - (Éliás), Илеш - (Illés)
  21. Данијел - (Dániel), Данијела - (Daniella)
  22. Магдолна - (Magdolna)
  23. Ленке - (Lenke)
  24. Кинга - (Kinga), Кинче - (Kincső)
  25. Криштоф - (Kristóf), Јакаб - (Jakab)
  26. Ана - (Anna), Анико - (Anikó)
  27. Олга - (Olga), Лилијана - (Liliána)
  28. Саболч - (Szabolcs), Алина - (Alina)
  29. Марта - (Márta), Марти - (Márti), Флора - (Flóra)
  30. Јудит - (Judit), Ксенија - (Xénia)
  31. Оскар - (Oszkár)

Август

  1. Богларка - (Boglárka)
  2. Лехел - (Lehel)
  3. Хермина - (Hermina)
  4. Домонкош - (Domonkos), Доминика - (Dominika)
  5. Кристина - (Krisztina)
  6. Берта - (Berta), Бетина - (Bettina)
  7. Ибоља - (Ibolya)
  8. Ласло - (László)
  9. Емед - (Emőd)
  10. Леринц - (Lőrinc)
  11. Жужана - (Zsuzsanna); Тиборц - (Tiborc)
  12. Клара - (Klára)
  13. Ипољ - (Ipoly)
  14. Марцел - (Marcell)
  15. Марија - (Mária)
  16. Абрахам - (Ábrahám)
  17. Јацинт - (Jácint )
  18. Илона - (Ilona)
  19. Хуба - (Huba)
  20. Иштван - (István)
  21. Шамуел - (Sámuel), Хајна - (Hajna)
  22. Мењхерт - (Menyhért), Мирјам - (Mirjam)
  23. Бенце - (Bence)
  24. Берталан - (Bertalan)
  25. Лајош - (Lajos), Патриција - (Patrícia)
  26. Ижо - (Izsó)
  27. Гашпар - (Gáspár)
  28. Агоштон - (Ágoston)
  29. Беатрикс - (Beatrix), Ерна - (Erna)
  30. Рожа - (Rózsa)
  31. Ерика - (Erika), Бела - (Bella)

Септември

  1. Еѓед - (Egyed), Егон - (Egon)
  2. Ребека - (Rebeka), Дорина - (Dorina)
  3. Хилда - (Hilda)
  4. Розалија - (Rozália)
  5. Виктор - (Viktor), Леринц - (Lőrinc)
  6. Закаријаш - (Zakariás)
  7. Регина - (Regina)
  8. Марија - (Mária), Адријен - (Adrienn)
  9. Адам - (Ádám)
  10. Николет - (Nikolett), Хунор - (Hunor)
  11. Теодора - (Teodóra)
  12. Марија - (Mária)
  13. Корнел - (Kornél)
  14. Серена - (Szeréna), Роксана - (Roxána)
  15. Енике - (Enikő), Мелита - (Melitta)
  16. Едит - (Edit)
  17. Жофија - (Zsófia)
  18. Дијана - (Diána)
  19. Вилхелмина - (Vilhelmina)
  20. Фридерика - (Friderika)
  21. Мате - (Máté), Мирела - (Mirella)
  22. Мориц - (Móric)
  23. Текла - (Tekla), Ливијус - (Líviusz)
  24. Гелерт - (Gellért), Мерцедес - (Mercédesz)
  25. Еуфрозина - (Eufrozin-), Кенде - (Kende)
  26. Јустина - (Jusztina)
  27. Адалберт - (Adalbert)
  28. Венцел - (Vencel)
  29. Михаљ - (Mihály})
  30. Јеромош - (Jeromos)

Октомври

  1. Малвин - (Malvin)
  2. Петра - (Petra)
  3. Хелга - (Helga)
  4. Ференц - (Ferenc)
  5. Аурел - (Aurél)
  6. Бруно - (Brúnó), Рената - (Renáta)
  7. Амалија - (Amália)
  8. Копањ - (Koppány)
  9. Денеш - (Dénes)
  10. Гедеон - (Gedeon)
  11. Бригита - (Brigitta)
  12. Микша - (Miksa)
  13. Калман - (Kálmán), Еде - (Ede)
  14. Хелен - (Helén)
  15. Тереза - (Teréz)
  16. Гал - (Gál)
  17. Хедвиг - (Hedvig)
  18. Лукач - (Lukács)
  19. Нандор - (Nándor)
  20. Вендел - (Vendel), Ирена - (Irén)
  21. Оршоља - (Orsolya)
  22. Елед - (Előd)
  23. Ѓенѓи - (Gyöngyi)
  24. Шаламон - (Salamon)
  25. Бланка - (Blanka), Бјанка - (Bianka)
  26. Деметер - (Dömötör)
  27. Сабина - (Szabina)
  28. Шимон - (Simon), Симонета - (Szimonett')
  29. Нарцис - (Nárcisz)
  30. Алфонз - (Alfonz)
  31. Фаркаш - (Farkas)

