Виолетовозелена гулапка

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
„Виолетовозелена гулабка“ (Russula cyanoxantha)
„Виолетовозелена гулабка“ (Russula cyanoxantha)

Виолетовозелена гулапка, позната како R. xyanoxantha, попозната како горилник за јаглен, е печурка базидиомицет, која се разликува од повеќето други членови на родот Русула со тоа што жабрите не се разделуваат, тие се меки нееднакво долги флексибилни и разгранети. Таа е еден од најчестите видови на Русула во Европа.

Таа е печурка за јадење. Таа била прогласена за „Печурка на годината“ во 1997 година од Германското здружение на миколози.

Опис[уреди | уреди извор]

Најистакната карактеристика се слабите жабри, кои се чувствуваат мрсни на допир, тие се флексибилни и не се кршат. Шапката е 4–15 см (1,5–6 инчи) широка, во младоста е тркалезна потоа полутопчеста и на крај раширена и вдлабната, по боја може да се појави во следниве комбинации: виолетовосина, виолетовоцрна, зеленикава до светло-кафеава (шапката има инзвонредно променлива боја). Дршките се чисто бели, малку конвексни под шапката, до 10 см во висина и 1,5-2,5 см (0,5–1 инчи) во дијаметар. Спорите се чисто бели. Месото ќе даде зелена реакција кога ќе се нанесат соли на железо (железен сулфат). Повеќето други (но не сите) видови русули се одликуваат со розеникава реакција. Заедно со флексибилноста на жабрите, ова е добра дијагностичка трага за нивото на видовите.

Дистрибуција и живеалиште[уреди | уреди извор]

Виолетовозелена гулапка (Russula cyanoxantha) расте во малку кисела, но богата со хранливи материи почва. Како и сите Русули, таа е микоризална габа. Најчесто се наоѓа во букови шуми, а често и во листопадни или мешани шуми, кои се појавуваат од мај до ноември, со најголема концентрација во јули до септември. Расте групно или поединечно.

Во исхраната[уреди | уреди извор]

Печурката е инзвонредна за јадење [1] таа е погодна за многу видови подготовки; месото не е толку тешко како на многу други русули за јадење. Месото е бело, кревко,без мирис,вкусот е сладникав и потсетува на лешници.

Слични видови[уреди | уреди извор]

Шапката на сиво-зелената (Russula grisea) е повеќе сино-сиво, но има виолетови или зелени нијанси со светли кремасти жабри. Оваа габа расте и во мешани шуми, особено под бука, и поретко во зимзелени шуми.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Phillips, Roger (2010) [2005]. Mushrooms and Other Fungi of North America. Buffalo, NY: Firefly Books. стр. 137. ISBN 978-1-55407-651-2.

2. Е.Гарнвајднер. Печурки и жабокреци на Велика Британија и Европа . Колинс. 1994 година