Чичигаз

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Чичигаз
Σταυροδρόμι
Чичигаз is located in Грција
Чичигаз
Чичигаз
Местоположба во областа
Чичигаз is located in Постол (општина)
Чичигаз
Местоположба на Чичигаз во општината Постол и областа Централна Македонија
Координати: 40°42.42′N 22°13.1′E / 40.70700° N; 22.2183° E / 40.70700; 22.2183Координати: 40°42.42′N 22°13.1′E / 40.70700° N; 22.2183° E / 40.70700; 22.2183
ЗемјаГрција
ОбластЦентрална Македонија
ОкругПостолски
ОпштинаПостол
Општ. единицаПласничево
Надм. вис.&1000000000000002000000020 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно486
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

Чичигаз (Чичиг’с или Чешиг’з; грчки: Σταυροδρόμι, Ставродроми; до 1926 г. Τσίτσιγκες, Цицигес[2]) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 486 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.[3]

Географија[уреди | уреди извор]

Селото е сместено во источниот дел на Солунското Поле (средиштето на Ениџевардарското Поле), 10 км северозападно од Пласничево и 10 км јужно од градот Воден.

Историја[уреди | уреди извор]

Во Отоманското Царство[уреди | уреди извор]

На крајот на XIX век Чичигаз е забележано како чисто македонско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Чеши Г’с (Чичег’с) живееле 420 Македонци.[4][5] Сите жители на селото потпаднале под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Чечиг’с имало 200 Македонци, сите под егзархијата.[4][6]

Во селото работела бугарската пропаганда. Според податоци на кукушкииот околиски училиштен инспектор Никола Хрлев во 1909 г. во Чичег’з работело бугарско училиште.[7] Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 30 македонски куќи и две куќи на Роми христијани.[3]

Во Грција[уреди | уреди извор]

По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 208 жители, кои во 1920 г. се зголемиле на 255.[3] Во 1926 г. името на селото е сменето во Ставродроми што значи „крстопат“.[8]

Во 1928 г. селото имало 299 жители, а во 1940 г. броело 298 лица. По војните населението земало голем замав и во следните десетлетија речиси се удвоило.[3] Сите жители и понатаму останале исклучиво Македонци.

Личности[уреди | уреди извор]

Население[уреди | уреди извор]

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 298 411 488 479 578 581 556 486
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

Стопанство[уреди | уреди извор]

Селото се смета за многу богато бидејќи е во поле и неговото земјиште целосно се наводнува. Главни производи се овошјето (праските и крушите), памукот, житото, пченката и др. Застапено е и краварството.[3]

Поврзано[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. "Попис на населението од 2011 г. Трајно население". Државен завод за статистика на Грција.
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Τσίτσιγκες -- Σταυροδρόμι
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. I. Скопје: Институт за национална историја. стр. 80.
  4. 4,0 4,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  5. Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“, София, 1902, стр.146.
  6. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, стр.102-103.
  7. Хърлев, Никола (1998). Рапорт по ревизията на селските български училища в Ениджевардарската кааза през м. март 1909 год. – В: Извори за българската етнография, том 3: Етнография на Македония. Материали из архивното наследство. София: Македонски научен институт, Етнографски институт с музей, Академично издателство „Проф. Марин Дринов“. стр. 86.
  8. Δημήτρης Λιθοξόου. Μετονομασίες των οικισμών της Μακεδονίας 1919 - 1971
  9. „Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 796.