Прејди на содржината

Централно-западен регион (Буркина Фасо)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Централно-западен
Регион
„Гранд Марше“ во Кудугу, најголемиот урбан центар во регионот.
„Гранд Марше“ во Кудугу, најголемиот урбан центар во регионот.
Местоположба во Буркина Фасо
Местоположба во Буркина Фасо
Country Буркина Фасо
Главен градКудугу
Површина
 • Регион21726 км2
Население (2019)[1]
 • Регион1,659,339
 • Густина0/км2
 • Градскo272.200
Час. појасГМТ 0 (UTC+0)
ПЧР (2017)0.428[2]
низок · 5-ти

Централно-западен регион — еден од 13-те административни региони на Буркина Фасо. Населението на Централно-Западен изнесувало 1.659.339 жители во 2019 година. Главен град на регионот е Кудугу. Регионот го сочинуваат четири провинции (Булкиемде, Сангие, Сисили и Зиро).

Од 2019 година, населението на регионот броело 1.659.339 жители, од кои 53,7% се жени. Населението во регионот сочинувало 8,09% од вкупното население на земјата. Стапката на смртност кај децата била 61, стапката на смртност кај доенчињата била 87, а смртноста кај децата под пет години била 142. Од 2007 година, стапката на писменост во регионот била 28,8%, во споредба со националниот просек од 28,3%. Покриеноста на потребите од житни култури во споредба со вкупното производство на регионот била 135%.

Географија

[уреди | уреди извор]

Поголемиот дел од Буркино Фасо е широка висорамнина формирана од речни системи и се нарекува фалез де Банфора. Постојат три главни реки, Црвена Волта, Црна Волта и Бела Волта, кои сечат низ различни долини. Климата е генерално топла, со несигурни дождови во различни сезони. Златото и кварцот се вообичаени минерали што се наоѓаат низ целата земја, додека наслагите од манган се исто така чести.[3] Сувата сезона е обично од октомври до мај, а дождовите се вообичаени за време на влажната сезона од јуни до септември. Текстурата на почвата е порозна и затоа приносот е исто така слаб.[4] Просечната надморска височина е околу 200 до 300 метри над средното ниво на морето. Меѓу западноафриканските земји, Буркино Фасо има најголема популација на слонови, а земјата е полна со резервати за дивеч.[5] Јужните региони се потропски по природа и имаат савани и шуми. Главната река е Црна Волта, која извира во јужниот регион и се влева во Гана. Областите во близина на реките обично имаат мушички како цеце и симилиум, кои се носители на болест на спиење и речно слепило.[3] Просечните врнежи од дожд во регионот се околу 100 сантиметри, споредбено со северните региони кои добиваат само 25 сантиметри врнежи од дожд.[5]

Демографија

[уреди | уреди извор]
Население во минатото
ГодинаНас.±%
1985787,229—    
1996943,538+19.9%
20061,186,566—    
20191,659,339—    

Од 2019 година, населението на регионот броело 1.659.339 жители, од кои 53,7% биле жени. Населението во регионот сочинувало 8,09% од вкупното население на земјата. Стапката на смртност кај децата била 61, стапката на смртност кај доенчињата била 87, а смртноста кај децата под пет години била 142.[6] Од 2007 година, меѓу работоспособното население, во регионот имало 59,3% вработени, 18,9% недоволно вработени, 17,9% неактивни лица, 21,8% невработени и 3,8% невработени лица.[7] Главните јазици што се зборувале во Централно-Западен регион од 2006 година биле мурски, лиелски и нумиски.[8] Францускиот е официјален јазик низ целата земја.[6]

Економија

[уреди | уреди извор]
Железничка станица Кудугу

Главниот пат што ги поврзува главниот град Уагадугу и вториот по големина град во Буркина Фасо, Бобо-Диуласо, поминува низ покраината (од исток кон запад). Единствената железница во Буркина Фасо го поврзува најголемиот град во регионот, Кудугу, со Уагадугу, Бобо-Диуласо и Брегот на Слоновата Коска. Во покраината нема комерцијален аеродром, но Меѓународниот аеродром Уагадугу е оддалечен приближно 141 километри југоисточно од Кудугу и од јуни 2014 година аеродромот имал редовно закажани летови до повеќето поголеми градови во Западна Африка, како и до Париз, Брисел и Истанбул. Од 2007 година, имало 678.1 километри автопати, 231.8 километри регионални патишта и 634.7 километри од окружните патишта. Првиот сет на сообраќај со автомобили бил 38, првиот сет на сообраќај со двотркални возила била 3.166, а вкупната класифицирана патна мрежа бил 1.545.[9] Вкупното произведено пченка во текот на 2015 година беше 121.780 тони, памук 27.059 тони, грашок 49.972 тони, кикирики 43.284 тони, просо 72.426 тони, ориз 16.215 тони и сирак 260.885 тони. Покриеноста на потребите од житни култури во споредба со вкупното производство на регионот беше 135,00 проценти.[10]

Образование

[уреди | уреди извор]

