Камиказе

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај
Заставникот Кијоши Огава, кој се сруши со своето летало во Шаблон:УСС за време на камиказе мисија на 11. мај 1945 год.

Камиказе (јапонски:神風, буквален превод: „божји ветер“) Токубетсу Коогекитаи (Tokubetsu Kougekitai (特別攻撃隊)) Токоо Таи (Tokkō Tai (特攻隊)) Токоо (Tokkō (特攻)) беа самоубиствени напади од воените пилоти на Јапонската империја против бродовите на Алијансата во завршните фази на кампањата на Пацификот во Втората светска војна, осмислени да уништат што повеќе воени бродови.

Камиказе пилотите намерно се обидувале да удрат со нивниот авион во бродовите на непријателот — тоа биле авиони натоварени со експлозиви, бомби, торепеда и полни резервоари со гориво. Нормалните функции на авионот (да испушта торпеда и бомби или да пука во други авиони) биле занемарени и авионите биле всушност претворени во мисили управувани од луѓе во обид да се искористи мошне зголемената прецизнот и екплозивната моќ поголема од таа на нормалните бомби. Целта да се оштетат што е можно повеќе бродови на Алијансата, особено носачи на авиони, се сметала за доволно критична да ја гарантира двојната жртва на пилоти и авиони.

Овие напади кои започнаа во октомври 1944 год., беа проследени со неколку критични воени порази за Јапонците. Тие од одамна ја беа загубиле возхопловната доминантноста како резултат на застарените авиони и загубата на искусни пилоти. На макроекономска скала, Јапонија искуси намалена способност да води војна, и брзо опаѓање на индустрискиот капацитет поврзан со САД. Јапонската влада беше неодлучна да се предаде. Во комбинација, овие фактори доведоа до употребата на камиказе тактики како што силите на Алијансата се приближуваа кон јапонските острови.

Шаблон:УСС беше погоден од камикази управувани од заставникот Кијоши Огава (слика горе) и друг пилот на 11. мај 1945 год. 389 луѓе од екипаж од 2600 луѓе беа убиени или исчезнаа.

Додека терминот „камиказе“ обично се однесува на воздушните напади, терминот понекогаш се употебува за разни други интернационални самоубиствени напади. Јапонската армија правеше планови за Специјалните јапонски единици за напад (или шумбутаи), вклучувајќи и такви кои инволвираа подморници, човеки торпеда, моторни чамци и нуркачи. Иако камиказе беше најчестиот и најпознатиот самоубиствен напад за време на Втората светска војна, тие беа слични на банзаи нападите вршени од јапонските војници. Главната разлика меѓу камиказе и банзаи е тоа што самоубиството е неопходно за успехот на камиказе нападот, додека пак банзаи е само потенцијално самоубиствен — т.е. напаѓачите се надеваат да преживеат, но не го очекуваат тоа. Западните извори често погрешно ја сметаат Операцијата Тен Гоу (Operation Ten-Go) како камиказе операција, затоа што се случи за време на Битката на Окинава заедно со масивните бранови на камиказе авионите; сепак, банзаи е поточниот термин, затоа што целта на мисијата беше воениот брод Јамато да се закотви и да обезбеди поддршка на бранителите на островот, спроти судирање и детонирање меѓу морепловните сили на непријатлот.

Традицијата на самоубиство наместо пораз, заробеништво и јавен срам била длабоко вкоренета во јапонската воена култура. Таа била една од основните традиции на самурајскиот живот и кодот Бушидо: лојалност и чест сè до смртта.

Дефиниција и етимологија[уреди]

Монглоската флота уништена во тајфун. Мастило и вода на хартија, од Кикучи Јоосаи, 1847 год.

Јапонскиот збор камиказе обично се преведува како „божји ветер“ (ками е зборот за „бог“, „дух“ или „божество“, и казе за „ветер“). Зборот камиказе потекнува од името на големите тајфуни во 1274 год. и 1281 год., што ги распрскаа монголските флоти кои сакаа да нападнат.

На Јапонски, формалниот термин кој се користи за единици кои извршувале самоубиствени напади за време на 1944-45 год. е токубетсу коогеки таи (特別攻撃隊), што буквално значи „специјална единица за напад“. Ова обично се крати на токоотаи (特攻隊). Попрецизно, воздушните самоубиствени напади од Империската јапонска морнарица официјално биле нарекувани шимпуу токубетсу коогеки таи (神風特別攻撃隊, „спецјални единици за напад божествен ветер“). Шимпу е он-читањето (онјому или кинески изговор) на истите карактери кои што го сочинат зборот камиказе на Јапонски. За време на Втората светска војна, изговорот камиказе се користел во Јапонија само неформално поврзано со самоубиствените напади, но после војната било прифатено ова користење низ целиот свет и повторно влегло во Јапонија. Како резултат на ова, специјалните напаѓачки единици се понекогаш познати во Јапонија како камиказе токубетсу коогеки таи.

Од крајот на војната, терминот камиказе понекогаш се употребува како pars pro toto за други видови напади каде напаѓачот намерно се жртвува. Тука се вклучени мноштво самоубиствени напади, во други историски контексти, како што е предложената употеба на авионите Selbstopfer во нацистичка Германија и многу други самоубиствени бомбашки напади од страна на терористички напади низ целиот свет (како што се нападите од 11 Септември, 2001 год.), иако камиказе пилотите напаѓаа само воени цели, додека пак терористите напаѓаат претежно цивилни установи. На англиски, зборот камиказе исто така може да се користи како хипербола и метафора кога се мисли на нефатални акции кои резултираат со значителна загуба за напаѓачот, како што е повреда и крајот на кариерата.

Историја[уреди]

Потекло[уреди]

Авионот на потполковникот Јошинори Јамгучи Yokosuka D4Y3 (Тип 33 Суисе) "Џуди" во самоубиствено пикирање против Шаблон:УСС. Сопирачките при пикирање се раширени и резервоарот за гориво кој не се запечатува самостојно остава трага од пареа од гориво и/или чад на 25. ноември 1944 год.
Јапонски камиказе авион експлодира по уривањето во палубата за полетување и слетување на бродот Есекс на 25. ноември 1944 год.
Моделот 52c Zeroes подготвен да учествува во камиказе напад (почетокот на 1945 год.).

