Чалгија

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето

Посебен жанр на македонската народна музика е чалгијата. Зборот „чалгија“ буквално значи музика, свирка. Сепак, во македонската музичка традиција чалгијата се врзува за конкретен состав или ансамбл од музичари со инструменти од персиско-арапско потекло, кој исполнувал староградски традиционални музички творби. Чалгиските состави во Македонија се појавиле некаде во 19 век, а својот развој и подем го доживуваат во 20 век. Чалгискиот инструментариум се состои од: канун, ут, дајре и лејта од една страна, но и виолина и кларинет од друга.

Сепак, неверојатно оргиналните, богати и исклучително многубројни музички облици и форми во неа, создадени во период од само век и половина, сведочат за музички кавалитет многу повреден од тој кога чалгијата би била само „копија на турскиот музички израз“, за што некои ја сметаат. Музичките и ритмички структури во неа се изнедрени од македонскиот музички народен јазик, кој во градот дошол во допир пред сe со византиското црковно пеење, со турската класична музика, но и со народната музика на сите етникуми што живееле на тлото на Македонија. Во една таква духовна констелација, со време, македонскиот мелос изродил еден совршено оригинален и специфичен тонален дијалект и музички израз наречен - „македонска чалгија“.[1]

Чалгијата е типична „староградска музика“, која веќе долго се негува во многу градови, особено во Велес, Охрид, Битола и Солун. Чалгии се свират на свадби, верски празници (Божиќ, Велигден и др.), обреди, панаѓури итн.

Чалгијата како тема во музиката[уреди | уреди извор]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Антологија на македонската чалгија / Antology of Macedonian Chalgia, Македон мјузик, МАКМ 00106, 2006.