Чудо во Милано (филм)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Чудо во Милано (италијански: Miracolo a Milano) е италијански филм од 1951 година, во режија на Виторио Де Сика (Vittorio De Sica). Сценариото е на Чезаре Цаватини (Cesare Zavattini), а главните улоги ги играат Франческо Голизано (Francesco Golisano), Ема Граматика (Emma Gramatica), Паоло Стопа (Paolo Stoppa), Брунела Бово (Brunella Bovo) и др.

Кога за првпат бил прикажан во киносалите во Италија, филмот предизвикал многу негативни реакции кај прогресивната маса, но и кај конзервативците. Првите го осудиле филмот како премногу "евангелски" и помирувачки (во Советскиот Сојуз било забрането неговото прикажување), а другите го осудиле како субверзивен и про-комунистички. Приказната за филмот е инспирирана од филмот "Тото Добриот" (1940) и воопшто не содржи субверзивни елементи.

Заплет[уреди | уреди извор]

Филмот се одвива како бајка, а главниот лик е едно момче-сирак кое сонува за свет во кој „Добар ден навистина значи „добар ден!“. Една постара жена наоѓа мало дете во својата градина. Таа го зема кај себе и му го дава името Тото. Кога жената ќе умре, детето завршува во дом за сираци од кој излегува како тинејџер. Во светот кој го опкружува, Тото е наивен и очекува дека сите имаат добро срце какво што има тој. Момчето ќе се спријатели со скитници и на крајот од филмот, токму тоа ќе ја предводи групата која на плоштадот пред Катедралата во Милано ќе им ги украде метлите на чистачите и ќе одлета кон толку посакуваната замислена земја.[1] Оваа сцена ја инспирирала познатата сцена со летечките велосипеди во „Е.Т.“ на Стивен Спилберг.

Филмот претставува социјална бајка за „лудите и сиромашни ангели“ кои живеат во бараките на периферијата од Милано. Соочени со еден алчен индустријалец кој се заканува дека ќе им ги сруши живеалиштата, тие организираат отпор, предводен од сиракот Тото. Филмот претставува делумно успешен обид на режисерот да се избега од неореалистичниот запис преку надреалистична гротеска. Филмот бил награден со "Златна палма" на Канскиот Фестивал.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Антена, број 840, 1.8.2014, стр. 16.