Пред формирањето на камказе единици, осмислени падови биле користени во краен случај кога авионот на пилотот бил мошне оштетен и тој не сакал да ризикува да биде фатен; ова било случај и со Јапонските сили и со силите на Алијансата. Според Axell & Kase, овие самоубиства „биле индивидуални, impromptu одлуки од луѓе кои биле психички подготвени да умрат." Во повеќето случаи, има малку докази дека овие удари не биле случајни судири, од оној вид кој понекогаш се случува во интензивни воздушни битки среде море . Еден ваков пример се случил на 7. Декември 1941 год. за време на нападот на Перл Харбор. Авионот на првиот поручник Фусата Иида бил погоден и почнал да му истекува гориво, кога тој наводно го искористил тоа за да изврши самоубиствен напад на поморничката авионска станица Канеохе. Пред да полета, тој им кажал на своите војници дека ако неговиот авион е лошо оштетен тој ќе удри во „важна непријателска цел“.

Битките на носачите во 1942 год., особено Мидвеј, нанесоа непоправлива штета на Имериската јапонска поморничка и воздухопловна служба, таква што тие веќе не можеле да состават/да здружат голем број на носачи со добро истренирани пилоти . Јапонските стратешки планери претпоставиле дека војната ќе биде кратка и биле лошо подготвени да ги заменат загубите на бродови, пилоти и морнари; на Мидвеј, Јапонците загубиле толку пилоти во еден ден, колку што загубиле во една година за време на предвоената обука. Следните кампањи на Соломонс и Санта Круз, особено Битките на Источен Соломонс и Санта Круз и натаму резултирале со жртви на нивните пилоти-ветерани и заменувањето на нивното борбено искуство се покажало невозможно. За време на 1943-44 год., силите на САД приближувале постепено кон Јапонија. Ловците авиони на Јапонија станувале помалкупројни и од пониска класа за разлика од новите авиони произведени во САД, особено F6F Hellcat и F4U Corsair. Тропските болести, како и недостатокот од резервни делови и гориво, ги направило операцииите на ЈИМВС сè потешки и потешки. До Битката на Филипинското Море во 1944 год., Јапонците морале да се снаоѓаат со застарени авиони и неискусни пилоти, против подобро обучените и поискусни морнарички пилоти на САД и нивните радарско насочени борбени воздушни патроли. Јапонците изгубиле преку 400 авиони и пилоти сместени на носачи , со што ефективно се ставило крај на моќта на нивните носачи, акција која Алијансата ја нарекува „Големиот Маријански лов на мисирки“ ("Great Marianas Turkey Shoot").

На 19. јуни 1944 год. носачот Чијода се приближил до борбената единица на САД. Според некои прикази, два извршиле самоубиствени напади, еден од кои удрил УСС Индијана.

Важната јапонска база во Сајпан беше освоена од силите на Алијансата на 15. Јули 1944 год. Нејзиното освојување обезбеди адекватни понатамошни бази кои им овозможија на воздушните сили на САД, кои користеле B-29 Superfortress, да ги нападнат јапонските острови. После падот на Сајпан, јапонската врховна команда предвидела дека Алијансата ќе се обиде да ги освои Филипините, кои биле стратешки важни поради нивната локација меѓу нафтоносните полиња на Јужноисточна Азија и Јапонија.

Во август 1944 год., било објавено од агенцијата за известување Домеи, дека некој инструктор по летање по име Такео Тагата обучувал пилоти во Тајван за самоубиствени мисии.

Друг извор тврди дека првите камиказе мисии се случиле на 3. септември 1944 год. Група пилоти од 31. Борбена ескадрила на армијата на островот Негрос одлучила да да тргне во самоубиствен напад наредното утро. Биле избрани првиот поручник Такеши Косаи и еден водник. Две бомби од 100 кг биле прикачени на двата ловци и пилотите тргнале пред зори, планирајќи да се урнат во носачите. Тие никогаш не се вратиле, но не постојат податоци за непријателски авион којшто погодил брод на Алијансата тој ден.

Според некои извори, на 14. октомври 1944 год., УСС Рено бил погоден од намерно урнат јапонски авион. Меѓутоа, нема докази дека напаѓачот планирал да се урне.

Масафуми Арима

Вицеадмиралот Масафуми Арима, командантот на 26. Воздушна флотила (дел од 11. Воздушна флота), понекогаш се смета како заслужен за осмислување на камиказе тактиката. Арима лично преводел напад на околу сто Јокосука D4Y Суисе ("Џуди") авиони за ниско бомбардирање против голем носач на авиони од класата Есекс, УСС Френклин блуску до заливот Лејте, на или околу (продатоците варираат) 15. Окотомври 1944 год. Арима погинал и дел од авионот удрил во Френклин. Јапонската врховна команда и пропагандистите го искористија примерот на Арима: тој бил постхумно унапреден во адмирал и му била дадена официјална заслуга за извршување на првиот камиказе напад. Меѓутоа, не е јасно дали се работи за планиран самоуиствен напад, а официјалните јапонски извештаи за нападот на Арима имаат малку сличност со вистинските настани.

На 17. Октомври 1944 год., силите на Алијансата го нападнале островот Сулуан, со што започнала Битката на заливот Лејте. Првата воздушна флота на Јапонската империска морнарица, стационираа на Манила, добила задача да им помогне на јапонските бродови кои ќе се обидат да ги уништат силите на Алијансата во заливот Лејте. Меѓутоа, 1. Воздушна флота во тоа време имала само 40 пилоти, 34 A6M Zero ловци авиони сместени на носачи, три Накаџима B6N Тензан ("Џил") торпедо бомбардери, еден Мицубуши G4M ("Бети") и два Јокосука P1Y Гинга ("Францис") копнени бомбардери, и еден додатен авион за извиднички мисии. Задачата пред јапонските воздушни сили изгледала невозможна. Командирот на Првата воздухопловна флота, Вицеадмиралот Такиџироо Оониши одлучил да формира воена единица за самоубиствени напади, Специјалната единица за напади. На состанок на аеродромот Мабалакат (познат на војската на САД како Воздушна база Кларк) блису Манила, на 19. Октомври, Ониши им кажал на офицерите од штабот на 201. Летачка група: "Мислам дека нема друг начин за да се изврши оваа операција (да се задржат Филипините), освен да се стави бомба од 50 кг на Zero (Зироу) и да се урне во носач на САД за да се онеспособи за една недела."

