Прејди на содржината

Црнолево

Од Википедија — слободната енциклопедија
Црнолево
Cërnalevë
Село
Црнолево
Црнолево is located in Албанија
Црнолево
Црнолево
Координати: 42°01′40″N 20°32′55″E / 42.02778°N 20.54861°E / 42.02778; 20.54861
ДржаваАлбанија
ОбластКукуш
ОпштинаКукуш
Општинска единицаШиштавец
Надм. вис.&10000000000000940000000940 м
Население (1989)
  Вкупно620
Час. појасСЕВ
  Лето (ЛСВ)СЕВ (UTC)
Пошт. бр.8517
Повик. бр.024
Рег. таб.KU

Црнолево или Црналево (албански: Cërnalevë) ― село во областа Гора, во Општина Кукуш на истоимената област, Албанија. Населението брои 620 жители (1989)[1], сочинето од Горанци.

Географија и местоположба

[уреди | уреди извор]

Селото се наоѓа во областа Гора, во северните падини на планината Габрика, над левата страна на Рестеличка Река, на надморска височина од 940 м.

Историја

[уреди | уреди извор]

Во 1900 година, Васил К’нчов го забележал Црнелево како македонско-муслиманско село во областа Гора со 50 куќи.[2][3]

По Втората балканска војна селото ѝ е доделено на Албанија. Според Стефан Младенов во 1916 г. Црнолево (Църнолѐво) било македонско село со 55 куќи.[2][4]

Во извештај на Сребрен Поп Петров, главен инспектор-организатор на бугарската црковно-училишна дејност во Албанија, во 1930 г. Црничево било село со 60 куќи на Македонци муслимани.[2][5]

Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Шиштавец.

Поврзано

[уреди | уреди извор]
  1. All places/communes: 1989, 2001, 2011, 2023 censuses (today's division) Архивирано на 14 април 2025 г. pop-stat.mashke.org
  2. 1 2 3 Како што е општопознато, Македонците во отоманскиот период од различни автори, но особено во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите се изјаснувале како Македонци.
  3. Кънчев, В. Го̀ра. С една карта, Трудове на Българското природоизпитателно дружество, София, 1900, с. 101.
  4. Младенов, Стефан. Пътешествие из Македония и Поморавия, в: Научна експедиция в Македония и Поморавието 1916, Военноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносец“, Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, София, 1993, стр. 184.
  5. Поверителен рапорт №54 на Сребрен Поппетров