Бесправно доселување: Разлика помеѓу преработките

Од Википедија — слободната енциклопедија
[непроверена преработка][непроверена преработка]
Избришана содржина Додадена содржина
Нема опис на уредувањето
Нема опис на уредувањето
Ред 119: Ред 119:
==Имиграција по држава или регион==
==Имиграција по држава или регион==
===Ангола===
===Ангола===
Во 2007 година 44 000 Конгоанци биле принудени да ја напуштат Ангола. Од 2004 година повеќе од 400 000 нелегални имигранти , речиси сите по потекло од Демократска Република Конго биле протерани од Ангола.
Во 2007 година 44 000 Конгоанци биле принудени да ја напуштат [[Ангола]]. Од 2004 година повеќе од 400 000 нелегални имигранти , речиси сите по потекло од Демократска Република Конго биле протерани од Ангола.


===Аргентина===
===Аргентина===
Преамбулата од уставот на Аргентина наведува дека негова цел е да ги обезбеди благодетите на слободата за сите луѓе од светот кои сакаат да живеат на аргентинско тло. Понатаму, членот 25 од овој устав наведува дека Сојузната влада треба да ја поттикнува имиграцијата во Европа и не може да го ограничи или да го оптовари со каков било данок влезот на странците на територијата на Аргентина, кои дошле со цел да ја обработуваат земјата, да ги подобрат индутриите и да воведат и да предаваат наука и уметности. Меѓутоа иако уставот на Аргентина го оневозможува постоењето на такво нешто како ” нелегални имигранти” , сепак во земјата постојат непријавени имигранти. Во 2001 година, непријавените имигранти биле проценети од 50 000 на 2,500,000.
Преамбулата од уставот на [[Аргентина]] наведува дека негова цел е да ги обезбеди благодетите на слободата за сите луѓе од светот кои сакаат да живеат на аргентинско тло. Понатаму, членот 25 од овој устав наведува дека Сојузната влада треба да ја поттикнува имиграцијата во Европа и не може да го ограничи или да го оптовари со каков било данок влезот на странците на територијата на Аргентина, кои дошле со цел да ја обработуваат земјата, да ги подобрат индутриите и да воведат и да предаваат наука и уметности. Меѓутоа иако уставот на Аргентина го оневозможува постоењето на такво нешто како ” нелегални имигранти” , сепак во земјата постојат непријавени имигранти. Во 2001 година, непријавените имигранти биле проценети од 50 000 на 2,500,000.


===Бутан===
===Бутан===
Имиграцијата на доселениците од Непал во Бутан(Лоцампа (Lhotshampa)-термин кој се користи за бегалци од Непал во Jужен Бутан) полека започна кон крајот на 19 век. Со цел да го контролира напливот на нелегални имигранти, во 1985 година владата донесе нов Закон за државјанство кој го потврди и се обиде да го спроведе Законот за државјанство од 1958 година. За нелегални имигранти беа прогласени оние лица кои пред 1958 година не можеле да обезбедат доказ за престој. Во периодот помеѓу 1991 и 1992 година, од Бутан беа протерани околу 100 000 етнички Непалци, од кои повеќето оттогаш па наваму живееле во седум кампови за бегалци во источен Непал. САД предложи раселување на 60 000 од 107 000 бегалци од Бутан кои имале непалско потекло и кои сега живеат во кампови за бегалци на ОН во Непал. Дури и денес владата на Бутан не може да го реши проблемот за доделување државјанство на оние кои се во брак со Бутанци, и покрај тоа што тие веќе 40 години живееле во земјата.
Имиграцијата на доселениците од [[Непал]] во [[Бутан]] ([[Лоцампа]] (Lhotshampa)- термин кој се користи за бегалци од Непал во Jужен Бутан) полека започна кон крајот на 19 век. Со цел да го контролира напливот на нелегални имигранти, во 1985 година владата донесе нов Закон за државјанство кој го потврди и се обиде да го спроведе Законот за државјанство од 1958 година. За нелегални имигранти беа прогласени оние лица кои пред 1958 година не можеле да обезбедат доказ за престој. Во периодот помеѓу 1991 и 1992 година, од Бутан беа протерани околу 100 000 етнички Непалци, од кои повеќето оттогаш па наваму живееле во седум кампови за бегалци во источен Непал. САД предложи раселување на 60 000 од 107 000 бегалци од Бутан кои имале непалско потекло и кои сега живеат во кампови за бегалци на ОН во Непал. Дури и денес владата на Бутан не може да го реши проблемот за доделување државјанство на оние кои се во брак со Бутанци, и покрај тоа што тие веќе 40 години живееле во земјата.

