Шон Лестер

Од Википедија — слободната енциклопедија
Шон Лестер
Заменик генерал на секретарот на Обединетите нации, Заменик генерален секретар на Друштво на народите
На должноста
18 февруари 1937 – 26 јули 1940
Претходник Џосеф Авенол
Наследник Френк Валтерс
Лични податоци
Роден(а) 28 септември 1888
Карикфергус, Ирска
Починал(а) 13 јуни 1959 (70 години)
Голвеј, Ирска
Националност Ирец
Сопружник Елизабет Тирел

Шон Лестер (28 септември 1888 - 13 јуни 1959) бил ирски дипломат кој бил последен генерален секретар на [[Друштво на народите |Лигата на нациите]] од 31 август 1940 до 18 април 1946 година.

Ран живот[уреди | уреди извор]

Роден бил во округот Антрим, син на протестантски бакал. Иако градот Карикфергус, каде што е роден и израснат, бил силно унионист, тој се приклучил на Галската лига како млад и бил придобиен во каузата на ирскиот национализам.[1] Како млад, тој се приклучил на ирското републиканско братство. Тој работел како новинар за Норт Даун Хералд и голем број други северни весници пред да се пресели во Даблин, каде нашол работа во „Freeman's Journal“. До 1919 година, тој се искачил на уредник на вести.

По ирската војна за независност, голем број негови пријатели се приклучиле на новата влада на ирската слободна држава. На Лестер му била понудена позиција како директор за публицитет, која тој ја прифатил.

Се оженил со Елизабет Рут Тирел во 1920 година од која имал три ќерки.[1]

Дипломатска кариера[уреди | уреди извор]

Во 1923 година, тој се приклучи на Ирскиот оддел за надворешни работи. Тој бил испратен во Женева во 1929 година да го замени Мајкл МекВајт како постојан делегат на Ирска на Лигата на народите. Во 1930 година, тој успеал да го организира изборот на Ирска за Совет (или извршно тело) на Друштвото на народите за три години. Лестер често ја претставувал Ирска на состаноците на Советот и се бил министер за надворешни работи. Тој сè повеќе се вклучувал во работата на Лигата, особено во нејзините обиди да донесе решение за две војни во Јужна Америка. Неговата работа го привлекла вниманието на Секретаријатот на Лигата и ја започнала неговата трансформација од национален во меѓународен државен службеник.

Кога Перу и Колумбија имале спор околу град во реките на Амазон, Лестер претседавал со комитетот што нашол правично решение.[1] Тој исто така претседавал со помалку успешниот комитет кога Боливија и Парагвај влегле во војна околу Гран Чако.

Во 1933 година, Лестер бил испратен во Секретаријатот на Лигата и бил испратен во Данциг (сега Гдањск, Полска), како Висок комесар на Друштвото на народите од 1934 до 1937 година. Слободниот град Данциг бил сцена на појава на меѓународна криза меѓу нацистичка Германија и меѓународната заедница околу прашањето за полскиот коридор и односите на Слободниот град со Третиот рајх. Лестер повеќепати протестирал до германската влада во врска со нејзиниот прогон и дискриминација на Евреите и ја предупреди Лигата за претстојната катастрофа за Европа. Него го бојкотирале претставниците на германскиот рајх и претставниците на нацистичката партија во Данциг.[2]

Во август 2010 година, една просторија во Градското собрание на Гдањск, зградата што престојувала во живеалиштето на Лестер за време на неговиот престој, била преименувана од градоначалникот Павел Адамович во Соба на Сајан Лестер.[3]

Друштво на народите[уреди | уреди извор]

Лестер се вратил во Женева во 1937 година и станал заменик генерален секретар на Друштвото на народите. Во 1940 година, тој станал генерален секретар на телото, но Лигата тогаш имала само 100 вработени, вклучително и чувари и чистачи, од првичните 700.

Лестер останал во Женева во текот на целата војна и ги одржувал техничките и хуманитарните програми на Друштвото во ограничена операција за време на војната. Во 1946 година, тој го надгледувал затворањето на Лигата и ги предал имотот и функциите на Лигата на новоформираните Обединети нации.

Подоцнежните години[уреди | уреди извор]

И покрај гласините дека ќе бил подготвен да се кандидира за претседател на Ирска, Лестер не побарал постојана канцеларија и се повлекол во Рецес, округот Голвеј, на западот на Ирска, каде што и починал.

Во својот некролог, Тајмс го опишале Лестер како „меѓународен помирувач и храбар пријател на бегалците“. Му била доделена наградата „Вудроу Вилсон“ во 1945 година и докторат на Националниот универзитет во Ирска во 1948 година.

Неговата внука Сузан Денам била главна судијка на Ирска за Врховниот суд на Ирска од 2011 до 2017 година.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 1,2 The Times, (Obituary) 15 June 1959
  2. Boylan, Henry (1998). A Dictionary of Irish Biography, 3rd Edition. Dublin: Gill and MacMillan. стр. 222. ISBN 0-7171-2945-4.
  3. Derek Scally, Irish Times, 27 August 2010

Биографии[уреди | уреди извор]

  • Стивен Ешворт Баркрофт: Меѓународен државен службеник: кариера на Лигата на нации на Шон Лестер, 1929–1947; Даблин 1973 година
  • Даглас Гејгби: Последниот генерален секретар: Шон Лестер и Лигата на нациите; Даблин 1999 година;ISBN 1-86059-108-6
  • Артур В.Ровин: Првите педесет години: генерален секретар во светската политика 1920–1970; Лејден 1970;ISBN 90-218-9190-5
  • Мајкл Кенеди: Ирска и Лигата на нациите 1919–1946: политика, дипломатија и меѓународни односи; Даблин 1996 година
  • Пол Мекнамара: Шон Лестер, Полска и нацистичкото преземање на Данциг; Ирски Академски Печат 2008;ISBN 0-7165-2969-6

Надворешни врски[уреди | уреди извор]

Претходник
Франција Џосеф Авенол
Генерален секретар на Лигата на нациите
1940–1946
Наследник
Обединето Кралство Гледвин Џеб
како Генерален секретар на Обединетите нации