Ноември

  1. Маријана - (Marianna)
  2. Ахилеш - (Achilles)
  3. Ѓезе - (Győző)
  4. Карољ - (Károly )
  5. Имре - (Imre)
  6. Ленард - (Lénárd)
  7. Реже - (Rezső)
  8. Жомбор - (Zsombor)
  9. Тивадар - (Tivadar)
  10. Река - (Réka)
  11. Мартон - (Márton)
  12. Јонаш - (Jónás}), Ренато - (Renátó)
  13. Силвија - (Szilvia)
  14. Ализ - (Aliz)
  15. Алберт - (Albert), Липот - (Lipót)
  16. Еден - (-{Ödön}-)
  17. Хортензија - (Hortenzia), Герге - (Gergő)
  18. Јене - (Jenő)
  19. Ержебет - (Erzsébet)
  20. Јолан - (Jolán)
  21. Оливер - (Olivér)
  22. Цецилија - (Cecília)
  23. Келемен - (Kelemen), Клементина - (Klementina)
  24. Ема - (Emma)
  25. Каталин - (Katalin)
  26. Вираг - (Virág)
  27. Виргил - (Virgil)
  28. Штефанија - (Stefánia)
  29. Такшоњ - (Taksony)
  30. Андраш - (András), Андор - (Andor)

Декември

  1. Елза - (Elza)
  2. Мелинда - (Melinda), Вивијен - (Vivien)
  3. Ференц - (Ferenc)
  4. Борбала - (Borbála), Барбара - (Barbara)
  5. Вилма - (Vilma)
  6. Миклош - (Miklós)
  7. Амбруш - (Ambrus)
  8. Марија - (Mária)
  9. Наталија - (Natália)
  10. Јудит - (Judit)
  11. Арпад - (Árpád), Арпадина - (Árpádina)
  12. Габријела - (Gabriella)
  13. Луца - (Luca), Отилија - (Otília)
  14. Силарда - (Szilárda)
  15. Валер - (Valér)
  16. Етелка - (Etelka), Алета - (Aletta)
  17. Лазар - (Lázár), Олимпија - (Olimpia)
  18. Августа - (Auguszta)
  19. Виола - (Viola)
  20. Теофил - (Teofil)
  21. Тамаш - (Tamás)
  22. Зено - (Zénó)
  23. Викторија - (Viktória)
  24. Адам - (Ádám), Ева - (Éva)
  25. Еугенија - (Eugénia)
  26. Иштван - (István)
  27. Јанош - (János)
  28. Камила - (Kamilla)
  29. Тамаш - (Tamás), Тамара - (Tamara)
  30. Давид - (Dávid)
  31. Силвестер - (Szilveszter)
                                                                 Ѓимешка рацна овца

Ѓимешка рацка овца (унгарски јазик|Gyimesi racka juh; латински јазик|Ovis aries strepsiceros transsylvaniensis), е една од оригиналните носители на особините типични за планинските видови овци.

Историја[уреди | уреди извор]

Данешниот вид на Ѓимешка рацка овца се формирал во Ердељ во текот на средниот век. Првобитното наоѓање на овој вид се ограничувало на крајот Харгита снежник и околината. Овој вид најмногу го одгледувале Секељи и Чангои кои живееле во тие краеви.

Стариот назив за овој вид бил секачменти (székácsmenti), корпонаи (korponai) и харомсеки (-háromszéki). Овие имиња, називи, произлегле по имињатана места каде највеќе се одгледувале. Во денешно време чиста раса од овие видови може да се најде единствено во Трансилванија, денешна Романија и на падините на планината Харгита од каде овој вид и потекнува. Во последните години има околу 2.000 примероци од овој вид извезено во Унгарија така да и таму постојат примероци од оваа раса.

Особини[уреди | уреди извор]

Ѓимешка рацка овца со надворешниот изглед многу потсетува на Унгарската рацка овца но се разликува по своите природни особини. Ѓимешкиот вид е многу прилагодлива и издржлива. Суровата природа на снежните планински врвови е нешто што е свакодневница за овој вид. Од сите видови рацки оваци, ѓимешката има најдобра приплодност, волната е доста помека и е со чисто бела боја, со исклучок на кругот околу очите и црно-костенливата боја на завршетокот околу папците.

Тежината на мажјакот се движи помеѓу 62-86 кг, а женката од 45 до 65 кг. Овновите имаат полжасти рогови си ротација од 1,5 до 2,25°, додека некои женки дури и немаат рогови.

Ѓимешка сорта не бара полно нега и внимание, дава млеко дури до 65 литри. Млекото исто така се преработува во овчарските катуни во сиррње и урда. Ѓимешкиот вид исто така дава полно месо чиј вкус е ценет и со многу малку лој. Скоро во текот на целата година, освен во исклучително ладни зими, стадата се на планините каде имаат доволно храна.

Ѓимешка рацка овца во Унгарија е на листата на заштитени видови.


                                                                     40М Туран
{{{image}}}

{{{caption}}}

{{{name}}}
Општи карактеристики
Посада {{{crew}}}
Должина {{{length}}}
Широчина {{{width}}}
Висина {{{height}}}
Тежина {{{weight}}}
Оклоп и наоружување
Оклоп {{{armour}}}
Главно наоружување {{{primary}}}
Споредно наоружување {{{secondary}}}
Подвижност
Погон {{{engine}}}
{{{engine_power}}}
Амортизација {{{suspension}}}
Патна брзина {{{speed_road}}}
Моќ/тежина {{{pw_ratio}}}
Достиг {{{range}}}

Среден тенк 40М Туран е унгарски среден тенк од Втора светска војна.