Преработка од 22:15, 22 мај 2011

Предлошка:Во изработкa

Терминологија

Со нелегалната имиграција се опишуваат луѓето кои без формална дозвола влегуваат во некоја земја. Постојат голем број гледишта за нелегалната имиграција кои зависат од политичка гледна точка :

  • Странец со нелегален престој
  • Нелегален имигрант
  • Нелегални работници
  • Sans papiers/„без документи”
  • Нелегален имигрант/мигрант/странец/работник/жител
  • Луѓе кои „се кријат/живеат/престојуваат/работат во сенка”
  • Непријавен имигрант/мигрант/странец/работник/жител
  • Имигрант/мигрант/странец/работник/жител без дозвола за работа
  • Имигрант/мигрант/странец/работник/жител без документи
  • Имигрант „без статус на имигрант/без легален статус”
  • Имигрант/мигрант/странец/работник/жител чија виза е истечена и нелегално престојува во земјата
  • Имигрант/мигрант/странец/работник/жител кој не е натурализиран
  • Бегалци кои се обидуваат да избегаат со чамец од својата родна земја во други земји т.н.“boat people“

Причини

Економија и пазари на трудот

Иако постојат други причини кои се поврзуваат со посиромашните земји (опишано подолу),најчестата мотивација за нелегалните имигранти е потрагата по поголеми економски можности и квалитет на живеење во земјата-дестинација. Според основната причина за трошок/корист за нелегална имиграција, потенцијалните имигранти сметаат дека веројатноста и придобивките од успешното мигрирање во земјата-дестинација се поголеми од трошоците. Овие трошоци можат да вклучат ограничувања на живеењето како нелегален имигрант во земјата-дестинација, оставајќи ги зад себе семејството и начинот на живеење , како и веројатноста дека можат да бидат фатени и санкциите кои произлегуваат од тоа. Предложените економски модели, кои се засноваат на рамката на трошок/корист, имаат различни размислувања и степени на сложеност.

Неокласичен модел

Неокласичниот економски модел само ја разгледува веројатноста за успех при имигрирањето и наоѓањето работа, како и порастот на реалниот доход кој може да го очекува еден нелегален имигрант. Ова обајснување ги зема предвид економиите на двете земји , вклучувајќи колку од „факторите на привлекување” има земјата-дестинација во однос на подобро платени работни места и подобрувања во квалитетот на живеење. Исто така ги опишува и „факторите на одбивање” кои произлегуваат од негативните состојби во родната земја, како што се недостаток од вработувања или економска мобилност.

Исто така , неокласичната теорија ја зема предвид веројатноста за успешна нелегална емиграција. Факторите кои влијаат на ова се географската близина, граничната полиција, веројатноста и последиците од апсењето, олеснување на нелегалното вработување и можности за и легализација во иднина. Овој модел доаѓа до заклучок дека во земјата-дестинација нелегалните работници се стремат кон тоа да се вклучат и да се натпреваруваат со масата неквалификувани работници. Во овој модел нелегалните работници се успешни во наоѓањето работно место, со тоа што се подготвени да добиваат пониски плати отколку луѓето кои се родени во таа земја ,понекогаш и под минималната плата. Економистот Џорџ Борјас (George Borjas) ги поддржува гледиштата на овој модел , сметајќи дека реалните плати на работниците во САД кои немаат завршено средно училиште поради конкурентноста на нелегалните имигранти се намалија до 9 % од 1980 до 2000 година.

