Шест ерменски вилаети

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Предупредување: Немате укажано вредност за „common_name
Шест вилаети
ولايت سته
Вилает на Отоманско Царство
Траење?
Местоположба на
The Six Armenian provinces in early 20th century.
Историја
 -  Основана Тука внесете почеток
 -  Укината Внесете завршеток
Денес во Турција

Шестте вилаети или Шестте провинции (османски турски: ولايت سته, Vilâyat-i Sitte) или Шестте ерменски вилаети (ерменски: Վեց հայկական վիլայեթներ Ветеринари „Хајкакан вилајет“, турски: Altı vilayet, Altı ili[1]) — ерменски населени вилаети (провинции) на рамките на Отоманското Царство:

Термин[уреди | уреди извор]

Терминот Шест вилаети бил поим на дипломатски јазик и ги означувал вилаетите со ерменско население. Европските дипломати честопати се повикувале на Шест ерменски вилаети за време на Конгресот во Берлин во 1878 година.[2]

Население[уреди | уреди извор]

Етнички групи[уреди | уреди извор]

Етничка карта на шестте вилаети според Ерменската патријаршија во Цариград во 1912 година.
Ерменско население во рамките на Отоманското Царство според официјалната статистика на население од 1914 година.
Статистичка анализа на расните елементи во османлиските провинции од страна на ерменскиот патријарх во Цариград, 1912 година [3]

Забелешка: Анализата исклучува одредени делови од овие провинции каде Ерменците се само помал елемент. Овие делови се како што следува: Хакијари, во Вилаетот Ван; јужно од Саирт, во Вилает Битлис; јужно од Вилаетот Дијарбекир; јужно од Малатија, во Вилаетот Мамуретулазиз; северо-запад и западно од Вилаетот во Сивас.[3]

Етнички групи Битлис Дијабеќир Ерзурум Мамуретулазиз Сивас Ван Вкупно %
Ерменци 180 000 105 000 215 000 168 000 165 000 185 000 1.018.000 38,9
Турци 1 48 000 72 000 265 000 182 000 192 000 47 000 806 000 30,8
Курди 2 77 000 55 000 75 000 95 000 50 000 72 000 499 000 19.1
Други 3 30 000 64 000 48 000 5.000 100 000 43 000 290 000 11.1
ВКУПНО 382 000 296 000 630 000 450 000 507 000 350 000 2.615.000 100
1 вклучувајќи го и Кизилбаш</br> 2 вклучувајќи ја и Заза</br> 3 асири (несторијанци, јакобити, халдејци), Черкези, Грци, Јазиди, Персијци, Лази, Роми
Османлиска официјална статистика за население, 1914 година [4]

Забелешка: Статистиката за османлиското население не дава информации за одделни муслимански етнички групи како што се Турците, Курдите, Черкезите, итн.

Официјалната статистика на османлиското население од 1914 година, заснована на претходен попис, го потценила бројот на етнички малцинства, вклучувајќи го и бројот на Ерменците.[5] Османлиските фигури не дефинирале никакви етнички групи, само религиозни. Значи, „ерменското“ население, сметано од властите, само ги собрало етничките Ерменци кои исто така биле приврзаници на Ерменската апостолска црква. Етничките Ерменци кои ја исповедале муслиманската вера, кои во тоа време се зголемиле на број, се сметале само како „муслимани“ (не како ерменски муслимани или Ерменци), додека ерменските протестанти како Грци од Понт, Грци од Кавказ и.т.н.

Етнички групи Битлис Дијарбекир Ерзурум Мамуретулазиз Сивас Ван ВКУПНО %
Муслимани 309.999 492.101 673.297 446.376 939.735 179.380 3.040.888 79,6
Ерменци 119.132 65.850 136.618 87.862 151.674 67.792 628.928 16,5
Другите 44.348 4.020 5.797 4.047 78.173 11.969 148.354 3.9
ВКУПНО 473.479 561.971 815.712 538.285 1.169.582 259.141 3.818.170 100

Најголеми градови[уреди | уреди извор]

Сите бројки се од почетокот на XX век.

Град Вилает Население Ерменци %
Ван Вилает Ван 40 000 25 000 62,5%
Сивас [6] Вивает Сивас 60 000 30 000 50%
Ерзурум [6] Вилает Ерзурум 60 000 15 000 25%
Мезерех [6] Вилает Мамурет-ул-Азиз 12 000 6.000 50%
Битлис [6] Вилает Битлис 30 000 7.000 23%
Дијарбакир Вилает Дијарбекир 150 000 45 000 33%
Арапгир [6] Вилает од Мамурет-ул-Азиз 20 000 10 000 50%
Малатја [6] Вилает од Мамурет-ул-Азиз 40 000 20 000 50%

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. (турски) İsmail Soysal, Türkiye'nin Siyasal Andlaşmaları, I. Cilt (1920-1945), Türk Tarih Kurumu, 1983, p. 14.
  2. Verheij, Jelle (2012). Jongerden, Joost; Verheij, Jelle (уред.). Social Relations in Ottoman Diyarbekir, 1870–1915. Brill. стр. 88. ISBN 9789004225183.
  3. 3,0 3,1 "The Treatment of Armenians in the Ottoman Empire 1915-1916" by JAMES VISCOUNT BRYCE, London, T. Fisher Unwin Ltd., 1916
  4. „1914 Population Statistics“ (PDF). Turkish General Staff. стр. 603–628. Архивирано од изворникот (PDF) на 7 October 2011. Посетено на 29 January 2011.
  5. Steven T. Katz,The Holocaust in Historical Context, 1994, p. 86 ...indicates (based on 1919 British estimates) that though Ottoman data were generally reliable Предлошка:Underline...
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Hakobyan 1987.