Историја[уреди | уреди извор]

Потребата за среден тенк на домашното производство е воочена во Унгарија уште во 1939 пред избивањето на војната: тестирани се тенковите кои постојат од Шведска и Италија (М 13/40), додека молбата за лиценцирано производство на германските модели е одлучно одбиена во декември во 1939. Во јуни 1940 госина избран е чехословачкиот прототип Шкода Т-21[37] (унапредена верзија на ЛТ-35). Производството започнало со крајот на 1940 година : наручено било по 70 возила од фирмите WM и Raba, со фабриките MAWAG (40) и Ganz (50 возила), но првите тенкови биле испоручени тек во април во 1942. Овие тенкови требало да послужат во проширувањето на две постоечки моторизирани бригади во оклопни дивизии.[38]

Карактеристики[уреди | уреди извор]

Унгарците го модифицирале чехословачкиот прототип Шкода Т-21[37] со повишување на куполата, со лесно појакнување на оклопот, со замена на чехословачкото оружје со унгарко и со додавање на унгарско радио. Куполата мошела да смести три луѓе, што било голем допринос на ефикасноста. Главното оружје бил топ 41М калибра 40 mm (со 101 метак), со спрегнут митраљез МГ 34/40 Гебауер калибра 8 mm, со уште еден ист митраљез на трупот за радио-оператер. [38]

Туран II[уреди | уреди извор]

Во мај 1941 година на барањето на армијата тенкот бил унапреден под името 41М Туран II: тенкот бил сличен, но главното оружје било краткоцевен топ 41М калибра 75 mm, со малку подигнат кров на куполата да му се направи место. Од средината на 1944 година, со вратените возила на поправка се додавани перфорирани оклопни плочи околу куполата и трупа. Планираниот Туран III со долгиот топ од 75 mm, кој би му ја додал потребната против-тенковска способност, останал во фазата на Прототип 1944.[38]

Самоодната артиљерија[уреди | уреди извор]

Шасијата на тенковите Туран I&II користена е за производство на возилата 40М Нимрод и 40М Зрињи.

Во борба[уреди | уреди извор]

Обата модела прв пат се користени во 1944 година против Црвената армија во Галиција како дел 1 и 2 унгарска оклопна дивизија: 2 дивизија изгубила 3 четвртини од возилото за само неколку часва во борбата против советските Т-34 и ЈС-1/2, а потоа повторно кај Дебрецин со истиот резултат. Остатоците биле употребени во одбраната на Будимпешта (јануари-февруари 1945). Еден од заробените тенкови сега може да се види во рускиот музеј Кубинка.[37]

Референци[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 Роберт Гревс. 1995. Грчки митови. 6. издање. Нолит. Београд.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: Dictionary}-; -{Aetnaeus to Althaemenes Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „парада“ е зададен повеќепати со различна содржина. Грешка во наводот: Неважечка ознака <ref>; називот „парада“ е зададен повеќепати со различна содржина.
  3. Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.
  4. 4,0 4,1 „-{Greek Myth Index: Agelaus}-“. Архивирано од изворникот на 16. 12. 2010. конс. 11. 12. 2010. 
  5. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- [http://www.maicar.com /GML/HERACLIDES.html -{Greek Mythology Link: HERACLIDES}-]; -{List of those called HERACLIDES: The Victorious "Third Crop"
  6. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: SUITORS OF PENELOPE}-; -{List of the SUITORS OF PENELOPE
  7. -{Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: TROJANS}-
  8. -{Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: ACHAEANS}-
  9. -{theoi.com: THEBAID BOOK 6, TRANSLATED BY J. H. MOZLEY [826}-]
  10. -{Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: Dictionary}-; -{Hylactor to Isander}-
  11. 11,0 11,1 Роберт Гревс. 1995. Грчки митови. 6. издање. Нолит. Београд.
  12. Цермановић-Кузмановић, А. & Срејовић, Д. 1992. Лексикон религија и митова. Савремена администрација. Београд.
  13. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: GIANTS}-; -{List of GIANTS
  14. -{theoi.com: Gigantes Agrios & Oreios}-
  15. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: Actaeon}-; -{Actaeon’s Dogs
  16. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: CENTAURS}-; -{List of CENTAURS
  17. „-{Greek Myth Index: Agrius}-“. Архивирано од изворникот на 24. 12. 2010. конс. 08. 02. 2011. 
  18. Carlos Parada, 1997. Genealogical Guide to Greek Mythology}- -{Greek Mythology Link: SUITORS OF PENELOPE}-; -{List of the SUITORS OF PENELOPE
  19. -{Bug Guide: Genus Agrius}-
  20. Milica Todorović biografija Архивски примерок на Семрежниот архив (англиски) , Приступљено 8. 2. 2016.
  21. Milica Todorović najpopularnija Zvezda Granda Архивски примерок на Семрежниот архив (англиски) , Приступљено 8. 2. 2016.
  22. http://noizz.rs/showbizz/sta-se-krije-iza-miliona-pregleda-na-domacem-jutjubu/3fwsmhc
  23. http://www.telegraf.rs/jetset/2076768-milica-i-janko-ruse-rekorde-hit-moje-zlato-ima-preko-70-miliona-pregleda-na-jutjubu-video
  24. http://www.brckodanas.com/istina-o-popularnosti-nasih-kvazi-pjevaca/
  25. http://www.021.rs/story/Info/Srbija/157202/Kako-je-turbo-folk-okupirao-sav-medijski-prostor.html
  26. Paládi Kovács Attila: A palócok eredete, etnikai összetevői
  27. Szeder Fábián: a palócok eredete
  28. „Népességünk genetikai rokonsága (sulinet.hu)“. Архивирано од изворникот на 22. 01. 2005. конс. 09. 11. 2014. 
  29. Bakó Ferenc: A jelenkori palóckutatás szervezése és céljai
  30. Tóth Imre: Palóc tájszótár
  31. Szabó Károly, 2000
  32. Kinmach László gyűjtése a palócokról
  33. „Puls - Viki Miljković“. Архивирано од изворникот на 17. 12. 2012. конс. 25. 03. 2012.. 
  34. „Tri zvezde - tri koncerta! - Večernje novosti“. Архивирано од изворникот на 17. 12. 2012. конс. 26. 03. 2012.. 
  35. „Indira Radić ::“. Архивирано од изворникот на 17. 12. 2012. конс. 12. 09. 2011.. 
  36. „Indira i Saša: Krilca umesto lule mira : svet“. Архивирано од изворникот на 17. 12. 2012. конс. 04. 03. 2012.. 
  37. 37,0 37,1 37,2 „Turán“. www.tanks-encyclopedia.com (en-US). конс. 23. 5. 2018.. 
  38. 38,0 38,1 38,2 Ness 2002, стр. 119