Како што може да се види од долгорочната заемна врска на релативните плати/вработувања и нелегалната имиграција од Мексико во САД, големите економски докази ја поддржуваат неокласичната теорија . Меѓутоа, научниците за имиграција како Гордон Хансон (Gordon Hanson) и Даглас Меси (Douglas Massey) го критикуваа моделот, бидејќи бил премногу едноставен и не ги земал предвид контрадикторните докази , како што е ниската нето нелегална имиграција од Мексико во САД во периодот пред осумдесеттите и покрај значајниот економски дебаланс.

Либерализација на трговијата

Во последниве години земјите во развој ги следат придобивките од глобализацијата со тоа што се залагаат за нејзино намалување со цел да ја либерализираат трговијата. Но, брзото отворање на домашни пазари може да доведе до раселување на голем број земјоделци или неквалификувани работници ,за кои постои поголема веројатност преку нелегална имиграција да бараат вработување и повисок квалитет на живеење. Ова е најчесто наведуван аргумент за да се објасни како Северноамериканската асоцијација за слободна трговија може да ги осиромаши земјоделците во Мексико кои не биле во можност да се натпреваруваат со повисоката продуктивност на субвенционираното земјоделство на САД , особено во однос на производството на пченка. Исто така НАФТА можеби неочекувано ги подобрила условите за образование за работните места во индустријата во Мексико , откако новите текстилни фабрики ориентирани кон извоз (maquiladora) произведоа производи за извоз за кои се потребни вештини и образование , што голем број работници го немаа.

Структурна побарувачка во развиените земји

Даглас Меси тврди дека во развиените земји разгранетиот пазар на трудот создава структурна побарувачка со цел неквалификуваните имигранти да ги пополнат оние работни места кои не се барани и кои граѓаните кои се родени во таа земја не ги прифаќаат, независно од висината на платите. Оваа теорија тврди дека постиндустриските економии имаат се поширок јаз помеѓу доброплатените , канцелариски работни места за кои се потребни се повисоки нивоа на образование и „човечки капитал” , за кои домородните граѓани и нелегалните имигранти можат да се квалификуваат да ги земат, како и работните места за лица со ниски квалификации кои се обележани и за кои не е потребно образование. Овие работни места кои се сметаат за „поткласа“ вклучуваат собирање на жетвата , неквалификувана работна сила во уредување на земјиште и градежништво, чистење куќи и работење како чистачка и помошник келнер во хотели и ресторани, секаде онаму каде што има непропорционален број нелегални работници.

Најголемиот дел од новите работни места на работничката класа се „поткласна” работа која ја споменавме погоре, што страда од несигурност (односно привремените работни места наспроти работа во фабрика), подредени улоги и недостаток од потенцијал за напредување. Во исто време , многу попривлечни се приправничките работни места и работните места во услужниот сектор . Овие им нудат можности за напредување на домородните работници со цел да влезат во доминантната образована класа , па дури и ако сега плаќаат исто или помалку од работната сила.

Оттука, оваа теорија тврди дека во една развиена земја како што е САД , каде што денес само 12 % од работната сила е само со завршено основно образование, постои недостаток од домородни работници кои немаат друг избор освен да прифатат да работат мануелна работа која не ја посакуваат. Од друга страна, нелегалните имигранти имаат многу пониско образование (околу 70 % од нелегалните работници кои од Мексико дошле во САД немаат завршено средно училиште). Тие сѐ уште сакаат да прифатат работни места кои се сметаат за „поткласа “,поради многу повисоките релативни плати отколку оние во нивната родна земја. Недостатокот од можност за напредување не им претставува проблем на нелегалните имигранти, бидејќи тие често очекуваат само привремено да работат во земјата-дестинација. Доказ за ова може да се види во една анкета на Центарот за истражување „Пју” извршена врз повеќе од 3 000 нелегални имигранти кои имигрирале од Мексико во САД , која покажа дека 79% доброволно би се приклучиле кон програма за привремена работа која би им овозможила легално да работат неколку години ,но која потоа ќе им наложи да заминат.