Првата камиказе единица[уреди]

Командирот Асаики Тамаи побарал од група 23 талентирани пилоти студенти, кои сите ги обучувал, да волунтираат за специјалната единица за напади. Сите пилоти ги кренале двете раце да волунтираат во операцијата. Подоцна, Таками го замолил поручникот Јукио Секи да раководи со специјалната единица за напади. Се вели дека Секи ги затворил очите, ја наведнал главата и размислувал 10 секунди пред да каже: "Ве молам назначете ме на функцијата ." Секи станал 24от камиказе пилот кој бил одбран. Сепак, Секи подоцна рекол: "Иднината на Јапонија е мрачна ако таа е принудена да убие еден од своите најдобри пилоти." и "Јас не одам на мисија за Императорот и Империјата... Јас одам затоа што ми е наредено".

Имињата на четирите единици во Специјалната камиказе единица за напади биле Единица Шикишима, Единица Јамато, Единица Асахи и Единица Јамазакура. Овие имиња биле земени од една патриотска поема (вака или танка), Shikishima no Yamato-gokoro wo hito towaba, asahi ni niou yamazakura bana (Шикишима но јамото-гокоро во хито товаба, асахи ни ниоо јамазакура бана) од Јапонскиот класичар , Мотоори Норинага. Поемата гласи:

Ако некој праша за Јамато духот (духот на старата/вистинска Јапонија) на Шикишима (поетко име на Јапонија)—тоа се цвеќињата на јамазакура (планински црешови цветови) кои мирисаат опојно во Асахи (изгрејсонце).

Помалку буквален превод гласи:

Ако ме прашаат за душата на Јапонија,
Би рекол
Дека таа е
Како дивите црешови цветови
Што сјаат на утринското сонце.

Заливот Лејте: Првите напади[уреди]

Сен Ло нападнат од камикази, на 25. октомври 1944 год.
Хоризонтален стабилизатор од десната страна од опашката на "Џуди" на палубата од Шаблон:УСС. Авионот "Џуди" се залетал кон бродот директно од назад, при што се соочил со директен оган, го прелетал носачот и експлодирал. Делови од авионот и пилотот биле расфрлани на палубата за полетување и слетување и издигнатиот дел на палубата.
Мостот и предните куполи тешкиот крстосувач од типот Каунти (County) Шаблон:HMAS, во септември 1944 год. Офицерот цвртен на десно е Капетанот Емил Дешенјо кој беше убиен на 21. октомври 1944 год., според известувањата, во првиот камиказе напад.

Неколку самоубиствени напади за време на првите денови од операцијата во Заливот Лејте биле погрешно сметани за првиот камиказе напад. Рано на 21. октомври, додека пренесувал за инвазијата на Лејте, јапонски авион (различно опишан како Аичи D3A авион за ниско бомбардирање или Мицубуши Ki-51 од 6. Летачка бригада на Империјалните Јапонските воени воздушни сили) намерно се урнало во предниот јарбол на големиот крстосувач HMAS Австралија. Во нападот загинале 30 луѓе (вклучувајќи го и каметанот на крстсоувачот, Емил Дешано) и биле повредени 64 луѓе, вклучувајќи го и авралискиот воен комадант Комодоре Џон Колинс. Уривањето се смета за првиот камиказе напад на брод од Алијансата во официјалната воена историја на Австралија, и повторено во други извори, иако Специјалната единица за напади започнала дури четири дена подоцна: падот бил одлука на пилотот, не дело кое му било наредено да го изврши.

Потонувањето на реморкерот УСС Сономa на 24. октомври е наведено во некои извори како првиот брод загубен поради камиказе удар, но нападот се случил пред 25. Октомври, а авионот кој бил користен, Мицибуши G4M, не било управуван од четирите првични Специјални ескадрили за напад.

На 25. октомври 1944 год., за време на Битката во заливот Лејте, специјалната камиказе единица за напади ја изврши својата прва операција. Пет Зироу (Zero) авиони, предводени од Секи и придружувани до целта од страна на водечкит јапонски ас Хиројоши Нишизава, нападнаа неколку придружни носачи. Еден Zero се обидел пристанишната писта and вртејќи се се превртил во морето . Два други се нурнале во УСС Феншо Беј, но биле уништени од противвоздушниот отворен оган. Последните два се впуштиле кон во УСС Вајт Плеинс. Еден, под силниот отворен оган и повлекувачкиот чад , се откажал од обидот на Вајт Плеинс и наместо тоа завртел кон УСС Сент Ло, заринувајќи во пистата. Неговата бомба предизвикала пожари кои резултирале со експлозија на магацинот за бомби и протонување на бродот. До крајот на денот 26. октомври, 55 камиказе од специјалната единица за напади исто така ги оштетиле и големите придружни носачи УСС Сангамон, Сувани кои исто биле погодени од камиказе на 0804 пред крмата на 25. Октомври, Санти, и помалите придружни бродови УСС Бајт Плеинс, Калинин Беј и Киткан Беј. Вкупно, седум носачи биле погодени, како и 40 други бродови (пет потонале, 23 биле мошне оштетени и 12 делумно оштетени).

Главниот бран напади[уреди]

Раните успеси — како што беше потопувањето на Сент Ло – веднаш биле проследени со проширување на програмата, и наредните неколку месеци повеќе од 2000 авиони извршиле такви напади.

Кога Јапонија почнала да биде подложена на интензивно стратешко бомбирање од авиони B-29, Јапонската војска се обидела да употреби самоубиствени напади против оваа закана. За време на зимата на северната хемисфера во 1944-45 год., Воздушните воени сили го формирале 47. Воздушен полк, познат и како Специјална единица Шинтен (Shinten Seiku Ta) на аеродромот Наримас, Нерима, Токио, за да ја одбранат територијата на метрополата Токио. Единицата била екипирана со Накаџима Ки-44 Шоки ("Тоџо") борбени авиони, со кои тие требале да удрат во авионите B-29 на воздушните воени сили на САД во нивните напади на Јапонија. Сепак, ова се докажало како многу помалку успешно и практично, бидејќи авионот е многу побрз, полесен за управување, и помала цел, отолку воен брод. Авионот B-29 имал исто така извонредно одбранбено наоружување, така што самоубиствените напади против авионот барале доста голема пилотска вештина за да бидат успешни. Тоа беше против самата цел да се корисат пилоти со „рок на траење“ и да се поттикнат способните пилоти да извлечат пред ударот, што било неефикасно затоа што се губел најзначајниот персонал кога тие лошо ги темпирале своите излези и како резултат погинувале.