Литература[уреди | уреди извор]

  • Ness, Leland (2002). Jane's-World War II Tanks And Fighting Vehicles-The Complete Guide. London: HarperCollinsPublishers. стр. 119. ISBN 978-000711228-9. 

Шаблон:Мађарска оклопна возила у Другом светском рату

                                                                  Хајду (Унгарци)

Хајдуци (јазик унгарски|Hajdúk) − се етничка група на Унгарци кои живеат во Хајду-Бихар (унгарски:Hajdú-Bihar) округ во Унгарија со Дебрецин (јазик унгарски|Debrecen) како главен град.

Историја[уреди | уреди извор]

Хајдуците своите права на слободни граѓани (витези) и привилегии ги добиле на 12 декември 1605 година во Корпона (јазик унгарски|Korponán) за време на владеењето на Бочкаи Иштван (јазик унгаркси|Bocskai István) во тогашното Ердељско кнежевство, за заслуга во тогашната петнаестогодишна ослободителна борба (1591—1606) и успеале да ја задржат во текот на наредните векови и имале своја самоуправа се до 1867 година кога делот од стариот округ на Бихар се споил со округот на Хајду и оформил нов со Дебрецен како главен град.

Градови[уреди | уреди извор]

Шест градови каде живееле 9254 слободни Хајдуци (Витези) се:

  • Хајдубесермењ (јазик унгарски|Hajdúböszörmény)
  • Хајдунанаш (јазик унгарски|Hajdúnánás)
  • Хајдудорог (јазик унгарски|Hajdúdorog)
  • Хајдухадхаза (јазик унгарски|Hajdúhadháza)
  • Вамошперч (јазик унгарски|Vámospércs) и
  • Хајдусобосло (јазик унгарски|Hajdúszoboszló)

Потекло[уреди | уреди извор]

Има повеќе теории за името на Хајду и потеклото на оваа етничка група, но највалидно е дека Хајдуците се по потекло Срби кои за времето на владеењето на кралот Жигмонда (унгарски:Zsigmond király) преминале од Србија во Унгарија добиле земја и за возврат им служиле на благородниците и на кралот во војните за одбрана на Унгарија од Турците. Со текот на времето се претопиле со околното население и станале етничка група на Унгарци со посебна историја.

На оваа теза и оди во прилог историскиот факт дека има доста Срби, кои за да го избегнат нападот од Турците, преминале во Унгарија и се населувале на левиот брег на Тиса. А во 16 век Бесермењот (унгарски:Böszörmény) во официјални документи честопати бил нарекуван Рац−Бесермењ (унгарски:Rác-Böszörmény). Во тоа време Унгарците Србите ги нарекувале Раци. Србите во тоа време во Унгарија били многу ценети војници, а и од самиот крал добиле привилегији кои ги имале само одберени витези во Ердеља, Секељи и Саси, кои исто така ја делеле истата судбина со Хајдуците, ја бранеле Унгарија од Турците и така ги остварувале своите привилегии.

Види уште[уреди | уреди извор]


                                                                  39М Чаба
{{{image}}}

{{{caption}}}

{{{name}}}
Општи карактеристики
Посада {{{crew}}}
Должина {{{length}}}
Широчина {{{width}}}
Висина {{{height}}}
Тежина {{{weight}}}
Оклоп и наоружување
Оклоп {{{armour}}}
Главно наоружување {{{primary}}}
Споредно наоружување {{{secondary}}}
Подвижност
Погон {{{engine}}}
{{{engine_power}}}
Амортизација {{{suspension}}}
Патна брзина {{{speed_road}}}
Моќ/тежина {{{pw_ratio}}}
Достиг {{{range}}}

Оклопен автомобил 39М Чаба е унгарски тежок оклопен автомобил ос Втора светска војна.