Теоријата на структурна побарувачка претпоставува дека волјата да се работи на непосакувано работно место ,отколку да се работи за вообичаените ниски плати е она што им овозможува на нелегалните имигранти да најдат работа.

Теоријата на структурната побарувачка тврди дека ваквите случаи покажуваат дека не постои директна конкуренција помеѓу неквалификуваните нелегални имигранти и локалните работници. Ова е концептот поради кој нелегалните имигранти „прифаќаат работни места кои никој друг не би ги прифатил.” Меси тврди дека ова има одредени последици за политиката, како на пример може да ги отфрли тврдењата дека нелегалните имигранти ги „намалуваат платите” и дека им ги крадат работните места на локалните работници.

Сиромаштија

Иако економските модели го испитуваат релативното богатството и приходот помеѓу матичните земји и земјите-дестинации, тие не мора неопходно да подразбираат дека нелегалните мигранти се секогаш осиромашени од стандардите на матичната земја. Кај најсиромашните слоеви во земјите во развој може да се појави недостаток од ресурси кои им се потребни за да се обидат да преминат нелегално или да ги одржат врските со пријателите или семејството во земјата-дестинација. Истражувањата на центарот „Пју” покажаа дека нивоата на образование и плата кај нелегалните мексикански имигранти во САД се наоѓаат околу средината за Мексико , а роднините кои емигрирале или водат потекло од заедница со многу емигранти се многу поголем показател за нечиј избор да емигрира.

Други примери покажуваат дека порастот на сиромаштијата , особено кога е поврзана со непосредна криза, може да ја зголеми можноста за нелегална миграција. Економската криза во Мексико од 1994 година , која настапи по започнувањето на Северноамериканскиот договор за слободна трговија (НАФТА), беше поврзана со распространувањето на сиромаштијата и пониското вреднување на пезото во однос на доларот. Исто така таа го означи почетокот на масивниот бран на емиграција во Мексико, во кој нето нелегалната миграција во САД секоја година се зголемуваше почнувајќи од средината на осумдесеттите па се до средината на првата декада од 21 век.

Исто така, постојат примери каде што природните непогоди и пренаселеноста можат да го зголемат приливот на миграции предизвикани од сиромаштијата.

Пренаселенот

Порастот на населението што го надминува максималниот капацитет на една област или опкружување резултира со пренаселеност. Наглиот пораст на населението може да предизвика проблеми како загаденост, недостаток на вода и сиромаштија. Светското население се зголемило од 1,6 милијарди во 1990 година на околу 6,7 милијарди денес. Само во Мексико , населението се зголемило од 13,6 милиони во 1900 година на 107 милиони во 2007 година.

Во 2000 година Обединетите нации проценија дека светското население се зголемуваше со стапка од 1,14% (или околу 75 милиони луѓе) годишно. Според податоците од „Светската книга на факти“ на ЦИА од 2005-2006 година , денес светското население секојдневно се зголемува за 203 800 луѓе. Бирото за попис на САД објави ревидирана прогноза за светското население која ги зголеми своите предвидувања за 2050 година за над 9,4 милијарди луѓе, почнувајќи од 9,1 милијарда луѓе. На секои 12 години додаваме по 1 милијарда. Речиси секој пораст ќе се појавува во помалку развиените региони.

