EIGRP

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Enhanced Interior Gateway Routing Protocol - (EIGRP) е лиценциран, рутирачки протокол на CISCO, базиран на оригиналниот IGRP. EIGRP е напреден distance-vector рутирачки протокол со оптимизација за минимизирање на рутирачката нестабилност настаната после промени во топологијата како и употребата на опсегот и пресметувачката сила на рутерот. Рутер кој поддржува EIGRP автоматски ќе редистрибуира информација за насока до IGRP соседите со претварање на 32 битна EIGRP метрика во 24 битна IGRP метрика. Повеќето од насочувачките оптимизации се базирани на Расејувачкиот Алгоритам за Ажурирање (Diffusing Update Algorithm – DUAL) од SRI и гарантира ослободување од јамки како и овозможуање на механизам за брза конвергенција.

Основни Операции[уреди | уреди извор]

Собраните податоци од EIGRP се складирани во три табели:

  • Табела на соседи: Чува податоци за соседните рутери, т.е. за дирекно поврзаните интерфејси
  • Табела на топологија: Оваа табела не ја чува комплетната топологија на мрежата туку ги содржи само состојбите на рутирачката табела собрани од дирекно поврзаните соседи. Оваа табела соджи листа на дестинациски мрежи во EIGRP рутирана мрежа заедно со нивната поединечна метрика. Исто така за секоја дестинација се идентификуваат и се чуваат во табела следбеникот и возможниот следбеник, ако постојат. Секоја дестинација во тополошката табела се бележи како „Пасивна“ (состојба кога рутерот е стабилизиран и ги знае дестинациските рути) или „Активна“ (кога топологијата има промени и рутерот е во процес на активно ажурирање на дестинациската рута).
  • Рутирачки табели: Ги чува вистинските рути до сите дестинации. Рутирачката табела е популаризирана од тополошката табела со секоја дестинациска мрежа која има идентификувано следбеник и опционално возможен следбеник. Следбеникот и возможниот следбеник го опслужуваат следниот скок на рутерот за таа дестинација.

За разлика од повеќето distance-vector протоколи, EIGRP не се потпира на известувања за периодичните рути, со цел да ја задржи тополошката табела. Рутирачки информации се менуваат само со соседите и се праќа само промената. Се користат и рутирачки тагови.

EIGRP Композитна и векторска метрика[уреди | уреди извор]

EIGRP здружува шест различни векторски метрики со секоја рута и зема во предвид само четири при пресметка на композитна метрика:

Router>show ip eigrp topology 10.0.0.1 255.255.255.255
IP-EIGRP topology entry for 10.0.0.1/32
  State is Passive, Query origin flag is 1, 1 Successor(s) , FD is 40640000
  Routing Descriptor Blocks:
  10.0.0.1 (Serial0/0/0) , from 10.0.0.1, Send flag is 0x0
      Composite metric is (40640000/128256) , Route is Internal
      Vector metric:
        Minimum bandwidth is 64 Kbit
        Total delay is 25000 microseconds
        Reliability is 255/255
        Load is 197/255
        Minimum MTU is 576
        Hop count is 1


Опсег

  • Минимален опсег (во килобити во секунда) долж патеката од рутерот до дестинациската мрежа.

Тежина

  • Број во ранг од 1 до 255. 255 значи заситен.

Доцнење

  • Вкупно доцнење (во 10 секунди во микросекунда) долж патеката од рутерот до дестинациската мрежа.

Надежност

  • Број во ранг од 1 до 255. 255 значи многу надежен.

MTU

  • Минимална патека, никогаш не се користи при пресметка на метрики.

Пресметка на скокови

  • Број на рутери, пакет поминува кога се рутира одалечена мрежа, користејќи ја границата EIGRP AS.

К Вредности. Постојат 5 К вредности кои се користат во пресметките на композитната метрика, од К1 до К5. К вредностите се однесуваат како мултипликатори или модификатори. К1 не е еднаков со опсегот. По дифолт, само вкупното доцнење и минималниот опсег се разгледуваат кога се стартува EIGRP на рутер, но администраторот може да овозможи или да ги оневозможи сите К вредности потребни за разгледување на други векторски метрики. Заради компјутерските рути тие се комбинираат заедно во тежинска формула за да се добие единечна метрика,

