Прејди на содржината

Движење од 1968 година во Италија

Од Википедија — слободната енциклопедија

Движењето од 1968 година во Италија или Сесантото било инспирирано од одвратноста кон традиционалното италијанско општество и меѓународните протести. Во мај 1968 година, сите универзитети, освен Бокони, биле окупирани. Во истиот месец сто уметници, меѓу кои и Џо Помодоро, Арналдо Помодоро, Ернесто Трекани и Џани Дова 15 дена го окупирале Триеналето на Палацо дела.

Движење '68

[уреди | уреди извор]

Позадината на движењето потекнува од ново трансформираната економија на Италија. Земјата неодамна ја зголемила индустријализацијата и почнала да се развива нова модерна култура. Движењето имало свои корени во штрајковите и универзитетските окупации во 1960-тите, заедно со меѓународните наслови за социјалистичките политички триумфи во Студената војна.[1]

Студентите од работно или селанско потекло главно го поттикнале движењето во обид да го променат традиционалното капиталистичко и патријархално општество. Новиот образовен систем овозможил големото население да се образува и, со такво образование, да ги доведе во прашање општествените функции.[2] Немирите започнале со студентски протести кои првично биле потценети од политичарите и печатот; ова набрзо се претворило во „борба на работниците“.[3]

Во првите моменти од студентскиот протест, десницата на универзитетите била меѓу лидерите на движењето. Битката кај Вале Џулија на Универзитетот во Рим на 1 март 1968 година била последната акција во која левичарските и десничарските студенти биле заедно бидејќи на 16 март по нападот на Универзитетот Ла Сапиенца, имало јаз меѓу „движечките“ и реакционерите.[4] Левицата дошла да доминира во движењето и десничарските дебати за тоа кои активности треба да се искористат за да се продолжи движењето.[5]

Последици

[уреди | уреди извор]

Контракултурните ставови на движењето завршиле со создавање конфликти во италијанската левица.[6] Движењето навистина донело форма на солидарност меѓу младите и се создало нова политизирана генерација.[7] Се расправа за тоа кога и како се формирала нова политичка генерација.[8]

  1. von Kempis, Stefan. 'The Long '68'. Italy's View of the Protest Movement of 40 Years ago“ (PDF). www.kas.de. Посетено на 19 May 2016.
  2. Marino, Giuseppe. „ITALY: "WE DEMAND THE IMPOSSIBLE" (PDF). www.ghi-dc.org. Архивирано од изворникот (PDF) на 8 March 2016. Посетено на 3 May 2016.
  3. Nicola Rao, La fiamma e la celtica, Sperling & Kupfer Editori, 2006
  4. Nicola Rao, La fiamma e la celtica, Sperling & Kupfer Editori, 2006
  5. annipiombo07
  6. Vi è poi chi ha ritenuto di leggervi anche una valenza contestatrice nei gruppi di destra verso il MSI-DN: Giorgia Meloni, Il Sessantotto visto da destra (L’Occidentale, 25 November 2007).
  7. Giampiero Mughini, Il grande disordine, 1998, Mondadori.
  8. Luca Codignola, Il Sessantotto fu una rivolta generazionale ma fino ad un certo punto (L'Occidentale, 9 December 2007).