Повторно обединување на семејството

Некои нелегални имигранти настојуваат да живеат со своите најблиски, како со брачниот другар или други членови на семејството. За визи за повторно семејно обединување може да се поднесе барање од страна на законски жители или натурализирани граѓани за легално да ги донесат членовите на своето семејство во некоја земја , но овие визи можат да бидат ограничени во однос на бројот и да бидат подложени на годишни квоти. Ова може да ги принуди членовите на нивните семејства да влезат нелегално за повторно да го обединат своето семејство. Со проучувањето на мексиканските модели на миграција, Даглас Меси смета дека веројатноста некој Мексиканец нелегално да имигрира во САД драматично се зголемува ако тој веќе има еден или повеќе членови на семејството кои престојуваат во САД, легално или нелегално.

Поради неможноста да стапат во брак, двојките од ист пол од кои на еден му истекува визата може да се соочи со „непријатен избор“ помеѓу тоа да да ја напушти земјата или да остане да живее со личноста што ја сака и да ги прекрши законите за имиграција на САД.”

Војни и азил

Нелегалната имиграција може да биде поттикната од желбата да се избегне граѓанска војна или репресија во земјата на потекло. Неекономските фактори на одбивање вклучуваат прогонување (верско и друго), честа злоупотреба, малтретирање, угнетување и геноцид, како и ризик за граѓаните за време на војна.Традиционално, политичките мотиви го поттикнуваат приливот на бегалци-на пример за да се избегне диктатура.

Важно е да се напомене дека статусот „ нелегален имигрант” може да се совпадне или да биде заменет со статусот „барател на азил” за емигранти кои избегале од војна или репресија и кои нелегално преминале во друга држава. Ако се признаени како „легални “ азиланти од земјата-дестинација , тогаш ќе добијат правен статус. Сепак , во една држава-дестинација може да има голем број потенцијални азиланти кои не сакаат да поднесат барање за азил или на кои им бил одбиен стаусот на азилант , а со тоа се категоризирани како „нелегални имигранти” и можат да подлежат на казна или депортација.

Постојат голем број случаи на масовна емиграција од посиромашните држави или државите погодени од војна и во нив се вклучуваат примерите како Африка, Колумбија и Ел Салвадор.

По неколку децении на вооружен конфликт, денес околу еден од секој десетти Колумбиец живее во странство. На пример, бројот на Колумбијците кои емигрираат во Шпанија пораснал прогресивно од малку повеќе од 7 000 емигранти во 1993 година на повеќе од 80 000 во 2002 година и 224 000 во 2003 година. Исто така, бројките од Министерството за внатрешна безбедност на САД укажуваат дека Колумбија е четврта водечка земја на нелегална имиграција во САД. Според неговите проценки , бројот на нелегални Колумбијци во САД тројно се зголеми почнувајќи од 51 000 во 1990 година на 141 000 во 2000 година . Според Бирото за попис во САД , во 2000 година бројот на легални колумбијски имигранти во САД изнесуваше 801 363 имигранти. Податоците од пописот се важни, бидејќи како што тврди Министерството за внатрешна безбедност на САД „податоците од пописот се поцелосни и поверодостојни (отколку податоците од ИНС) поради националниот обем на собирање податоци , многу поголемите примероци на податоци, како и поголема подготовка и следење на активностите кои се вклучени во спроведувањето на дессетгодишниот попис.“

Ел Салвадор е друга земја која доживеала значителна емиграција како резултат на граѓанската војна и репресијата. Најголемиот извор на имигранти по глава на жител во САД потекнува од Ел Салвадор. До една третина од населението кое е родено во Ел Салвадор живее надвор од земјата , најчесто во САД. Според округот Санта Клара, Калифорнија, Канцеларија за меѓучовечки односи.