Шаблон:УСС е нападнат од камиказе во близина на Заливот Лингајен, 6. јануари 1945 год.
Камиказе удра во Колумбија во 17:29 часот. Авионот и неговата бомба пред да експлодираат пробиле две палуби, убивајќи 13 луѓе и повредувајќи 44.


Камиказе нападите биле планирани на зафрлени јапонски бази. На 8. јануари, Оониши ја формирал втората официјална Поморска камиказе единица во Формоса. Единицата Ниитака користела Zero and "Џуди" авиони и била стационирана на аеродромот Такао. На 29. јануари, 1945 год., седум Кавасаки Ки-48 "Лили" авиони од специјалната група Шичиси Митате на јапонската армија, тргнале од Палембанг, Суматра да удрат во Британската пацифичка флота. Вицеадмиралот Кимпеи Тераока и капатанот Рииши Сугијама од 601. Воздушна група организирале друга втора Специјална единица, Митате на Иво Џима на 16. февруари, како што се приближувале силите на САД за да навлезат. На 11. март, носачот на САД УСС Рандолф бил погоден и делумно оштетен кај Улити Атол, на Каролинските Острови, од камиказе кој летал околу 4000 км од Јапонија, во мисија наречена Операција Тан бр. 2. На 20. март, подморницата УСС Девалиш го преживеала ударот од авион блиску до Јапонија.

Камиказе авиони изградени со таа причина, наспроти прилагодени/converted ловци и авиони за ниско бомбардирање, исто така се конструираа. Заставникот Мицуо Охта предложил да се создадат бомби за управувани глајдери, cкои ќе се носат до дометот на целта од авионот-матрица. Првото поморничко-воздушно техничко биро (Кугишо), во Јокосука, ја подобрила идејата на Охта. Ракетните авиони Јокосука MXY7 Ока, исфрлени од бомбардери, почнале да се употребуваат во камиказе напади од Март 1945 год. Персоналот на САД им дал навредлив/потсмешлив прекар "Бака бомби" (бака(baka) е „идиот“ или „глупав“ на јапонски). Специјално дизајниран авион со пропелер, Накаџима Ки-115 Цуруги, бил едноставен, лесно составен авион, осмислено да ги искористува постоечките резерви на мотори, во дрвена конструкција. Опремата за слетување не можела да се повлече: била исфрлана малку после полетувањето за самоубиствена мисила и потоа повторно користена на други авиони. Во 1945 год., јапонската војска започнала да собира стотици Цуруги, други авиони со пропелер, Ока авиони и бродови за самоубиствени напади, за да се користат против силите на Алијансата кои се очекувала да ја окупираат Јапонија. Малку од нив биле употребени.

Сојузни одбранбени тактики[уреди]

На почетокот на 1945 год., командантот Џон Тач, морнарички пилот на САД, кој веќе бил познат за развивање на ефективни воздушни тактики против Јапонците како што е Тач бранот (Thach Weave), осмислен како одбранбена стратегија против камиказите, наречен „големо сино ќебе“. Ова барало поголеми борбени воени патроли (БВП), подалеку од носачите отколку што било случај претходно, ред од разурнувачи-чувари придрижни разурнувачи бродови на барем 80 км од централниот дел на флотата за да обезбедат радарско пресредтнување порано и да се оподобри координацијата меѓу раководните офицери на ловците на носачите. Овој план исто така имал потреба од постојани борбени пароли над флотите на Алијансата, иако морнарицата на САД ја прекинала обуката на пилоти на ловци, па немало доволно пилоти на морнарицата достапни да преземат мерки во врска со заканата од камиказе. Краен елемент вклучувал интензивни трагање на ловците над јапонскиот воздушен простор, и бомбардирање на јапонските писти со бомби со задоцнето активирање за да ги отежнат поправките.

A6M Zero (A6M2 Model 21) кон крајот на својот напад на ескорниот носач на авиони Шаблон:УСС на 25. октомври 1944 год. Авиониот експлодирал во воздух, неколку мигови откако била направена фотографијата, а остатоците биле расфрлани низ палубата.

Подоцна во 1944 год., Британската пацифичка флота (БПФ) го искористи добриот перформанс на голема височина на нивниот Супермарин Сифајрс за смените на воената воздушна патрола. Тој бил вклучен во голема мерка во спротивставувањето на камиказе нападите за време на двете истоварувања на Иво Џима и понатаму. Најдобриот ден на Сифајрс бил 15. август, 1945 год., кога погодил 8 напаѓачки авиони за една загуба.

Лошата обука ги направила камиказе пилотите лесна мета за искусните пилоти на Алијансата, кои исто така упавувале со подобри авиони. Само Борбената единица на брзи носачи на САД можела да донесе преу 1000 ловци во борба . Пилотите на Алијансата станаа вешти во тоа да погодуваат авиони пред тие да ударат во бродовите. Артилерците на Алијансата почнаа да развиваат техники да ги запрат камиказе нападите. Тие пукале со своето оружје од голем калибар во морето пред авионите кои напаѓале и летале скоро на морско ниво, со цел да создадат ѕидови од вода која би ги наводенила авионите кои требале да нападнат. Противвоздушното оружје со стрелба брза колку светлината како 40 мм топ Бофорс и 20 милимераскиот топ Оерликон било неефикасно, сепак тешката противвоздушна артилерија како 127 мм-скиот топ имаа моќк да ги разнесат камиказите во водухот. Иаки такви тактики не можеле да бидат искористени против Ока авионите и други брзи, високоаглени напади, овие биле пак поизложени на против-воздушниот отворен оган. Во 1945 год., голем број на против-воздушни гранати со радио фреквенција за детонатори кои се активираат во близина, стана достапно, и тие биле во просек седум пати поефикасни од обичните гранти.

Завршна фаза[уреди]

Шаблон:УСС е погоден од камиказе во Битката во Заливот Лингајен, јануари 1945 год.