Историја[уреди | уреди извор]

М39 Чаба било единствено оригинално унгарско оклопно возило во Втората светска војна, дизајнирано во 1936 година од унгарскиот инженер Миклош Штрауслер (1891-1966), кој во текот на војната работел за Велика Британија. Името го добил по синот и наследникот на Атила Бич Божијег.[1] Првата тура од 61 возило нарачана е во фабриката WM од Будимпешта 1939 година, и била спремна за почеток на Операција на Барбароса. Другата тура од 32 возила (вклучујќи 12 командни) била испорачана во 1941 година, додека третата тура за во 1942 година била откжана.[2]

Карактеристики[уреди | уреди извор]

Возилото имало модерен погон на сите 4 тркала и двајца возачи, од кои еден бил окренат наназад. Куполата за 2 члена на посадатс била наоружена против-тенковската пушка 36М калибра 20 mm (со 200 метци), со спрегнат митралез 34/37А калибра 8 mm (со 3.000 метци). Од 93 возила, 12 биле командантски возила наоружани со само митралез, но со далекометно радио и антена во облик на рамка.[2]

Во борба[уреди | уреди извор]

М39 Чаба бил предвиден како извидувачко возило на моторизирани единици. Возилото било модерно за она време и се движело добро ван патот, но патело од многу тенкок оклоп, додека полуавтоматската ПТ пушка и давала мала огнена моќ. Дизајниран за мали простори за средна и западна Европа, се покажал како неотпорен за подолги растојанија на руските степи, каде задниот возач не му бил баш од корист.[2]

Првата тура од 61 оклопнен автомобил, организирана во ескадрони (секој со по 12 возила и со по еден командант) во состав со моторизирана бригада, учевствувала во Операцијата на Барбароса од почетокот. Во декември 1941 година овие единици се повлечени од фронтот со само 17 преживеани возила. Искуството во борба покажало дека неговиот оклоп и наоружување се преслаби за било што осем за извидување. Во декември 1942 година на Дон, Првата коњичка бригада ги изгубила свите 18 возила. До лето 1944 година војската имала само 48 оклопни автомобили, кои биле поделени во водови од по 4 и распоредени по пешадиските девизии. Во јуни 1944 година повторно учевстувале во борбите во Галиција, после што нивниот број сосема спаднал. Ниедно возило не го преживеало ратот.[1]

Референци[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „39M Czaba“. www.tanks-encyclopedia.com (en-US). конс. 23. 5. 2018.. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Ness 2002, стр. 121

Литература[уреди | уреди извор]

  • Ness, Leland (2002). Jane's-World War II Tanks And Fighting Vehicles-The Complete Guide. London: HarperCollinsPublishers. стр. 121. ISBN 978-000711228-9. 

Шаблон:Мађарска оклопна возила у Другом светском рату

                                                                40М Нимрод
{{{image}}}

{{{caption}}}

{{{name}}}
Општи карактеристики
Посада {{{crew}}}
Должина {{{length}}}
Широчина {{{width}}}
Висина {{{height}}}
Тежина {{{weight}}}
Оклоп и наоружување
Оклоп {{{armour}}}
Главно наоружување {{{primary}}}
Споредно наоружување {{{secondary}}}
Подвижност
Погон {{{engine}}}
{{{engine_power}}}
Амортизација {{{suspension}}}
Патна брзина {{{speed_road}}}
Моќ/тежина {{{pw_ratio}}}
Достиг {{{range}}}

Самооден топ 40М Нимрод е унгарски самооден топ од Втората светска војна.

Историја[уреди | уреди извор]

Една од ретките работи во кои Хонвед бил во предности пред своите современици, била сопствената на самоодноста ПВО на артиљеријата. Шведската фирма Ландсверк го направила самоодното ПВО возило Л-62, поставувајќи го топот Бофорс од 40 mm на шасијата на лесниот тенк Л-60. Возилото било проверено во Унгарија, а во 1939 и 1940 година започела сериското производство по лиценците.[1]

Карактеристики[уреди | уреди извор]

40М Нимрод било шведско ПВО возило Л-62, правено по лиценци. Се состоело од шасиите на лесен тенк 38М Толди и отворените куполи за трочлена посада наоружана со еден топ, Бофорс калибра 40 mm (со 160 метци), без помошем митралез. Направени биле 2 тури на возила, првите 46 со германски, а останатитњ 89 со унгарски мотор.[1]

Во борба[уреди | уреди извор]

Оригинално предвиден за ПВО, 40М Нимрод воглавно бил користен како ловец на тенкови (со противоклопна муниција), и покрај тенкиот оклоп и мал, иако јак топ. Првиот батаљон на овие возила е формиран во 1942 година и се покажал како користен како возило за подршка, но и оклопот и топот бил многу слаб за долги против-тенковски борби.[1]

Референци[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 Ness 2002, стр. 119

Литература[уреди | уреди извор]

  • Ness, Leland (2002). Jane's-World War II Tanks And Fighting Vehicles-The Complete Guide. London: HarperCollinsPublishers. стр. 119. ISBN 978-000711228-9. 

