Ad hoc network

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Бежична Аd hoc мрежа[уреди | уреди извор]

Бежичната Ad hoc мрежа е децентразлизирана бежична мрежа. Мрежата е Ad hoc поради тоа што не се потпира на претходно постоечка инфраструктура како што се рутерите во жичната мрежа или точките на пристап во управуваните бежични мрежи.Наместо тоа секој компјутер учествува во рутирање со препраќање на податоците, така определувањето на кој компјутер да се препрати е направено динамички, базирано на мрежното поврзување. Најраните Ad hoc бежични мрежи беа “packet radio” мрежи (PRNETs) од 1970 спознорирани од DARPA, позавршувањето на проектот ALOHAnet.

Апликација[уреди | уреди извор]

Децентрализираната природа на бежичните Ad hoc мрежи ги прави погодни за различни апликации каде централните компјутери неможат да се потпираат и можат да ја подобрат приспособливоста на бежчните Ad hoc мрежи во одност на управуваните бежични мрежи. Иако во рамките на теоријата и практиката таков целокупен капацитет може да се идентификува минималната конфигурација и брзото распоредување ги направи Ad hoc мрежите погодни за итни ситуации како природни катастрофи и воени конфликти. Присуството на динамичен и приспособлив рутинг протокол ќе им овозможи на Ad hoc мрежите да се формираат брзо. Бежичните Ad hoc мрежи можат да бидат дополнително класифицирани од страна на нивната апликација:

Технички барања[уреди | уреди извор]

Ad hoc мрежата е составена од повеќе компјутери поврзани со врски. Врските се под влијание на ресурсите на компјутерот (на пр. достапно снабудавње на енергија, моќ на предавателот, компјутерска моќ и меморија). Како и од својствата на врските (пр. Line-of-sight intereference length of-link и губење на сигналот, пречки и бучава). Бидејќи нови и стари врски можат да бидат поврзани и исклучени во секое време функционалната мрежа мора да биде способна да се справи со овие динамични реструктуирања по можност на начин кој е навремен ефикасен сигурен стабилен. Мрежата мора да им овозможи на било кои компјутери да комуницираат често преку други компјутери кои ја пренесуваат информацијата. А - патеката е серија на врски што поврзуваат два компјутери. Често има повеќе патеки помеѓу било кои компјутери. Компјутерите се често ограничени од моќта на предавателот и расположливите енергетски ресурси. Моќта на предавателот често троши највеќе енергија во компјутерот. Според инверзното квадратно право повеќе е енергетски ефикасно да се препраќаат информации низ мрежата преку повеќе јазли.

Медиум за контрола на пристап[уреди | уреди извор]

Во повеќето бежични Ad hoc мрежи јазлите се наптпреваруваат за пристап до заедничкиот бежичен медиум, често резултирајќи во судири (пречки). Користењето на кооперативни бежични комникации го подобрува имунитетот на пречката со тоа што дестинантниот јазол се комбинира so self-interference and other-node interference за да се подобри декодирањето на саканиот сигнал .

Симулација на бежичните Ad hoc мрежи[уреди | уреди извор]

Еден од клучните проблеми на бежичните Ad hoc мрежи е предвидувањето на различните можни ситуации кои можат да се случат. Како резултат на тоа Modeling and Simulation користи екстензивен далеку сежен параметар и what-if анализата станува исклучиво важна парадигма за употреба во Ad hoc мрежите. Традиционалните M&S алатките за моделирање и симулациите вклучуваат NS2 (и неодамна NS3) Opnet, Omnet++. Сепак овие алатки се фукусираат примарно на симулација на целиот протокол со бран во системот. Иако тоа може да биде важно во доказот за концептот и имплементација на системите, потребата за понапредна симулациона методологија е секогаш таму.

Референци[уреди | уреди извор]

1.Ad Hoc Mobile Wireless Networks, Prentice Hall Publishers , 2002.
2.http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=the-rise-of-instant-wireless-networks