Врвот на камиказе нападите настана за време од периодот на април до јуни 1945 год., на Битката на Окинава. На 6. април 1945 год., бранови на авиони извршија стотина напади во Операцијата Кикусуи ("floating chrysanthemums"). На Окинава, камиказе нападите се фокусираа најпрво на разурнувачите на Алијансата во улога на чувари, а потоа на носачите во средината на флотата. Самоубиствените напади од авиони или бродови на Окинава потопија или онеспособија барем 30 воени бродови на САД и барем 3 трговски бродови на САД, заедно со неколку од другите сили на Алијансата. Нападите уништија 1465 авиони. Многу воени бродови во сите случаи биле оштетени, некои многу, но ниту еден носач на авиони, воени бродови или крстосувачи не биле потопени од камиказе на Окинава. Повеќето од загубените бродовите биле were разурнувачи или помали бродови, особено тие кои биле во улога на чувари.

Aircraft carrier HMS Formidable (67) after being struck by a Kamikaze off Sakishima Islands. The kamikaze made a massive dent about 3 m long, 0.6 m wide and deep in the armoured flight deck. Eight crew members were killed, forty-seven were wounded, and eleven aircraft were destroyed.

Носачите на САД, со нивните дрвени писти, се чинеше дека биле повеќе оштетени од камиказе удари отколку зацврстените носачи со челична палуба од Британската пацифичка флота. Носачите на САД исто така имаа поголем број на жртви од камиказе удари, на пример 389 луѓе биле убиени во еден напад на УСС Банкер Хил, а ова е повеќе од вкупниот број на загинати на сите шест вооружени носачи од каков било напад за време на целата војна; осум камиказе удари на пет носачи резултирале со само 20 мртви, додека вкупниот број на 15 удари со бомба, најголем дел од 500 кг тежина или повеќе и едно удар на торпедо на четири носачи предизвика 193 жртви претходно во војната – зачудувачки доказ за заштитничкиот фактор на вооружените писти. Способноста за опоравување на добро вооружените бродови се покажа на 4 мај, нешто после 11:30 часот кога имаше бран од самоубиствени напади против БПФ. Еден јапонски авион изведе стрмен лет „од голема висина“ кон носачот Формидабал и бил пресретнат од АА топиви. Иако бил погоден од нив, камиказе пилотот удрил во пистата, правејќи кратер долг 3 м, 0,6 м широк и 0,6 м длабок. Долго челично парче ја прободило палубата на хангарот и главната просторија со котли (каде скинал цевка со пареа), пред да запре во резервоар со гориво близу авионскиот парк, каде започнал голем пожар. Осуммина од персоналот биле убиени и 47 биле повредени. Еден Корсер и десет Авенџер авиони биле уништени. Сепак, огнот бил постепено доведен под контрола, а кратерот на палубата бил поправен со бетон и челична плоча. До 17:00 ч., авионите Корсер можеле да слетаат. На 9. Мај, Формидабал повторно бил оштетен од камиказе, како и носачот Викториус и воениот брод Хауи. Британците можеле да ја расчистат пистата и да ги продолжат воздужните операции по само неколку часа, додека на нивните американски колеги им требале неколу денови или месеци, како што било забелешал еден од офицерите за врска од морнарицата на САД на Индефатигабал кој кажал: "Кога камиказе удра во носач на САД тоа значи шест месеци поправки на Перл (Харбор). Кога камиказе удира во носач Лајми (Limey), штетите се мали и тогаш се вели "Чистачи, скротете ги вашите метли. "”

Понекогаш двоморни авиони биле користени во планирани камиказе напади. На пример, Муцубуши Ки-67 Хирјуу ("Пеги") медиум бомбардери, стационирани на Формоса, извршиле камиказе напади врз силите на Алијансата во близна на Окинава.

Вицеадмиралот Матоме Угаки, втор по команда на Комбинираната пацифичка флота, го водел последниот официјален камиказе напад, праќајќи авиони Џуди од 701. Воена група против флотата на Алијансата кај Окинава на 15. август, 1945.

Ефекти[уреди]

Член од екипажот на воениот брод УСС Њу Џерзи гледа како камиказе авион се спушта на УСС Интерепид, на 25. ноември, 1944 год.

Како што се приближувал крајот на војната, Алијансата не доживеала посериозни загуби, и покрај тоа што имала многу повеќе бродови и што се соочувала со поголем интензитет на камиказе напади. Иако предизвикала најголем број жртви на носачите на САД во 1945 год., Империјалната јапонска морнарица жртвувала 2525 камиказе пилоти, а воените сили 1387; многу повеќе отколку што загубиле во 1942 год. кога потопија или онеспособија три носачи (иако без значителен број жртви). Во 1942 год., кога бродовите од морнарицата на САД биле во мал број, привременото отсуство на клучни воени бродови од воената зона ќе ги замрзне операционите иницијативи. Сепак, до 1945 год., морнарицата на САД била доволно голема што оштетените бродови можеле да бидат испратени назад за поправка без значително да се намали операционата способност на флотата. Единствените површни загуби биле разурнувачите и помали бродови кои немале способност да се одржат при тешко оштетување. Воглавно, камиказите не биле во можност да го пренасочат текот на војната и да ја спречат инвазијата на Алијансата. Деструктивниот потенцијал на камиказите добивал поствоено финансијање од операцијата Бамбалби (бумбар) сè до 1959 год. кога теледиригираниот проектил RIM-8 Talos започнал да функционира.

Веднаш по камиказе ударите, британските носачи со нивните вооружени палуби за полетување се чинеше дека се опоравуваат побрзо во споредба со оние на САД. Меѓутоа, повоената анализа покажала дека некои британски носачи како Формидабал претпеле структурно оштетување што довело до тоа да бидат отпишани и укинати, со причина економски неисплатлива поправка, но лошите повоени финанции на Британија и постојаното намалување на Кралската морнарица несомнено играле улога во одлуката да не се поправат оштетените носачи. Спротивно на тоа, дури и најсериозно оштетените американски носачи како што е УСС Банкер Хил биле успешно доведени во добра состојба , иако не биле ставени во употреба после Втората светска војна затоа што се сметале за одвишок.