Шаблон:Мађарска оклопна возила у Другом светском рату

                                                             Славица Ќуктераш
{{{Name}}}
Основни податоци

Славица Ќуктераш (Шабац, 28 јануари 1985) е српска поп-фолк пејачка.

Свирела виолина четири години. После тоа, упишала и завршила нижу музичка школа, одсек кларинет. По завршеткокот на нижа музичка школа упишала срена музичка школа, теоретски одсек.

Со микрофон во раце прв пат застанала во шестата година со песната на Лепа Брена, со која, како се тврди, таа пораснала. Примерите и се и Бело дугме, Здравко Чолиќ и Светлана Ражнатовиќ Цеца. Пишува и текстови за песни. Учевствувала во првата сезона на музичкото натпреварување Ѕвездите на Гранд 2004 година и во финалето го освоила шестото место. Истата година ја снимила и својата прва песна "Живот ми одузми". Првиот албум Нема правила го објавила во 2005 година. Хитовите од албумот се: Превари ме, Водка, Зваќеш је мојим именом... Наредната година учевствувала на Гранд фестивалот и го објавува својот друг албум со кој најголемите хитови се песните Мргуд и Ќирибу, ќириба. На Гранд фестивалот во 2008 година учевствува со песната Ја те само подсеќам на њу и во финалето го освојува шестото место. Истата година го објавува албумот Exclusiva со хитовите: Exclusiva, Манастир, Манија, Ружо бела... Албум Невреме го објавила во 2011 година. После четирите снимени албуми, Славица се повлекла од естрадата и после година и пол дена, ја напуштила Гранд продукцијата и се пријавила на втор Пинков фестивал со песната Просјак.[1][2]

Потоа Славица се повлекла од сцената и се омажила за Влада Аврамов со кој има ќерка Викторија која ја добиле 2016 година.[3] После три години музичка пауза, Славица во 2018 година се вратила на сцената со песната Да бих с тобом остала.[4] Истата година ја објавила песната Буди само мој.

Дискографија[уреди | уреди извор]

Синглови[уреди | уреди извор]

  • Живот ми одузми (2004)
  • Воли ме - дует са Бане Мојиќеви (2006)
  • -{Mon amour}- (2007)
  • Крвна слика (2012)
  • Тачно је - дует са Дадо Полумента (2012)
  • Као нова (2013)
  • 24 сата (2013)
  • Просјак (2015)
  • Да бих с тобом остала (2018)
  • Буди само мој (2018)
  • У пролазу (2018)

Спотови[уреди | уреди извор]

Спот Година Режисер
Змија и жаба 2009 -
Као нова 18.07.2013. Дејан Милиќевиќ
Да бих с тобом остала 03.06.2018. Миомир Милиќ
Буди само мој 30.08.2018. Миомир Милиќ
У пролазу 29.12.2018. Миомир Милиќ

Фестивали[уреди | уреди извор]

Референци[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Шаблон:Звезде Гранда Предупредување: Основниот клуч за подредување „Ћуктераш, Славица“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Коцкар, Кристина“.

                                                                  Бојан Зајиќ

Пронајдена е јамка во шаблонот: Шаблон:Фудбал биографија Бојан Зајиќ (Крушевац, 17 јуни 1980) е бивш српски фудбалер.

Клупска кариера[уреди | уреди извор]

Првите фудбалски чекори ги направил во крушевачкиот Напредак, каде со 18 години дебитовал за прв тим. Кариерата ја наставува во белградскиот Обилиќ (2001–06) и во дресот на „витезови“ со Врачара бележи 109 прволигашки утакмицо на који постигнал 10 голови.

После финансијските и резултатските кризи на Обилиќ, постанува член на друголигашите ФК БАСК со Царева Ќуприје (2006) каде повторно го скренува вниманието на себе и после само една полусезона постанува член на Партизан.[1]

Во ноември 2007 година го потписшал трогодишниот уговор со норвешкиот Валеренге, во која претходните три месеци ги провел на позајмици. Со добрите игри во Норвешка за само неколку месеци постанал миленик на навивачите на Валеренге и кариерата дефинитивно ја наставил во клубот од Осло.

Во Норвешка наступувал уште и за Сарпсборг 08 (2014–15) и Санднес Улф (2016–17).

Репрезентација[уреди | уреди извор]

Забележил два настапи за репрезентацијута за Србија, на Кирин куп наспроти Словачка (2:0) во април 2004 година, и 14 декември 2008 година наспроти Полска (0:1) во Белек.

Референци[уреди | уреди извор]

  1. „Потписао Бојан Зајић“. partizan.rs. 7. 7. 2006. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Предупредување: Основниот клуч за подредување „Зајић, Бојан“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Ћуктераш, Славица“.

                                                                   Мануел Азања

Шаблон:Инфокутија Политичар Мануел Азања (јазик шпански|Manuel Azaña Díaz; Алкала де Енарес, Покрајина Мадрид, 10 јануари 1880Монтобан, 3 ноември 1940) бил шпански политичар. Бил председник на шпанската влада во два мандати (1931—1933 и 1936) и последен председник на Шпанија (1936—1939). За време на неговиот председателски мандат избил Шпански граѓански рат. После пропаста на Другата шпанска република побегнал во Франција, каде и умрел. Останал запамтен како прв политичар кој увел обавезно здравствено осигурување за сите работници и го намалил влијанието на Римокатоличката црква со укинување на црквените училишта и со зголемување на бројот на државните секуларни училишта.[1]

Референци[уреди | уреди извор]

  1. Social Democracy and Welfare Capitalism: A Century of Income Security Policies by Alexander Hicks

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Шаблон:Клица-политичар

Предупредување: Основниот клуч за подредување „Азања, Мануел“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Зајић, Бојан“.

