Router protocol

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на: содржини, барај

A Routing Protocol е протокол кој специфицира како рутерите комуницираат меѓусебе, ширејќи информации кои им овозможуваат да изберат правци на било кои два јазли на компјутерска мрежа, изборот на патот ќе биде направен од страна на рутирачки алгоритми. Секој рутер има priori знаење само за мрежи кои се прикачени директно на него. Рутирачките протоколи оваа информација ја делат прво со непосредните соседи, а потоа и низ мрежата. На овој начин рутерите се стекнуваат со знаење за топологијата на мрежата. За дискусија за концептите на рутирачките протоколи, посетете: Рутирање

Поимот Рутирање протоколи конкретно може да се однесува на една операција од трите слоја на OSI model, кој на сличен начин дистрибуира информации помеѓу рутери.

Иако постојан голем број на рутирачки протоколи, три главни класи се во широка употреба на IP мрежи :

  • Interior gateway routing преку link-state routing protocols, како што се OSPF и IS-IS.
  • Interior gateway routing преку path vector или distance vector протоколи, како што се RIP, IGRP и EIGRP.
  • Exterior gateway routing. BGP v4 е рутирачки протокол кој се користи од Internet.


Многу рутирачки протоколи се дефинирани во документи наречени RFCs.[1][2][3][4]

Специфичните карактеристики на рутирачките протоколи вклучуваат

  • начинот на кој тие или ке ги спречат рутирачките јамки од формирање или да ги паузираат ако го направат тоа
  • начинот на кој тие ќе ги изберат најпосакуваните патишта, користејќи ги информациите за хоп трошоци
  • времето што им е потребно да се спојат
  • колку добро тие ке се зголемат
  • и многу други фактори

Routed наспроти routing protocols[уреди]

Во некои случаи, рутирачките протоколи можат сами да работат во текот на т.н. изнесени протоколи: на пример, BGP работи во текот на TCP, кој пак работи во текот на IP; заштита е донесена во имплеменатцијата на овие системи не за да креира кружна завистост помеѓу рутирачките и изнесени протоколи. Тоа дека рутирачкиот протокол работи во текот на поединечниот транспортен механизам не значи дека рутирачкиот протокол е од слој (N+1) ако транспортниот механизам е од слојот (N). Според OSI Routing framework, рутирачки протоколи се слој на протоколи за мрежниот протокол, без оглед на нивниот транспорт механизам:

  • IS-IS работи во текот на слојот за податочна врска
  • OSPF (Open Shortest Path First), IGRP(Interior Gateway Routing Protocol), and EIGRP (Enhanced Interior Gateway Routing Protocol) работат директно преку IP; OSPF и EIGRP имаат свои сигурни транспорт механизми додека IGRP претставува несигурен транспорт.
  • RIP (Routing Information Protocol) работи во текот на UDP (User Datagram Protocol)
  • BGP (Border Gateway Protocol) работи во текот на TCP (Transmission Control Protocol)

Примери[уреди]

Внатрешно рутирачки протоколи[уреди]

Interior Gateway Protocols (IGPs) разменуваат рутирачки информации во рамките на единствен рутирачки домен. Одреден автономен систем[5] може да содржи повеќе рутирачки домени, или збир од рутирачки домени може да биде координиран без да биде корисник на Интернет автономниот систем. Чести примери се:

  • IGRP (Interior Gateway Routing Protocol)
  • EIGRP (Enhanced Interior Gateway Routing Protocol)
  • OSPF (Open Shortest Path First)
  • RIP (Routing Information Protocol)
  • IS-IS (Intermediate System to Intermediate System)

Имајте на ум дека IGRP, комерцијален Cisco рутирачки протокол, повеќе не е подржано. EIGRP ги прифаќа IGRP конфигурациските команди.

Види повеќе[уреди]

Референци[уреди]

  1. INTERNET PROTOCOL, RFC 791, J Postel, September 1981.
  2. BROADCASTING INTERNET DATAGRAMS IN THE PRESENCE OF SUBNETS, RFC 922, Jeffrey Mogul, October 1984
  3. Towards Requirements for IP Routers, RFC 1716, P. Almquist, November 1994
  4. Requirements for IP Version 4 Routers, RFC 1812, F. Baker,June 1995
  5. Guidelines for creation, selection, and registration of an Autonomous System (AS), RFC 1930, J. Hawkison & T. Bates,March1996

Натамошно читање[уреди]

Шаблон:Routing protocols