Прејди на содржината

Централен регион (Буркина Фасо)

Од Википедија — слободната енциклопедија
Централен
Регион
Воздушен поглед на Уагадугу
Воздушен поглед на Уагадугу
Местоположба во Буркина Фасо
Местоположба во Буркина Фасо
Држава Буркина Фасо
Главен градУагадугу
Површина
 • Регион2805 км2
Население (2019)[1]
 • Регион3.030.384
 • Густина1.100/км2
 • Градскo2.453.496
Час. појасГМТ 0 (UTC+0)
ПЧР (2017)0.612[2]
среден · 1-ви

Централен регион — еден од 13-те административни региони на Буркина Фасо. Населението на покраината Централен регион броело 1.727.390 жители според пописот од 2006 година и се зголемило за 75,6% за 13 години на 3.030.384 жители според пописот од 2019 година (привремена бројка), од кои 50,8% биле жени.[3][4] Тој е најнаселениот и најурбанизиран регион во Буркина Фасо; во 2019 година, 14,8% од населението на Буркина Фасо живеело во Централниот регион.[5] Главен град на регионот е Уагадугу, кој е и главен град на државата. Централниот регион се состои од само една покраина, Кадиого.

Покриеноста на потребите од житни култури во споредба со вкупното производство на регионот беше 17,00%. Од 2007 година, стапката на писменост во регионот беше 63%, во споредба со националниот просек од 28,3%.

Географија

[уреди | уреди извор]
Земјоделски полиња во регионот

Поголемиот дел од Буркина Фасо е широка висорамнина формирана од речни системи и се нарекува фалез де Банфора. Постојат три главни реки, Црвена Волта, Црна Волта и Бела Волта, кои сечат низ различни долини. Климата е генерално топла, со несигурни дождови во различни сезони. Златото и кварцот се вообичаени минерали што се наоѓаат низ целата земја, додека наслагите од манган се исто така чести.[6] Сувата сезона е обично од октомври до мај, а дождовите се вообичаени за време на влажната сезона од јуни до септември. Текстурата на почвата е порозна и затоа приносот е исто така слаб.[7] Просечната надморска височина е околу 200 до 300 метри над средното ниво на морето. Меѓу западноафриканските земји, Буркина Фасо има најголема популација на слонови, а земјата е полна со резервати за дивеч.[8] Северните региони се генерално сушни и обично имаат грмушести површини и полупустини. Главната река е Црвена Волта, која извира во северниот регион и се влева во Гана. Областите во близина на реките обично имаат мушички како цеце и симилиум, кои се носители на болест на спиење и речно слепило.[6] Просечните врнежи од дожд во регионот се околу 25 сантиметри споредбено со јужните региони кои добиваат 100 сантиметри врнежи од дожд.[8]

Демографија

[уреди | уреди извор]
Население во минатото
ГодинаНас.±%
1985640,108—    
1996941,894+47.1%
20061,727,390—    
20193,032,668—    

Од 2019 година, населението на регионот броело 3.032.668 жители, од кои 50,8% биле жени. Населението во регионот сочинувало 14,8% од вкупното население на земјата. Стапката на смртност кај децата била 35, стапката на смртност кај доенчињата била 47, а смртноста кај децата под пет години била 80.[9] Од 2007 година, меѓу работоспособното население, во регионот имало 47,8% вработени, 14,5% недоволно вработени, 31,6% неактивни лица, 37,8% невработени и 6,2% невработени лица.[10]

Економија

[уреди | уреди извор]
Уагадугу Мезон ду људ

Од 2007 година, стапката на писменост во регионот била 63 проценти, во споредба со националниот просек од 28,3 проценти. Бруто запишувањето во основно образование изнесувало 84,8 проценти, во поосновно образование 51,8 проценти, а бруто запишувањето во средно образование 27,5 проценти. На основно и постсекундарно ниво биле запишани 8660 момчиња и 8781 девојчиња. На основно и постсекундарно ниво работеле 508 наставници, додека на постосновно и постсекундарно ниво работеле 4969 наставници.[11] Писменоста кај возрасните (15+) во регионот се зголемила од 55% во 2003 година на 63% во 2007 година[12] Во 2011 година, регионот имал 869 основни училишта и 354 средни училишта (25% од вкупниот број на национално ниво).[13] Универзитетот во Уагадугу исто така се наоѓа во регионот и имал околу 40.000 студенти во 2010 година (83% од националната популација на универзитетски студенти).[14]

Од 2007 година, имало 162 километри автопати, 134.6 километри регионални патишта и 7 километри од окружните патишта. Првиот сет на сообраќај со автомобили бил 5554, првиот сет на сообраќај со двотркални возила беше 32.587, а вкупната класифицирана патна мрежа беше 304. Регионот е раскрсница за многу од националните патишта и е терминал на единствената железница во земјата. Меѓународниот аеродром Уагадугу се наоѓа во регионот и од јуни 2014 година аеродромот имаше редовни летови до повеќето поголеми градови во Западна Африка, како и до Париз, Брисел и Истанбул.[15] Вкупното произведено пченка во текот на 2015 година било 47.395 тони, на грашок било 14.060 тони, на кикирики било 9.288 тони, на просо било 15.712 тони, на ориз било 7.531 тони и на сирак било 29.971 тони. Покриеноста на потребите од житни култури во споредба со вкупното производство на регионот беше 17,00 проценти.[16]