И покрај фактот дека улогата на владата на САД во конфликтот во Ел Салвадор беше единствена во давањето поддршка за одложување на граѓанскиот конфликт, владата и Службата за имиграција и натурализација во САД (ИНС) изразија мало сочувство за луѓето кои беа погодени од војната. Во осумдесеттите ИНС одобри само 2 % од барањата за политички азил, тврдејќи дека во Ел Салвадор постои демократија и дека извештаите на САД и „ескадроните на смртта” спонзорирани од владата биле претенциозни. Како одговор на она што тие го сметаа за неуспех на владата на САД за решавање на ситуацијата на бегалците од Ел Салвадор во земјата, американските активисти воспоставија слаба мрежа за помош на бегалците. Делувајќи спротивно на американските закони за имиграција, овие активисти примија бегалци во своите домови, им помагаа при патувањето , ги криеја и им помагаа да најдат работа и ова стана познато како „движење за наоѓање засолниште.”

Опасности

Со нелегалното влегување во друга земја нелегалните имигранти се изложуваат себеси и ги изложуваат локалните граѓани на опасности. Настрана од тоа што можат да бидат пресретнати и депортирани , познати се и некои значително поопасни последици кои резултираат од нивните активности. Како на пример, нелегалните имигранти можат да бидат подложени на трговија со луѓе за експлоатација.

Ропство

По крајот на меѓународната легална трговија со робови на Европа и САД во почетокот на 19-ти век , иако на многу пониски нивоа, нелегалниот увоз на робови продолжи понатаму. Иако не толку често колку во Европа, Азија, Африка и Латинска Америка , сепак некои од жените несомнено се шверцувани во САД и Канада.

Некои луѓе биле киднапирани или биле прелажани во ропство за да работат како физички работници, како на пример во фабриките. Оние со кои се тргува на овој начин често се соочуваат со дополнителни препреки за избегнување на ропството , бидејќи нивниот статус на нелегални имигранти им го отежнува пристапот до помош или услуги. На пример жените од Мјанмар тргувани во Тајланд и принудени да работат во фабрики или како проститутки, можеби не го зборуваат јазикот и се изложени на злоупотреба од страна на полицијата поради нивниот статус на нелегални имигранти.

Проституција

Некои луѓе кои се принудени на сексуално ропство се соочуваат со предизвиците од обвиненијата за нелегална имиграција.

По падот на железната завеса , заради проституцијата Западна Европа се соочи со сериозен проблем поврзан со сексуалната експлоатација на нелегалните имигранти (особено оние од Источна Европа).

Смрт

Секоја година има по неколку стотици нелегални имигранти кои загинуваат на границата помеѓу САД и Мексико. Во текот на жешката летна сезона во пустините во југозападниот дел од САД се јавува смрт поради исцрпеност.

Методи

Преминување на границата

Имигрантите од земји кои немаат директен договор за виза или кои на друг начин не би можеле да се квалификувале за виза , често нелегално ги преминуваат границите во некои области како границата помеѓу САД и Мексико , каналот Мона меѓу Доминиканската Република и Порторико , Гибралтарскиот Проток , Фуертевентура и Протокот Отранто. Познато е дека оние кои се обидувале да имигрираат се задушувале во транспортни контејнери,товарни вагони и камиони,тонеле во бродоломи предизвикани од бродови кои се непогодни за пловење, умирале од хипотермија за време на долгите патувања без вода. Помеѓу 1998 и 2004 година, според една официјална проценка бројот на загинати при нелегалните преминувања преку границата помеѓу САД и Мексико изнесувал 1 954 загинати.

Шверцот со луѓе е практика на посредниците за финансиска добивка да им помагаат на нелегалните имигранти , кои често ги има во големи групи, при преминувањето преку меѓународните граници .Шверцот со луѓе се разликува од , но понекогаш и се поврзува со, трговијата со луѓе. Некој шверцер со луѓе за да добие надомест ќе им го олесни нелегалниот влез на имигрантите во земјата , но по пристигнувањето на нивната дестинација шверцуваното лице најчесто е слободно. Шверцот со луѓе вклучува процес на употреба на физичка сила, измама или залажување за да се придобијат и да се пренесуваат луѓе.

