Цвеќиња на злото

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај



Si le viol, le poison, le poignard, l'incendie,
N'ont pas encore brodé de leurs plaisants dessins
Le canevas banal de nos piteux destins,
C'est que notre âme, hélas! n'est pas assez hardie.

Charles Baudelaire


Глупоста, грешката и скржавоста се збрани
во нашиот дух; низ нас секоја од нив рове;
ние си ја храниме нашата лоша совест
како гадинките питачот што си ги храни.

Препеал: Влада Урошевиќ

Истата завршува со ова злокобно проклетство:


C'est l'Ennui! —l'œil chargé d'un pleur involontaire,
Il rêve d'échafauds en fumant son houka.
Tu le connais, lecteur, ce monstre délicat,
—Hypocrite lecteur,—mon semblable,—mon frère!

Charles Baudelaire


Здодевност е тоа! Со солзи порој матен
в око, таа во соништа за бесилка чмае.
Тоа нежно чудовиште ти добро го знаеш,
ти, дволичен читателу, — ближен мој — ти, брате!.

Препеал: Влада Урошевиќ

Авторот и издавачот на делото се судени од страна на Второто Француско Царство со објаснување дека делото е outrage aux bonnes mœurs (македонски: "навреда на јавниот морал"). Како последица на ова, Бодлер е казнет со 300 франци, а издавачот со 200. Шест песни, прогласени за неморални, не смеат да се печатат во наредните изданија. Осудата нема да биде симната од нив се до 1949 кога во Франција се случува ревизија на процесот. Од друга страна пак, откако ја чита Лебедот (Le Cygne), Виктор Иго вели дека песните на Бодлер донесуваат un nouveau frisson - еден нов трепет во литературата.

По завршувањето на судењето, следува и второ издание од 1861 година, кога се додадени 32 нови песни и една нова секција Tableaux Parisiens (Париски слики). Осудените песни не се појавуваат.

Постхумно трето издание со предговор на Теофил Готје излегува од печат во 1868 година. Во него се вброени и низа песни кои ги нема во претходните две изданија.

Надворешни врски[уреди]