каде константите од К1 до К5 може да бидат поставени од корисникот. Многу важен но не толку очигледен факт е дека ако К5 е поставен на нула, изразот е неискористлив. По дифолт, К1 и К3 се поставуваат на еден, а се останато на нула, редуцирајќи ја горната формула на (Bandwidth+Delay)*256. Овие константи мора да се постават на иста вредност за сите рутери во EIGRP систем инаку најверјатно ќе резултира со рутирачки јамки. CISCO рутерите кои работат на EIGRP, нема да формираат EIGRP соседство и ќе забележат за несогласувањата во К вредностите додека вредностите не се иденични во рутерите. EIGRP го мери опсегот и доцнењето со следниве метрики:

Опсег за EIGRP = 107 / Интерфејс опсегот
Доцнење за EIGRP = Интерфејс доцнењето / 10

На CISCO рутер, интерфејс опсегот е параметар кој статички се конфигурира, изразен во килобити во секунда (овие поставувања имаат улога само при пресметување на метриката, а не на реалниот линиски опсег). Делејќи ја вредноста од 107 kbit/s (т.е. 10 Gbit/s) со изразот за интерфејс опсегот, се враќа вредност користена во тежинската формула. Аналогно, интерфејс доцнењето е параметар конфигуриран статички изразен во микросекунди. Делејќи го интерфејс доцнењето со 10, се враќа вредност за доцнење изразено во микросекунди кое се користи во тежинската формула. IGRP ја користи истата основна формула за пресметка на глобалната метрика, единствената разлика е тоа што IGRP формулата не го содржи скалираниот фактор 256. Всушност овој скалирачки фактор беше претставен за да ја олесни комактибилноста помеѓу EIGRP и IGRP. Во IGRP вкупната метрика е 24 битна вредност, додека EIGRP користи 32 битна вредност за изразување на метриката. Со множење на 24 битна метрика со фактор 256 (поместувајќи 8 бита во лево) вредноста се проширува во 32 бити и обратно. На овој начин се прераспределуваат информациите помеѓу EIGRP и IGRP вклучувајќи едноставни делења или множења на вредноста на метриката со 256, што се извршува автоматски. EIGRP исто така ја оддржува и пресметката за скок за секој рутер, меѓутоа не се користи во пресметка на метриката. Ова само се потврдува во предефинирниот максимум на EIGRP рутер (по дифолт се поставува на 100 и може да се промени во ранг од 1-255). Рутерите кои имаат метрика за скок повисока од максимумот, ќе бидат рекламирани како недостапни од страна на EIGRP рутерот.

Следбеник[уреди | уреди извор]

Следбеник за одредена дестинација е следниот скок на рутерот кој ги задоволува овие два услови:

  • Го обезбедува најкраткото растојание до дестинација
  • Гарантира дека нема да е дел од некоја рутирачка јамка

Првиот услов може да биде задоволен со споредување на метриките од сите соседни рутери кои ја рекламираат таа дестинација, зголемувајќи ја метриката со линк до тој сосед и селектирајќи сосед кој ќе врати најмало вкупно растојание. Вториот услов може да биде задоволен со тестирање на т.н. возможен услов за секој сосед кој ја рекламира таа дестинација. Може да постојат повеќе следбеници за таа дестинација, во зависност од реалната топологија. Следбениците за дестинацијата се зачувуваат во тополошка табела, кои подоцна се користат за популаризирање на рутирачката табела како следни скокови за таа дестинација.

Возможни следбеници[уреди | уреди извор]

Возможен следбеник за некоја одредена дестинација е следен скок на рутерот за кого е задоволен следниот услов:

  • Гарантира дека нема да е дел од некоја рутирачка јамка

Овој услов се потврдува со тестирање на физибилити условот. Секој следбеник е и возможен следбеник. Меѓутоа во многу референци за EIGRP изразот „возможен следбеник“ се користи за да ги обележи оние рутери кои овозможуваат патека без јамки, но кои не се следбеници. Возможен следбеник овозможува работна рута до истата дестинација со поголема одалеченост. Во секое време рутерот може да праќа пакети до рута обележана како пасивна, до било кои следбеници или возможни следбеници без предупредувања и овој пакет ќе се достави. Возможните следбеници се чуваат во тополошката табела. Возможните следбеници ефективно овозможуваат резервна рута во случај постоечкиот следбеник да умре. Исто така кога се врши unequal-cost load-balancing (балансирање на мрежен сообраќај во инверзна пропорција со цените на рутите), возможните следбеници се користат за следен скок во рутирачката табела за тежински балансираните дестинации. По дифолт, вкупниот број на следбеници и возможни следбеници за дестинација чувана во рутирачка табела е ограничен на четири. Ова ограничување може да варира во ранг од 1 до 6. Во поновите верзии на CISCO IOS (пример 12.4) рангот е меѓу 1 и 16.