                                                        Хосе Луис Родригез Запатеро

Шаблон:Bez izvora Шаблон:Инфокутија Политичар Хосе Луис Родригез Запатеро (јазил шпански|Jose Luis Rodriguez Zapatero}}; Ваљадолид, 4 август 1960) бивш председник на Владата на Шпанија. Запатеро победил на избори два пати поред, прв пат 2004 година и повторно 2008 година од когаш неговата Социјалистичка партија има поголем дел во шпанското Кортесу.

Хосе Луис Родригез Запатеро е роден во Ваљадолид, како син на Хуан Родригез Гарсије-Лозан и Марија де ла Пурификасион Запатеро и Валеро. Неговиот дедо по таткото,Хуан Родригез и Лозано, бил републикански капетан, кој го стрелале припадниците на Франковата Национална армија.

1982 година дипломирал право на Универзитетот во Леону, каде се и запослил како асистент на предметот Уставно право. Во Леону во 1981 година ја запознаол и својата идна сопруга Сонсолес Еспиносу. Се венчале во 1990 година и имаат две ќерки Лауру (1993) и Албу (1995).

Запатеро и неговото семејство биле симпатизери на Комунистичката партија, единствени организирани партии пред Франковата смрти во 1975. Запатеро постанува член на Социјалистичката партија на Шпанија, 23 февруари 1979година. Импресиите кои ги предизвикал во него Фелипе Гонзалез биле клучни за неговата одлука да пристапи на партијата. Во 1982 година постанува председник на омладинската организација на социјалисти во покраина на Леон. На изборите во 1986 година е изабран во Кортес, со што постанува најмлад пословник.

На изборите во 2000година Социјалистичката партија изгубила на изборите по втор пат поред од Азнаровата Народна партија. Запатеро го задржал своето место, но Социјалистичката партија освоила само 125 места, 16 помалку одколку на изборите во 1996. Запатеро одлучува да се кандидира за генерален секретар. Заедно со некои свои партиски колеги, основал нова фракција во внатрешноста на партијата наречена Нов пат (Nueva Via). Новиот пат е микс на зборовите на Тони Блеровото „Трет пата“ и „Нов центар“ на Герхард Шредер. Запатеро го победил со многу мала разлика својот противник Хосе Боно навнатрестраначки избори на 22 јули 2000година.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]


Предупредување: Основниот клуч за подредување „Запатеро, Хосе Луис Родригез“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Азања, Мануел“.

                                                              Аугуст Кунт

Пронајдена е јамка во шаблонот: Шаблон:Научник Аугуст Адолф Едуард Еберхард Кунт (јазик германски|August Adolf Eduard Eberhard Kundt; Шверин, 18 ноември 1839Израелсдорф, 21 мај 1894) бил германски физичар.

Кунт е роден во Шверин во Мекленбург. Своите научни студии ги започнал во Лајпциг, но после отишол на Универзитет во Берлин. Во почетокот се посветил на астрономијата, но под влијанието на Хајнрих Густав Магнус, се окренал на физика и дипломирал во 1864 година со тезата за деполаризацијата на светлост.

Во 1867 година, постанал приватдоцент на берлинскиот универзитет, а наредната година е избран за професор по физика во Циришка политехничка школа; потоа, после година или две проведени во Вирцбург, бил повикан во 1872 година во Стразбург, каде играл голема улога во организацијата на новиот универзитет, а учевствувал и во подигањето на физичкиот институт. Конечно, 1888 година, отишол во Берлин како Хелмхолцов наследник на местото кое било за председавање за експериментална физика и директор на берлинскиот физичкиот институт. Умрел после пролшената болест во Израелсдорф, блиску до Либек, 21 мај 1894 година.

Како истражувач, Кунт бил особено успешен во областите на звук и светлост. Во 1866 година, развил вреден метод за проучавање на ваздушните таласи во цевките, базиран на фактот дека фино распоредена пудра, на пример ликоподиум, кога е расипан во внатрешноста на цевка во која се успоставува вибрирајќи столб во ваздух, кој натешнува да се собира на купчиња кај чворовите, па со тоа е мошно да се најде растојание помеѓу тие чворови. Уопштување на тој метод омозвожива одредување на брзината на звук во различити гасови. Во областа на светлоста, Кунтовото име е најпознато по неговите истражувањи на полето на аномалична дисперсија, не само во течности и гасови, туку и во металите. Исто така направил многу огледи во магнето-оптика и успеал да го покаже она што Мајкл Фарадеј не успеал да примети - ротација на рамна поларизација кај одредени гасови под влијание на магнетска сила.

Литература[уреди | уреди извор]


Предупредување: Основниот клуч за подредување „Кунт, Аугуст“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Запатеро, Хосе Луис Родригез“.

