Хидроталцит
| Хидроталцит | |
|---|---|
 | |
| Општо | |
| Категорија | Карбонатен минерал |
| Формула | Mg 6Al 2CO 3(OH) 16 · 4H2O |
| Штрунцова класификација | 5.DA.50 |
| Просторна група | R3m |
| Единична ќелија | a = 3.065 Å, c = 23.07 Å; Z = 3 |
| Распознавање | |
| Боја | Бела со можна кафеава нијанса |
| Хабитус | Субхедрални плочести кристали, ламелно-влакнести, ретко еуедрални призматични; најчесто фолијасти, масивни |
| Кристален систем | 3R polytype: Тригонален 2H polytype: Hexagonal |
| Цепливост | {0001}, совршено |
| Жилавост | Флексибилно, не еластично |
| Цврстина на Мосовата скала | 2 |
| Сјај | Сатенски до мрсен или восочен |
| Огреб | бела |
| Проѕирност | проѕирна |
| Специфична тежина | 2.03–2.09 |
| Оптички својства | Едноосијален(−) |
| Показател на прекршување | nω = 1.511 – 1.531 nε = 1.495 – 1.529 |
| Двојно прекршување | δ = 0.016 |
| Наводи | [1][2][3][4] |
Хидроталцит, или порано исто така волкнерит,[5] е слоевит двоен хидроксид (LDH) со хемиска формула Mg6Al2CO3(OH)16·4H2O , чие име е изведено од неговата сличност со талкот и неговата висока содржина на вода. Повеќе структури што содржат лабаво врзан карбонат јони. Лесно разменливите карбонати овозможуваат примена на минералот во третманот на отпадни води и имобилизацијата на радиоактивен отпад по преработка на нуклеарно гориво.
Структура и откривање
[уреди | уреди извор]Првпат е опишан во 1842 година за појава во наоѓалиште на серпентин- магнезит во Снарум, Модум, Бускеруд, Норвешка. Се јавува како алтерациски минерал во серпентинитот во асоцијација со серпентин, доломит и хематит. Слоевите на структурата се наредени на повеќе начини, за да се произведе 3-слојна ромбоедарска структура (3R политип) или 2-слојна хексагонална структура (2H политип) порано позната како манасеит. Двата политипа често се испреплетени.
Апликации
[уреди | уреди извор]Анјонска размена
[уреди | уреди извор]Слоевитите двојни хидроксиди (LDH) се добро познати по нивните својства на анјонска размена.
Третман на отпадни води
[уреди | уреди извор]Третманот на рударството и другите отпадни води со производство на хидроталцит често произведува значително помалку тиња отколку вар. Во еден тест, конечното намалување на тињата достигнало до 90 проценти. Ова ја менува концентрацијата на магнезиум и алуминиум и ја зголемува pH вредноста на водата. Како што се формираат кристалите, тие заробуваат други отпадни супстанции, вклучувајќи радиум, реткoземни елементи, анјони и преодни метали. Добиената смеса може да се отстрани преку таложење, центрифугирање или други механички средства.[6]
Анјонски собирач за отстранување на нуклеарен отпад
[уреди | уреди извор]Хидроталцитот е проучуван како потенцијален собирач на јодид за отстранување на долговечниот 129I (T1/2 = 15,7 милиони години), како и други производи од фисија како што се 79Se (T1/2 = 327.000 години) и 99Tc, (T1/2 = 211.000 години) присутни во потрошеното нуклеарно гориво кое треба да се отстрани под оксидирачки услови во вулкански туф во складиштето за нуклеарен отпад на планината Јука. Сепак, карбонатните анјони лесно ги заменуваат јодидните анјони во неговиот меѓуслој и затоа коефициентот на селективност за анјонска размена не е поволен. Друга тешкотија што се јавува во потрагата по собирач на јодид за радиоактивен отпад е долгорочната стабилност на секвестрантот кој мора да преживее во текот на геолошките временски скали.
Медицински
[уреди | уреди извор]Хидроталцитот се користи и како антацид, како што е Малокс (магнезиум-алуминиум оксид).[7]
Поврзано
[уреди | уреди извор]- Бруцит, Mg(OH)2
- Магнезиум хидроксид
Литература
[уреди | уреди извор]- Даглас, Г., Шеклтон, М. и Вудс, П. (2014). Формирањето на хидроталцит овозможува ефикасно отстранување на загадувачи и радионуклиди од кисела неплодна ликсивиента од рудник за ураниум. Применета геохемија, 42, 27–37.
- Даглас, ГБ (2014). Отстранување на загадувачи од киселата вода од рудникот Баал Гамон преку формирање на хидроталцит in situ. Применета геохемија, 51, 15–22.
Надворешни врски
[уреди | уреди извор]- Jow, Hong-Nian (2005-02-01). „Radionuclide absorbers development program overview“. INIS – International Nuclear Information System. Посетено на 2025-06-12.
- Kaufhold, S.; M. Pohlmann-Lortz; R. Dohrmann; R. Nüesch (2007). „About the possible upgrade of bentonite with respect to iodide retention capacity“. Applied Clay Science. 35 (1–2): 39–46. doi:10.1016/j.clay.2006.08.001.
- Krumhansl, J. L.; P. Zhang; H. R. Westrich; C. R. Bryan; M. A. Molecke (2000). „Technetium getters in the near surface environment“. Migration Conference. 99.
- Mattigod, S. V.; G. E. Fryxell; R. J. Serne; K. E. Parker (2003). „Evaluation of novel getters for adsorption of radioiodine from groundwater and waste glass leachates“. Radiochimica Acta. 91 (9): 539–546. doi:10.1524/ract.91.9.539.20001.
- Pless, J. D.; J. Benjamin Chwirka; J. L. Krumhansl (2007). „Iodine sequestration using delafossites and layered hydroxides“. Environmental Chemistry Letters. 5 (2): 85–89. doi:10.1007/s10311-006-0084-8.
- Stucky, G.; H. M. Jennings; S. K. Hodson (1992). Engineered cementitious contaminant barriers and their method of manufacture. Google Patents.
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Mindat.org
- ↑ „Handbook of Mineralogy“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2024-11-09. Посетено на 2026-02-27.
- ↑ Webmineral data
- ↑ „IMA Nomenclature Report“ (PDF). Архивирано од изворникот (PDF) на 2013-05-24. Посетено на 2012-11-25.
- ↑ Rammelsberg, C. (1856-05-01). „On völknerite or hydrotalkite, and the so-called steatite of Snarum“. The London, Edinburgh, and Dublin Philosophical Magazine and Journal of Science. 11 (73): 405–407. doi:10.1080/14786445608642090. ISSN 1941-5982.
- ↑ Hoopes, Heidi (June 12, 2014). „Wastewater that cleans itself results in more water, less sludge“. www.gizmag.com. Посетено на 2016-06-11.
- ↑ „Hydrotalcite – Drugs.com“. July 2021.