Бројот на бродовите кои потонале е предмет за дебата. Според јапонско пропагандно ивестување за време на војната, мисиите потонале 81 брод, а оштетиле 195, а според една јапонска пресметка , самоубиствените напади биле заслужни дури за 80% од загубите на САД во последната фаза на војната на Пацификот. Во една книга од 2004 год., Втората светска војна, историчарите Вилмот (Wilmott), Крос (Cross) и Месинџер (Messenger) тврдат дека повеќе од 70 бродови на САД биле „потопени или непоправливо уништени“ од камикази.

Според веб страната на воздушните сили на САД:

Околу 2800 камиказе напаѓачи потопија 34 бродови на морнарицата, оштетија 368 други, убија 4900 морнари, и повредија 4800. И покрај радарското детектирање и сигнализирање cuing, воздушното пресретнување и исцрпување, and масивните против-воздушни баражи, загрижувачки процент камикази од 14 преживуваше за да погоди брод; приближно 8,5% од сите бродови погодени од камиказе потонаа.

Австралиските новинари Денис и Пеги Варнер (Denis and Peggy Warner), во книга од 1982 год. со јапонскиот поморски историчар Сено Садао (Тајните воини: Самоубиствените легии на Јапонија The Sacred Warriors: Japan’s Suicide Legions), стигнале до сума од 57 бродоби потопени од камиказе. Сепак, Бил Гордон (Bill Gordon), американски јапонологист кој специјализирал за камиказе, тврди,во напис од 2007 год., дека 47 бродови биле потопени од камиказе авиони. Гордон вели дека Ворнеровите и Сено вклучиле десет бродови кои не потонале. Неговата листа се состои од:

  • три придружни носачи: Сен Ло, Омани Беј, Бизмарково Море
  • 14 разурнувачи, вклучувајќи го и последниот брод кој потонал, Калаган, на 29. jули 1945 год., близу Окинава
  • три брзи транспортни бродови
  • пет десантни бродови, танкери
  • пет десантни бродови, Медиум
  • три десантни бродови Медиум (ракетни)
  • еден помошен танкер
  • три канадски брода Виктори (Victory)
  • три брода Либерти
  • два брзи детектори на мини
  • еден Аук од класата детектори на мини
  • еден трагач на подморници
  • два PT брода
  • два брода за помош на десантни бродови

Регрутирање[уреди]

Јапонски авион Yokosuka MXY-7 Ока („црешов цвет“), специјално изграден камиказе авион со ракетен мотор кој се користел кон крајот на војната. САД го нарекле бака (јап. идиот).

Јапонските сили во тоа време тврделе дека имало многу доброволци за самоубиствените воени сили. Капетанот Мотохару Окамура коментира дека „имало толку многу доброволци за самоубиствени мисии што ги нарекол рој пчели“, објаснувајќи: „Пчелите умираат откако ќе каснат некого.“ Окамура е заслужен со тоа што бил прв кој предложил камиказа напади. Тој изразил желба да води група доброволци во самоубиствени напади околу четири месеци пред адмиралот Такиџиро Ониши, командант на јапонската поморски и возухопловни воени сили на Филипините, да ја претстави идејата на неговиот персонал. Додека Вицеадмиралот Шигеру Фукудоме, командант на втората воздухопловна флота, бил задолжен за 341. Воздухопловна група, капетанот Окамура ја искористил шансата да ги изразе своите идеи за тактиките за уривање и пикирање. „Во нашата сегашна ситуација, цврсто верувам дека единствениот начин да се насочи војната во наша корист е да се впуштиме во напади и да се урнеме со нашите авиони. Нема друг начин. Ќе има повеќе од доволно доброволци за оваа шанса да се спаси нашата земја, и јас би сакал да раководам со таква операција. Обезбедете ми 300 авиони и ќе го сменам правецот на војната“. Кога доброволците пристигнале на должност во корпусот имало двојно повеќе луѓе од авиони. „По војната, некои команданти изразија жалење поради тоа што дозволиле дополнителни екипи да бидат придружба на воздушните напади , понекогаш стискајчи се во бомбардерите и ловци со цел да ги поттикнат пилотите-самоубијци и, се чини, да се придружат во задоволството од тонењето на голем непријателски брод.“ Многу од камикази пилотите верувале дека со нивната смрт ќе го платат својот долг и ќе ја покажат љубовта кон нивните семејства, пријатели, и царот. „Толку малку обучени пилоти беа толку желни да учествуваат во самоубиствени мисии што кога нивните летови беа одложени или откажани, пилотите станувале длабоко потиштени. Многу од оние кои беа избрани за самоубиствена мисија биле опишани како неверојатно смирени непосредно пред нивната последен лет.“

Со текот на времето, сепак се појавиле модерен критичари кои се сомневале во националистичкиот приказ на камиказе пилотите како благородни војници подготвени да ги жртвуваат своите животи за државата. Во 2006 год., Цунео Ватанабе, одговорен уредник на весникот Јомиури Шимбун, ја критикуваше глорификацијата на камиказе нападите од страна на јапонските националисти:

http://articles.latimes.com/2004/sep/25/world/fg-kamikaze25

"Лага е дека заминувале исполнети со храброст и радост, извикувајќи: „Да живее царот!“ Тие биле овци во кланица. Сите гледале надолу и се тетеравеле. Некои не можеле да стојат и биле носени и туркани во авионот од војниците кои биле задолжени за одржување.“

Обука[уреди]

Кога ќе ги заборавите сите мисли за животот и смртта, ќе можете целосно да го занемарите вашиот земен живот. Ова исто така ќе ви овозможи да го концентрирате вниманието на искоренување на непријателот со непоколеблива решителност, додека ги доведувате летачките вештини до совршенство .

извадок од упатството за камиказе пилоти

Обуката на токоотаи пилоти, како што е опишано од Касуга Такео, генерално „се состоеше од неверојатно напорна обука, заедно со сурово телесното казнување, што налукуваше на измачување, како дневна рутина.“ Ирокава Даикичи, кој бил обучен на воздухопловната база Морнарицата „Цучиура“, се сеќава дека „толку лошо и често го удирале по лицето што лицето веќе не му било препознатливо.“ Тој, исто така пишува: „Ме удираа толку лошо што кога веќе не можев да гледам и паѓав на подот. Веднаш штом ќе станав, повторно ме удрираа со палка за да признаам“. Оваа брутална „обука“ била оправдана со идејата дека ќе всади „борбен дух кај војниците.“ Сепак, секојдневното тепање и телесното казнување го намалил патриотизам меѓу многу пилоти.