Од 2007 година, стапката на писменост во регионот изнесуваше 28,8 проценти, во споредба со националниот просек од 28,3 проценти. Бруто запишувањето во основно образование изнесуваше 83,7 проценти, во поосновно образование 26,9 проценти, а бруто запишувањето во средно образование 8,8 проценти. 898 момчиња и 473 девојчиња беа запишани во основно и постсекундарно ниво. 49 наставници имаа на основно и постсекундарно ниво, додека 926 наставници имаа на постосновно и постсекундарно ниво.[11] Писменоста на возрасните (15+) во регионот се зголеми од 23,0% во 2003 година на 28,3% во 2008 година[12] Во 2011 година, регионот имаше 1.002 основни училишта и 112 средни училишта. Универзитетот Кудугу исто така се наоѓа во регионот и имаше околу 5.400 студенти во 2010/2011 година.[13] Во 2010/11 година, 10,1% од населението (на возраст од 13 до 19 години) посетувало средно училиште, што е под националниот просек од 10,7%.[14]

Провинции

[уреди | уреди извор]
Провинција Главен град 2006[15]
Покраина Булкиемде Кудугу 567.680
Провинција Сангие Рео 333.195
Провинција Сисили Лео 240.830
Провинција Зиро Сапуј 207.079

Буркина Фасо стекна независност од Франција во 1960 година, кога земјата сè уште го носеше името Горна Волта. Во следните години државата се соочуваше со серија воени преврати, сè до 1983 година, кога капетанот Томас Санкара ја презеде власта и започна спроведување на радикални левичарски реформи. Неговото владеење заврши кога беше соборен од Блез Компаоре, кој остана на власт 27 години, сè до 2014 година, кога народното востание го прекина неговото управување.[16]

Со Законот бр. 40/98/AN од 1998 година, Буркина Фасо започна процес на децентрализација со цел да се обезбеди административна и финансиска автономија на локалните заедници. Државата е поделена на 13 административни региони, управувани од гувернери. Овие региони се поделени на 45 провинции, а тие понатаму на 351 комуна. Комуните можат да бидат урбани или рурални и се сметаат за еднакви административни единици.

Покрај нив, постојат и други административни структури како департмани и села. Урбаните комуни најчесто опфаќаат население од околу 10.000 жители. Доколку некоја комуна не успее да обезбеди најмалку 75 проценти од планираните буџетски приходи во период од три години, таа може да ја изгуби својата автономија. Управувањето со комуните го вршат избрани градоначалници, а нивна обврска е да го поттикнуваат економскиот, социјалниот и културниот развој на населението. Комуните располагаат со финансиска автономија и имаат можност да соработуваат со други комуни, државни институции и меѓународни организации.[17]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ Citypopulation.de Population of regions of Burkina Faso
  2. ↑ „Sub-national HDI - Area Database - Global Data Lab“. hdi.globaldatalab.org (англиски). Посетено на 2018-09-13.
  3. 1 2 Haggett, Peter, уред. (2002). Encyclopedia of World Geography, Volume 17. Marshall Cavendish. ISBN 9780761473060.
  4. ↑ Dobson, James C.; Sander, John M.; Woodfield, Judith (2001). Living Geography: Homework and Assessment, Book 3. Nelson Thornes. стр. 29. ISBN 9780174343257.
  5. 1 2 Burkina Faso Mining Laws and Regulations Handbook. Int'l Business Publications. 2008. стр. 19. ISBN 9781433077074.
  6. 1 2 „Demographics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2010. Архивирано од изворникот на 16 February 2018. Посетено на 17 November 2016.
  7. ↑ „Employment statistics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2007. Архивирано од изворникот на 25 November 2016. Посетено на 17 November 2016.
  8. ↑ BOUGMA M., 2014.
  9. ↑ „Transport in Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2008. Архивирано од изворникот на 25 November 2016. Посетено на 17 November 2016.
  10. ↑ „Agricultural statistics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2015. Архивирано од изворникот на 25 November 2016. Посетено на 17 November 2016.
  11. ↑ „Education statistics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2010. Архивирано од изворникот на 16 February 2018. Посетено на 17 November 2016.
  12. ↑ „La région du Centre-Ouest en chiffres“ (PDF). Institut National de la Statistique et de la Démographie (INSD). 2011. стр. 6. Архивирано од изворникот (PDF) на 2012-11-13.
  13. ↑ Government of France, MINISTERE DES AFFAIRES ETRANGERES ET EUROPEENNES, AMBASSADE DE FRANCE AU BURKINA FASO, FICHE BURKINA FASO, (French) http://www.diplomatie.gouv.fr/fr/IMG/pdf/BURKINA_18-5-11__2_.pdf
  14. ↑ „La région du Centre-Ouest en chiffres“ (PDF). Institut National de la Statistique et de la Démographie (INSD). 2011. стр. 6. Архивирано од изворникот (PDF) на 2012-11-13.
  15. ↑ „National 2006 census preliminary results“ (PDF). 2006. Архивирано од изворникот (PDF) на 21 July 2015. Посетено на 24 November 2016.
  16. ↑ „Burkina Faso country profile“. BBC. 5 August 2016. Посетено на 20 November 2016.
  17. ↑ (Report). Отсутно или празно |title= (help); |access-date= бара |url= (help)
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Централно-западен_регион_(Буркина_Фасо)&oldid=5521136“