Активна и Пасивна Состојба[уреди | уреди извор]

Дестинацијата во тополошката табела може да се означи како активна или пасивна. Пасивна состојба е состојба кога рутерот ги има идентификувано следбениците за дестинацијата. Дестинацијата се менува во активна кога тековниот следбеник повеќе не го задоволува физибилити условот и повеќе не постојат возможни следбеници за таа дестинација (на пример не се достапни резервни рути). Дестинацијата се менува од активна во пасивна кога рутерот примил одговор за сите прашања до соседите. Ако следбеникот престане да го задоволува условот за возможност но постои најмалку еден возможен следбеник кој е достапен, рутерот ќе промовира возможен следбеник со најмала вкупна одалеченост (одалеченост пријавена од возможниот следбеник плус цената на линкот до соседот) до новиот следбеник и дестинацијата се менува во пасивна состојба.

Пријавена одалеченост и возможна одалеченост[уреди | уреди извор]

Пријавена одалеченост (Reported Distance - RD) е вкупната, рекламирана метрика долж патеката до дестинациската мрежа од соседот.[1] Ова растојание понекогаш се вика Рекламирано растојание (AD) и е еднакво со тековното најкратко растојание од следбеникот до следниот рутер. Возможна одалеченост (Feaisible Distance - FD) е најкраткото познато растојание од рутер до некоја дестинација.[1] Ова претставува пријавена одалеченост (RD) + цената да се стигне до соседниот рутер од кој RD беше пратена. Важно е да се забележи дека метриката претставува последен премин од активна во пасивна состојба. Со други зборови, претставува историски најкраткиот патека до одредена дестинација. Додека рутата е во пасивна состојба, FD ги ажурира само намалените вредности на активните растојанија до дестинацијата. Од друга страна, ако рутерот има потреба да влезе во активна состојба за таа дестинација, FD ќе ажурира нова вредност по премин на рутерот од активна во пасивна состојба. Ова е единствен случај каде FD може да се зголеми. Преминот од активна во пасивна состојба бележи нов почеток за таа рута. На пример, ако до новооткриената дестинација X премине од активна во пасивна состојба, со вкупно растојание 10, рутерот ги поставува RD и FD на 10. Подоцна тоа растојание се намалува од 10 на 8. Ова растојание останува во пасивна состојба (бидејќи растојанието се намалило, не е прекршен физибилити условот) и рутерот ги ажурира FD и RD на 8. Дури подоцна растојанието се зголемува на 12, но т.ш. сеуште постои валиден следбеник или возможен следбеник кој е достапен. Во овој случај RD се ажурира на 12, меѓутоа FD ќе остане со вредност 8. Следува дека вредностите на RD и FD ќе бидат различни. На крајот, реалниот следбеник пропаѓа и не постои друг возможен следбеник кој може да се идентификува. Следува дека рутерот мора да премине во активна состојба и да ги праша неговите соседи за нова рута до дестинација X. Да претпоставиме дека новооткриената патека до дестинацијата има вкупно растојание 100, рутерот ќе премине во пасивна состојба и ќе ги ажурира FD и RD за новата најкратка патека, во овој случај 100.

Физибилити Услов[уреди | уреди извор]

Физибилити услов е доволен услов за непостоење на јамки во EIGRP рутирана мрежа. Се користи за избор на следбеници и возможни следбеници кои гарантираат дека рутата е ослободена од јамки за дадена дестинација. Упростената формулација е впечатливо едноставна: Ако, за таа дестинација, соседниот рутер рекламира растојание кое е стриктно помало од возможното растојание, тогаш тој сосед лежи на рута ослободена од јамки за таа дестинација. Секој сосед што ја задоволува релацијата RD<FD за одредена дестинација е рута која е ослободена од јамки за таа дестинација. Овој услов е наречен Услов за Изворен Јазол и е еден од најеквивалентните услови кој беше предложен и докажан од доктор J. J. Garcia Luna Aceves на SRI. Важно е да се сфати дека овој услов е доволен а не потребен услов. Тоа значи дека соседите кои го задоволуаат овој услов гарантирано се наоѓаат на патека која е ослободена од јамки за таа дестинација, меѓутоа исто така може да постојат други соседи кои се наоѓаат на патека ослободена од јамки и кои не го задоволуваат овој услов. Но овие соседи не ја обезбедуваат најкратката патека до дестинацијата, па според тоа нивното неискористување не претставува значајно ослабување на функционирањето на рутата. Овие соседи повторно ќе бидат оценети за можно користење ако премине во активна состојба за таа дестинација.