Во озлогласени шверцери со луѓе спаѓаат бандите „ Снејкхед “,кои се застапени во континентална Кина (особено во Фуџиен) и шверцуваат работна сила во земјите од Пацифичкиот обрач (што ги прави кинеските квартови секојдневни центри на нелегална имиграција) или „ Којотите” кои шверцуваат нелегални имигранти во југозападнен САД и е познато дека злоупотребувале или дури и убивале патници. Понекогаш , доколку се појават тешкотии шверцерите на луѓе ги напуштаат имигрантите и често тие настрадуваат во тој процес, а некои можат да бидат и жртви на намерно убивање.

Престој по истекување на визата

Некои нелегални имигранти легално влегуваат во една земја и потоа престојуваат откако ќе им истече визата или не го почитуваат рокот на важност на визата. На пример, голем број од проценетите 200 000 нелегални имигранти во Канада (можеби достигнува и до 500 000) се баратели на азил чии барања за азил биле одбиени ,но кои сѐ уште не се протерани од земјата.

Начин кој е поврзан со станувањето нелегален имигрант е бирократијата. На пример, на некој може да му се дозволи да остане во една земја или да биде заштитен од протерување ,бидејќи на тој/таа му е потребна посебна пензија за здравствената состојба во која се наоѓа, потоа поради длабока љубов кон жител кој е по потекло од таа земја, или дури и да избегне да му се суди за некое кривично дело во неговата/нејзината родна земја ,ако не е во можност да ја регулира неговата/нејзината ситуација и да добие работа и/или дозвола за престој. Оттука, се создаваат категории на луѓе кои не се ни нелегални ни легални имигранти и кои законски не живеат во „ниту една земја”. Друг пример е кога децата на странците кои се родени во земји кои го почитуваат стекнувањето на државјанството со раѓање на територијата на определена држава (jus soli), како што беше случај во Франција до 1994 година и во Ирска до 2005 година. Во овие земји, постоеше можност да се добие француско или ирско државјанство само доколку си роден во Франција пред 1994 година или во Ирска пред 2005 година. Денес, дете од родители со странско потекло кое е родено во Франција не се здобива автоматски со француско државјанство сè додека не ги исполни условите за времетраењето на престојот. Од 1 јануари 2005 година дете кое е родено во Ирска не се здобива автоматски со ирско државјанство, доколку не исполнува одредени услови.

Легален и политички статус

Во минатото голем број земји имале или и ден-денес имаат закони кои ја ограничуваат имиграцијата од економски или националистички политички причини. Резолуцијата 1373 на Советот за безбедност на ОН за борба против тероризмот, донесена во октомври 2001 година, побара од земјите-членки на ОН да ги ограничат законите за имиграција. Дали на некое лице ќе му биде дозволено легално да престојува во една земја, може да се одлучи со квоти или доселување по систем на точки или може да се заснова на фактори како што се роднински врски (брак, постара мајка итн.) Исто така чести се и исклучоците поврзани со политичките бегалци или луѓето кои имаат здравствени проблеми. Имигрантите кои не учествуваат во овие судски постапки или на кои во текот на овие постапки им била одбиена дозволата за престој а кои и понатаму влегуваат или престојуваат во земјата се нелегални имигранти , како и лица кои се родени на територијата на државата (понатаму не се употребува поимот „имигранти”) но кои не добиле државјанство од нивната родна земја и немаат законско право на престој.

Голем број земји имаат закони со кои се бара работниците да имаат соодветна документација, со која тие често имаат за цел да го спречат или да го намалат вработувањето на имигранти кои немаат работна дозвола. Меѓутоа, често казните против работодавците се мали и прифатливите услови за идентификација се нејасни и недефинирани, а исто така и ретко се проверуваат или спроведуваат што им олеснува на работодавците да вработуваат нелегална работна сила. Нелегалните имигранти особено им се омилени на работодавците, бидејќи тие можат да им платат помалку од законската минимална плата или да имаат небезбедни услови за работа , знаејќи со сигурност дека малкумина работници кои немаат дозвола за работа ќе ги пријават кај властите за злоупотреба. Често, минималните плати во една земја можат да бидат неколку пати поголеми од висината на платата која преовладува во земјата од која потекнуваат нелегалните имигранти , што прави дури и овие работни места да бидат попривлечни за нелегалните работници.