На пилотите им биле дадени прирачници кои детално опишувале како треба да размислуваат, да се подготват и да нападнат. Според прирачникот, пилотите требело да „постигнат високо ниво на духовна обука“, и да го „одржуваат здравјето во најдобра состојба.“ Ова, меѓу другото, требало да поттикне кај пилотите начин на размислување со кој ќе бидат ментално подготвени да умрат.

Упатството за пилотите токоотаи, исто така, објаснувало дека пилот може да се врати назад, ако не може да сместис цел и дека „пилотот не треба да го изгуби животот залудно.“ Сепак, еден пилот кој постојано се враќал во базата, по деветтиот пат бил застрелан.

Прирачникот детално опишувал како пилот треба да нападне. Пилот ќе се нурне кон неговата цел и „како цел ќе му биде точката помеѓу капетанскиот мост и оџаците“. Нападот со рушење во оџак, исто така, било кажано дека е „ефикасен“. На пилотите им било кажано да не се стремат кон капетанскиот мост на бродот или топовските кули, но наместо тоа да се срушат во лифтови или на палубата. Во хоризонтални напади, пилотот требало да се „насочи кон средината на бродот, малку повисоко од водната површина“ или „да се стреми кон влезот на авионскиот хангар, или на дното од оџакот“ ако првиот начин е премногу тежок.

Според упатството на пилотите токоотаи тие не требало никогаш да ги затворат очите. Ова било затоа што ако пилотот ги затвори очите тој ќе ги намали шансите за погодување на неговата цел. Непосредно пред срушувањето, пилотот требало да викне „хисатсу“ (必杀) најгласно што може, што во превод значи „сигурно убиство“.

Културно потекло[уреди]

Во 1944-1945 год., Јапонците беа под силно влијание на Шинтоизмот. Меѓу другото, обожувањето на императорот беше потенцирано откако Шинтоизмот стана државна религија за време на Обновата на Мејџи. Со тек на времето, Шинтоизмот се користел сè повеќе за промовирање на националистички чувства. Во 1890 год., бил донесен царскиот указ за образование, според кој се барало учениците ритуално да рецитираат заклетвата „храбро да се понудат на државата“, и да го заштитуваат императорското семејство. Крајната понуда била да го дадат својот живот. Претставувало чест да се умре за Јапонија и императорот. Аксел (Axell) и Кејс (Kase) истакнуваат: „Факт е дека безброј војници, морнари и пилоти беа решени да умрат, да станат ереи (eirei), односно „духовите-чувари“ на држвата. [...] Многу Јапонци сметаа дека е посебна честа да им се постави олтар во храмот Јасукуни, бидејќи императорот двапати годишно го посетуваше да им оддаде почит. Јасукуни е единствениот храм, во кој има олтар за обични луѓе, и кој царот го посетувал да им оддаде почит“. Младите Јапонци беа индоктринирани со овие идеали од најрана возраст.

По започнувањето на камиказе тактиката, во весниците и книгите се појавиле реклами, статии и приказни во врска со бомбашите-самоубијци, за да го олеснат регрутирањето и добивањето поддршка. Во октомври 1944 год., Нипон Тајмс го цитираше потполковник Секио Нишина: „Духот на Корпусот за специјален напад е голем дух што тече во крвта на секој Јапонец... Срушувањето, кое истовремено со сигурност го убива и непријателот и самиот пилот се нарекува Специјален напад .... Секој Јапонец е способен да стане член на Корпусот за специјален напад“. Издавачите, исто така, ја истакнувале идејата дека камиказе пилотите имаат олтар во Јасукуни и објавувале нашминкани приказни за храброста на камиказе пилотите – имало дури и бајки за мали деца кои ги промовираа камиказе пилотите. Службеник во Министерството за надворешни работи Тошиказу Касе рече: „Беше вообичаено за генералното седиште [во Токио] да направи лажни изјави за победа во крајно непочитување на фактите, и екстатичната и безгрижна јавност да им верува“.

Додека голем број приказни биле фалсификувани, некои се вистинити, како што е приказната за Кију Ишикава, кој спасил јапонски брод, кога се урнал со неговиот авион во торпедо лансирано од американска подморница. Наредникот мајор бил постхумно унапреден во потпоручник од царот и му бил направен олтар во Јасукуни. Приказни како овие, кои покажаа каква слава и чест може да се добие со смртта, ги охрабриле младите Јапонци да се пријават за доброволци во Корпусот за специјален напад и влевале желба во младите да умрат како камикази.

Пред камиказе пилотите да заминат на нивната последна мисија се вршеле церемонии. Им било дадено знамето на Јапонија или знамето со сонцето што изгрева (јапонското поморско знаме), испишано со инспиративни и духовни зборови, Намбу пиштол или катана и пиеле саке. Тие врзувале хачимаки лента на главата со сонцето што изгрева, и сенинбари, „појас од илјада конци“ порабен од илјада жени од кои секоја направила по еден бод. Тие, исто така составиле и читале смртна песна, традиција кои произлегувала од самураите, кои ја изговарале пред да извршат сепуку. Пилотите со себе носеле молитви од нивните семејства и добивале воени одликувања.

Девојки од средното училиште Чиран кои замавнуваат за збогум со црешови гранки на камиказе пилотот на Ки-43-IIIa, Хајабуса, кој заминува.

Додека најчесто се смета дека доброволците се регистрирале во голем број за камиказе мисии, исто така е тврди дека имало голема принуда и притисок од врсниците при регрутирањето на војници за ваквата жртва. Нивната мотивација за „доброволното учество“ била сложена, а не била само патриотизам или носење чест на нивните семејства. И барем еден од овие пилотите бил регрутиран Кореец со јапонско име; со донесената Соши-каме уредба пред војната Корејците биле принудени да земаат јапонски лични имиња. Единаесет од 1036 камиказе пилоти на Империјалните јапонски воздухопловни сила кои загинаа во летови од Чиран и други јапонски воздушни бази за време на Битката кај Окинава беа Корејци.