EIGRP класификација како distance-vector[уреди | уреди извор]

Во минатото, EIGRP беше опишуван во многу маркетинг материјали на CISCO, како балансиран, хибриден, рутирачки протокол, наводно комбиниран со најдобрите додатоци од link-state и distance-vector протоколите. Овој опис не е точен од принципиелна гледна точка. По дефиниција:

  • Distance-vector рутирачкиот протокол се базира на дистрибуирана форма на Белман – Форд алгоритмот за наоѓање на најкраткиот пат. Работи на принцип на менување на векторот на растојанијата до сите дестинации познати за тој јазол. Понатамошни тополошки информации не се разменуваат. На овој начин, секој јазол знае за сите дестинации присутни во мрежата и знае за резултирачкото растојание до секоја дестинација преку секој сосед на јазолот. Но, јазолот незнае за топологијата на мрежата ниту пак има потреба од неа.
  • Link-State рутирачкиот протокол се базира на алгоритми за наоѓање на најкраткиот пат во граф (најкористен алгоритам е алгоритмот на Dijkstra). Работат на размена на опис за секој јазол и точната поврзаност со секој сосед. Следува дека секој јазол ја знае точната топологија на мрежата, т.е. има графофска репрезентација на мрежата. Користејќи го тој граф, секој јазол го пресметува најкраткиот пат од себе до достапната дестинација.

EIGRP рутерите разменуваат пораки кои содржат информации за опсег, доцнење, тежина, надежност и MTU на патеката до секоја дестинација и се познати како рекламни рутери. Секој рутер ги користи овие параметри за пресметка на резултирачкото растојание од дестинацијата. Во пораката не се присутни други дополнителни тополошки информации. Следува дека EIGRP по својата природа е distance-vector протокол. Вистина е дека EIGRP користи бројни техники кои не се присутни во стандардните distance-vector протоколи, односно:

  • Користи експлицитни hello пакети за да го открие и одржува соседството меѓу рутерите
  • Користи надежни протоколи за пренос на ажурирањата на рутерите
  • Користи физиилити услов за избор на патека без јамки
  • Користи делбено сметање за да ги вклучи засегнатите делови од мрежата во пресметката на најкраткиот пат

Меѓутоа ниедна од овие техники не прави разлика меѓу основните принципи на EIGRP, што разменува вектори од растојанија до секоја позната дестинација во мрежата без целосно познавање на мрежната топологија и како што впрочем слични техники се користат во другите distance-vector протоколи (DSDV и AODV). ЕIGRP претставува напреден тип на distance-vector рутирачки протокол, а не е хибриден протокол.

Други детали[уреди | уреди извор]

EIGRP го поддржува бескласното меѓудоменско рутирање (CIDR), дозволувајќи користење на променлива должина на маската на подмрежата – едно од подобрувањата на протоколот во однос на неговиот предходник. EIGRP не се користи во апликации каде рутерот треба да ја знае точната топологија на мрежата (на пример инженеринг на сообраќај во MPLS). EIGRP може да работи како одделен рутирачки процес за Интернет Протоколот (IP), IPv6, IPX и Apple Talk, со користење на независни протокол модули (PDMs), но не ја задоволува транслацијата меѓу протоколите. Пример за постаување на EIGRP на CISCO IOS рутер за приватна мрежа. Wildcard (адреса која се користи како замена, џокер) 0.0.15.255 е пример за подмрежа со максимум 4096 хоста (домаќини) – претставува bitwise комплемент на маската на подмрежата 255.255.240.0. Наредбата no auto summary овозможува автоматска сумаризација на рути во класни граници кој ќе резултира со јамка во бесконечната мрежа.

Router> enable
Router# config terminal
Router(config)# router eigrp 1
Router(config-router)# network 10.201.96.0 ?
  A.B.C.D  EIGRP wild card bits
  <cr>
Router(config-router)# network 10.201.96.0 0.0.15.255
Router(config-router)# no auto-summary
Router(config-router)# end


Референци[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 http://www.cisco.com/en/US/tech/tk365/technologies_white_paper09186a0080094cb7.shtml#feasibleandreported

Надворешни линкови[уреди | уреди извор]