Царицата од Сава

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Царицата од Сава.

Царицата од Сава (или Саба) (хебрејски: מַלְכַּת־שְׁבָא‎; арапски: ملكة سبأ) е кралица која се појавува во Библијата, во посета на царот Соломон за да ја тестира неговата мудрост.[1]

Последователни традиции ја именувале како Никаула (од Јосиф), Билкис (во исламот), или Македа (во Етиопија). Приказната за нејзината посета на Соломон била подложена на еврејски, арапски и етиопски елаборации и стана предмет на едни од најраспространетите и плодни циклуси на легендите во Ориентот.[2]

Речиси сите современи научници се согласуваат дека Шева беше Јужното Арапско царството Саба, центрирано околу оазата на Мариб, во денешен Јемен. Шева беше доста познат во класичниот свет, а државата беше наречена Арабија Феликс.[3]

Асирските натписи постојано ги споменувале Арапските кралици на север.[4] Исто така, сабејските племиња знаеле за титулата mqtwyt (висок функционер). Македа, личното име на кралицата во Етиопската легенда, може да се толкува како популарно рендерирање на титулата mqtwyt.[5]

Во средновековната уметност[уреди | уреди извор]

Костимот на кралицата на Саба во операта од Чарлс Гуно.

Во христијанската теологија унијата помеѓу Бога и жена беше врз основа на Песната на Соломон, каде што невестата се опишува како "црна и убава". Подоцна во еврејската традиција, се опишува женска манифестација на Бога, Шекина (слична на Сакина во Куранот) и се однесува на Шабатот како кралица и невеста.

Експлицитната сексуална содржина на Песна над Песните и прилично силната женска улога на кралицата понекогаш се минимизираат, па дури се и демонизира со намалување на нејзините кралски моќни атрибути.[6] Сепак, немало генерички опис на кралицата како пасивна или немоќна; напротив, таа се користила за да се покаже женскиот суверенитетот и моќ.[7] На пример, авторката Кристина Пизанска ја пофали кралицата за секуларната и верската мудрост во Градот на Дамите (1405) и ја спомена покрај христијански и еврејски женски пророци како прва на листата за достоинствени паганки.[7]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Samuel Abramsky; S. David Sperling; Aaron Rothkoff; Haïm Zʾew Hirschberg; Bathja Bayer (2007), "SOLOMON", Encyclopaedia Judaica 18 (2nd изд.), Gale, стр. 755–763 
  2. Edward Ullendorff (1991), "BILḲĪS", The Encyclopaedia of Islam 2 (2nd изд.), Brill, стр. 1219–1220 
  3. Yosef Tobi (2007), "QUEEN OF SHEBA", Encyclopaedia Judaica 16 (2nd изд.), Gale, стр. 765 
  4. John Gray (2007), "SABEA", Encyclopaedia Judaica 17 (2nd изд.), Gale, стр. 631 
  5. A. Jamme (2003), "SABA (SHEBA)", New Catholic Encyclopedia 12 (2nd изд.), Gale, стр. 450–451 
  6. Demonizing the Queen of Sheba: Boundaries of Gender and Culture in Postbiblical Judaism and Medieval Islam by Jacob Lassner, Daniel Boyarin, Journal of the History of Sexuality, Vol. 5, No. 2 (Oct., 1994), pp. 300-302
  7. 7,0 7,1 Needle, Scepter, Sovereignty: The Queen of Sheba in Englishwomen's Amateur Needlework Ann Rosalind Jones Early Modern Culture. (2003).