Се вели дека младите пилоти на камиказе мисии често летале југозападно од Јапонија преку планината Каимон, висока на 922 м (3025 стапки). Планината е позната и под името „Сацума Фуџи“ (што значи една планина како планината Фуџи, но сместена во регионот на покраината Сацума). Пилотите на самоубиствени мисии ќе погледнеле преку рамената да ја видат најјужната планина на јапонското копно и додека биле во воздух, да се збогуваат со својата земја, и да ја поздрават планината.

Жителите на Островот Кикашима, источно од Амами Ошима, велат дека пилотите од единицата за самоубиствени мисии фрлале цвеќе од авионот, како што заминувале на нивната последна мисија. Се вели дека на ридовите над Аеродромот Кикашима аеродромот има легла на метличина кои цветаат во почетокот на мај.

Камикази пилотите, кои не биле во можност да ја завршат нивната мисија (поради механички дефекти, следење, итн.) биле стигматизирани во периодот по војната. Оваа стигма почнала да се намалува околу 50 години по војната, како што историчарите и издавачите ги дистрибуираа приказните на преживеаните.

Со текот на времето, некои истакнати јапонски воени фигури кои ја преживеаја војната почнаа да ја критикуваат оваа политика. Сабуро Сакаи, истакнат пилот на Империјалната јапонска морнарица рече:

„Камиказе е напад од изненада, според нашата древна воена тактика. Нападите од изненада се успешни еднаш, можеби два или три пати. Но, кој би бил глупав да продолжи со истите напади десет месеци? Царот Хирохито мора да го сватил ова. Тој требаше да рече „Доста“. „Дури и сега, кога ќе ги затворам очите гледам многу лица од моите ученици. Толку многу ученици починаа. Зошто цантарот продолжи со овие глупави напади десет месеци! Будали! Генда [познат јапонски воен пилот и политичар кој го испланирал нападот на Перл Харбор], кој отиде во Америка, и другите лажеа дека сите се пријавија за доброволци за камиказе-единиците. Лажеа.“

Цитати[уреди]

Не можам да го предвидам резултатот на воздушните битки, но ќе згрешите ако гледате на операците за Специјален напад како нормален метод. Вистинскиот начин е да се нападне непријателот со вештина и да се врати во базата со добри резултати. Авионот треба да се искористи колку што е можно повеќе. Вака треба да се води војна. Сегашното размислување е погрешно. Во овој случај, не можете да очекувате да се подобри воздушната моќ. Нема да има напредок ако пилотите продолжат да умираат.

—Потполковник командант Иватани, од списанието „Таијо“ (Океан), март 1945 год.

Zwei Seelen wohnen auch in mein[em] Herz[en]!! (Ах, две души живеат во моето срце!) На крајот на краиштата, јас сум само човечко битие. Понекогаш, срцето ми чука од возбуда во градите кога мислам на денот кога ќе летам на небото. Го тренирав мојот ум и тело колку што можев и загрижен сум за денот кога ќе мора да ги користам со полн капацитет во битка. Мислам дека мојот живот и смрт припаѓаат на мисијата. Сепак, понекогаш, им завидувам на оние кои студираа природни науки и кои останува дома [ослободени од изборот]. ... Една од моите души гледа кон небото, додека другата е привлечена кон земјата. Сакам да влезам во морнарицата што е можно поскоро, за да можам да се посветам на задачата. Се надевам дека деновите кога ме измачуваат глупави мисли ќе поминат брзо.

—Хачиро Сасаки

Лесно е апстрактно да се зборува за смртта, како што дискутираа античките филозофи. Но јас се плашам од вистинската смрт и не знам дали можам да го надминам стравот. Дури и краткиот живот има многу спомени. За некој кој имал добар живот, многу е тешко да се откаже од него. Но јас дојдов до точката од која нема враќање. Јас мора да се фрлам во непријателски брод.

Да бидам искрен, не можам да кажам дека желбата да умрам за императорот е вистинска, и дека доаѓа од срцево. Како и да е, беше одлучено за мене да умрам за императорот.

—Ичизо Хајаши

Среќен сум што ја имам честа да бидам избран како член на Единицата за специјален напад која е на својот пат во битка, но не можам а да не заплачам кога ќе помислам на тебе, мамо. Кога се сеќавам на твоите надежите за мојата иднина ... се чувствувам толку тажно што ќе умрам без да направам ништо што ќе ти донесе радост.

—Ичизо Хајаши, последното писмо до семејството, неколку дена пред неговиот последен лет, април 1945 год.

Филмови[уреди]

  • Последниот камиказе (јапонски: Saigo no Tokkotai, англиски: The Last Kamikaze) (1970) – во режија на Јахаги Тошихико (Yahagi Toshihiko) и Коџи Цурата (Koji Tsuruta), Кен Такакура (Ken Takakura) и Шиничи Чиба (Shinichi Chiba) во главни улоги
  • Масами Такахаши (Masami Takahashi), Последните камиказе сведоштва на пилотите-самоубијци од Втората светска војна (англиски: Last Kamikaze Testimonials from WWII Suicide Pilots) (Watertown, MA: Documentary Educational Resources, 2008).
  • Риса Моримото (Risa Morimoto), Крилјата на поразот (англиски: Wings of Defeat) (Harriman, NY: New Day Films, 2007).

Поврзано[уреди]

Наводи[уреди]

Белешки[уреди]

Библиографија[уреди]

Дополнителна литература[уреди]

  • Ohnuki-Tierney, Emiko (2006). „Kamikaze Diaries: Reflections of Japanese Student Soldiers“. University of Chicago Press. ISBN 9780226619514. 
  • Ohnuki-Tierney, Emiko (2002). „Kamikaze, Cherry Blossoms, and Nationalisms: The Militarization of Aesthetics in Japanese History“. University of Chicago Press. ISBN 9780226620916. 
  • Rielly, Robin L. (2010). „Kamikaze Attacks of World War II: A Complete History of Japanese Suicide Strikes on American Ships, by Aircraft and Other Means“. McFarland. ISBN 978-0786446544. 
  • Stern, Robert (2010). „Fire from the Sky: Surviving the Kamikaze Threat“. Naval Institute Press. ISBN 978-1591142676. 

Надворешни врски[уреди]

Шаблон:JapanEmpireNavbox