                                                               Коста Алковиќ

Шаблон:Bez inlajn referenci Шаблон:Инфокутија Политичар Костантин Коста Алковиќ бил физичар, професор по физика и механика од 1863 до 1892 година на белградската Велика школа, државен советник и министар на градежништво.

Биографија[уреди | уреди извор]

Константин Коста Алковиќ е роден во Белград во 1834 година. Бил професор по физика и механика во Лицеј и Велика школа (од 1862 бил суплепент, а бил професор од 26 септември 1863 до 1893), декан на Техничкиот одсек на Велика школа (1868), ректор нВеликата школа (1885/1886;1891/92), редовен член на Српското учено друштво, почасeн члeн на Српската Краљевска академија (1892), министар на градежништвото на Србија (од 9 август 1891 до 8 март 1893.ж), застапник на Министарот на просвета и црквенире послови (од 26 декември 1892 до 4 јануари 1893). Добил државна стипендија после завршениот Лицеј на Политехничкиот институт во Виена. Дипломирал во 1859 математика, физика, механика и практична геометрија на виенската политехника. После враќањето во Србија 1862 година поставен е за суплент за упражњената катедра по физика на Лицеј, а во 1863 е поставен за еден од десетте професори по физика на Великата школа. Покрај физика предавал и механика, а од истата година предавал и елементи на метеорологија и физичка географија на Војна академија. У тек на својата работа бил и директор на физичкиот кабинет.

Кариера[уреди | уреди извор]

Коста Алковиќ ни пишувал учбеници, ни научне изработки, но сепак ги прател научните и техничките достигнувања и настојувал физичкиот кабинет да го унапреди со корисна литература. Од 1863 до 1892 бил професор по физика на белградската Велика Школа. Од 1893 неговио рад го наставиле неговите ученици и колеги Ѓорѓе Станојевиќ и Милан Недељковиќ. Како министар на градежништвото од 21 август 1892 до 20 март 1893 во владата на Јован Авакумовиќ бил одликуван со Орденом на Свети Сава од првиот ред. Подоцна бил и советник во српската влада. Одликуван е за учевство во Српско-турските војни 1876—1878. Од 25 јануари/7 февруари 1870 бил редовен член на Српското учено друштво и ја обавувал функцијата на секретар на Одборот за наука на природната и математичката 1879/1880. Од 15/27 ноември 1892 бил почасен член на Српската кралска академија.

Извори[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Шаблон:Низ

Предупредување: Основниот клуч за подредување „Алковиќ, Коста“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Кунт, Аугуст“.

                                                                  Памела Андерсон
Памела Андерсон
280x220px
Памела Андерсон во 2017 година
Роден(а)Памела Дениз Андерсон
Шаблон:Датум на раѓање и старост
Лејдисмит, Британска Колумбиа, Канада
НационалностКанадо-Американка
Занимање
  • Actress
  • model
  • activist
Активен период1989–сегашност
Значајни делаC. J. Parker on Baywatch
Сопружник
ПартнерАдил Рми (2017–2019)
Деца2
Страница
pamelaandersonfoundation.org

Памела Дениз Андерсон (јазик англиски|Pamela Denise Anderson; родена 1 јули 1967) е канадско-америчка глумица, фото-модел, продуцентка. Најзапазаната улога ја имала во америчката серија „Чувари на плажа“ во која го играла ликот Си Џеј Паркер. Андерсонова по некои важи за секс симбол за деведесетите. Има американски и канадско државјанство.[1]

Филмографија[уреди | уреди извор]

Шаблон:Филмографија

1991—1993 -{Home Improvement}- Lisa 1992 -{Baywatch: River of No Return}- Си Џеј Паркер 1992—1997 Чувари на плажа Baywatch Си Џеј Паркер 1992 -{Days of Our Lives}- Cindy 1993 -{Snapdragon}- Felicity 1994 -{Raw Justice}- Sarah 1994 -{Come Die with Me: A Mickey Spillane's Mike Hammer Mystery}- Velda 1995 -{Naked Souls}- Britt 1996 Барбвајер -{Barb Wire}- Barbara 'Barb Wire' Kopetski 1998 -{V.I.P.}- Vallery Irons 2003 -{Baywatch: Hawaiian Wedding}- Си Џеј Паркер 2003 -{Stripperella}- Stripperella (Erotica Jones) глас 2003 Мрак филм 3 -{Scary Movie 3}- Бека 2005—2006 -{Stacked}- Skyler Dayton 2006 -{2006 Juno Awards}- Host 2006 Борат: Културно воздигање во Америка
за правење корист на славна нација на Казахстан
-{Borat: Cultural Learnings of America
for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan}-
глуми себеси 2008 Филм за суперхеројите -{Superhero Movie}- Невидлива Жена 2017 Чувари на плажа -{Baywatch}- Си Џеј Паркер камео

Референци[уреди | уреди извор]

  1. „Pamela Anderson became U.S. citizen“. Moono.com. 14. 5. 2004. Архивирано од изворникот на 20. 2. 2007. конс. 26. 4. 2007.. 

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Шаблон:Други пројекти

Шаблон:Клица-глумац

Предупредување: Основниот клуч за подредување „Андерсон, Памела“ го поништува претходниот основен клуч за подредување „Алковиќ, Коста“.