Административни области

[уреди | уреди извор]
Провинција Главен град 2019[4]
Провинција Кадиого Уагадугу 3.032.668

Буркина Фасо добила независност од Франција во 1960 година. Првично се викаше Горна Волта. Имаше воени удари сè до 1983 година, кога капетанот Томас Санкара ја презел контролата и спровел радикални левичарски политики. Тој беше соборен од Блез Компаоре, кој продолжи 27 години до 2014 година, кога народното востание го заврши неговото владеење.[17] Според Законот бр. 40/98/AN од 1998 година, Буркина Фасо се придржуваше кон децентрализацијата за да обезбеди административна и финансиска автономија на локалните заедници. Постојат 13 административни региони, секој управуван од гувернер. Регионите се поделени на 45 провинции, кои понатаму се поделени на 351 комуна. Комуните можат да бидат урбани или рурални и се заменливи. Постојат и други административни субјекти како департман и село. Урбаната комуна обично има 10.000 луѓе под неа. Ако некоја комуна не е во можност да добие 75 проценти од својот планиран буџет во приходи за 3 години, автономијата се одзема. Комуните ги администрираат избрани градоначалници. Комуните се обврзани да развиваат економски, социјални и културни вредности на своите граѓани. Комуната има финансиска автономија и може да соработува со други комуни, владини агенции или меѓународни субјекти.[18]

Наводи

[уреди | уреди извор]
  1. ↑ Citypopulation.de Population of regions in Burkina Faso
  2. ↑ „Sub-national HDI - Area Database - Global Data Lab“. hdi.globaldatalab.org (англиски). Посетено на 2018-09-13.
  3. ↑ „La région du Centre en chiffres“ (PDF). Institut National de la Statistique et de la Démographie (INSD). 2011. стр. 6. Архивирано од изворникот (PDF) на 2012-11-13.
  4. 1 2 „Home“. citypopulation.de.
  5. ↑ „National 2006 census preliminary results“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2015-07-21. Посетено на 2008-06-03.
  6. 1 2 Haggett, Peter, уред. (2002). Encyclopedia of World Geography, Volume 17. Marshall Cavendish. ISBN 9780761473060.
  7. ↑ Dobson, James C.; Sander, John M.; Woodfield, Judith (2001). Living Geography: Homework and Assessment, Book 3. Nelson Thornes. стр. 29. ISBN 9780174343257.
  8. 1 2 Burkina Faso Mining Laws and Regulations Handbook. Int'l Business Publications. 2008. стр. 19. ISBN 9781433077074.
  9. ↑ „Demographics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2010. Архивирано од изворникот на 16 February 2018. Посетено на 17 November 2016.
  10. ↑ „Employment statistics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2007. Архивирано од изворникот на 25 November 2016. Посетено на 17 November 2016.
  11. ↑ „Education statistics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2010. Архивирано од изворникот на 16 February 2018. Посетено на 17 November 2016.
  12. ↑ „La région du Centre en chiffres“ (PDF). Institut National de la Statistique et de la Démographie (INSD). 2011. стр. 6. Архивирано од изворникот (PDF) на 13 November 2012. Посетено на 24 November 2016.
  13. ↑ „La région du Centre en chiffres“ (PDF). Institut National de la Statistique et de la Démographie (INSD). 2011. стр. 6. Архивирано од изворникот (PDF) на 13 November 2012. Посетено на 24 November 2016.
  14. ↑ „Government of France, MINISTERE DES AFFAIRES ETRANGERES ET EUROPEENNES, AMBASSADE DE FRANCE AU BURKINA FASO, FICHE BURKINA FASO“ (PDF) (French). Посетено на 24 November 2016.CS1-одржување: непрепознаен јазик (link)
  15. ↑ „Transport in Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2008. Архивирано од изворникот на 25 November 2016. Посетено на 17 November 2016.
  16. ↑ „Agricultural statistics of Burkina Faso“. National Institute of Statistics and Demographics, Burkina Faso. 2015. Архивирано од изворникот на 25 November 2016. Посетено на 17 November 2016.
  17. ↑ „Burkina Faso country profile“. BBC. 5 August 2016. Посетено на 20 November 2016.
  18. ↑ Republic of Burkina Faso, Public Administration and Country profile (PDF) (Report). Department of Economic and Social Affairs (DESA), United Nations. 2004. стр. 9. Архивирано од изворникот (PDF) на 7 February 2017. Посетено на 17 November 2016.
Преземено од „https://mk.wikipedia.org/w/index.php?title=Централен_регион_(Буркина_Фасо)&oldid=5520768“