Киселинска дисоцијациона константа

Од Википедија, слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

Во хемијата и биохемијата, киселинска дисоцијациона константа (Ka) е специфичен вид на рамнотежна константа што укажува на степенот на дисоцијација на водородните јони во киселина. Рамнотежата е онаа на протонскиот трансфер од киселина, HA, до вода:

HA(aq) + H2O(l) → H3O+(aq) + A(aq)
K_a = \frac{[\mbox{H}_3\mbox{O}^+][\mbox{A}^- ]} {[\mbox{HA}]}

Рамнотежата често се пишува како "H+(aq)", што ја рефлектира Бренштед-Лориевата теорија за киселините:

HA(aq) → H+(aq) + A(aq)

Бидејќи оваа константа се разликува за секоја киселина и е многу варијабилна, киселинската константа е често презентирана од адитивната инверзија на нејзиниот логаритам:

pKa = −log10 Ka

Со употреба на киселинската дисоцијациона константа може да се одредат концентрацијата на киселината, нејзината конјугирана база, протоните и хидроксидите. Ако некоја киселина е делумно неутрализирана, Ka исто така моѓе да се користи за пронаоѓање на pH вредноста на добиениот пуфер.