Како одговор на негодувањето во однос на општопознатиот холокауст, новоформираните Обединети Нации одржаа меѓународна конференција за бегалците, каде што беше одлучено дека бегалците ( законски дефинирани како лица кои во својата матична земја се прогонувани и потоа влегуваат во друга земја и бараат безбедност) треба да бидат изземени од законите за имиграција. Секако тоа зависи од засегнатите земји да одлучат дали одреден имигрант е бегалец или не , а со тоа дали тие се подложени на контролата на имигрантите.

Често во уставот или во законите за човекови права на една земја е содржано правото на слобода на движење на едно лице во рамките на националните граници, но овие права се ограничени на граѓаните и ги исклучуваат останатите. Некои тврдат дека слободата на движење во рамките на земјите и меѓу нив претставува основно човеково право и дека политиките на национализам и имиграција на владите на државите го прекршуваат ова човеково право, кое истите влади го признаваат во рамките на своите граници. Според член 13 од Универзалната декларација за човекови права, основните човекови права се кршат кога на граѓаните им се забранува да ја напуштат својата земја. Меѓутоа,на имигрантите не им се обезбедува правото на влез во друга држава и тоа право ѝ се препушта на претпазливоста на земјата-домаќин.

Нелегалните имигранти имаат ограничен или немаат никаков пристап до здравствените системи , соодветно живеалиште, образование и банки, бидејќи немаат соодветен легален статус и важечки документи за идентификација, како на пример лични карти. Немањето пристап може да резултира во создавање или ширење на нелегално тајно фалсификување со цел да ги добијат овие документи.

Имиграција по држава или регион

Ангола

Во 2007 година 44 000 Конгоанци биле принудени да ја напуштат Ангола. Од 2004 година повеќе од 400 000 нелегални имигранти , речиси сите по потекло од Демократска Република Конго биле протерани од Ангола.

Аргентина

Преамбулата од уставот на Аргентина наведува дека негова цел е да ги обезбеди благодетите на слободата за сите луѓе од светот кои сакаат да живеат на аргентинско тло. Понатаму, членот 25 од овој устав наведува дека Сојузната влада треба да ја поттикнува имиграцијата во Европа и не може да го ограничи или да го оптовари со каков било данок влезот на странците на територијата на Аргентина, кои дошле со цел да ја обработуваат земјата, да ги подобрат индутриите и да воведат и да предаваат наука и уметности. Меѓутоа иако уставот на Аргентина го оневозможува постоењето на такво нешто како ” нелегални имигранти” , сепак во земјата постојат непријавени имигранти. Во 2001 година, непријавените имигранти биле проценети од 50 000 на 2,500,000.

Бутан

Имиграцијата на доселениците од Непал во Бутан (Лоцампа (Lhotshampa)- термин кој се користи за бегалци од Непал во Jужен Бутан) полека започна кон крајот на 19 век. Со цел да го контролира напливот на нелегални имигранти, во 1985 година владата донесе нов Закон за државјанство кој го потврди и се обиде да го спроведе Законот за државјанство од 1958 година. За нелегални имигранти беа прогласени оние лица кои пред 1958 година не можеле да обезбедат доказ за престој. Во периодот помеѓу 1991 и 1992 година, од Бутан беа протерани околу 100 000 етнички Непалци, од кои повеќето оттогаш па наваму живееле во седум кампови за бегалци во источен Непал. САД предложи раселување на 60 000 од 107 000 бегалци од Бутан кои имале непалско потекло и кои сега живеат во кампови за бегалци на ОН во Непал. Дури и денес владата на Бутан не може да го реши проблемот за доделување државјанство на оние кои се во брак со Бутанци, и покрај тоа што тие веќе 40 години живееле во земјата.