Хари Кејн

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Хари Кејн
Harry Kane.jpg
Лични податоци
Полно име Хари Едвард Кејн[1]
Роден на 28 јули 1993 (1993-07-28) (26 г.)[1]
Роден во Чингфорд, Англија
Држава  Англија
Висина &100000000000001880000001,88 м[2]
Позиција напаѓач
Клупски податоци
Сегашен клуб Тотенхем Тотенхем
Број 10
Младинска кариера
Flag of None.svg Риџвеј Роверс
Арсенал Арсенал
Flag of None.svg Риџвеј Роверс
Вотфорд Вотфорд
Тотенхем Тотенхем
Кариера*
Години Клуб Наст. (Гол.)
2009- Тотенхем Тотенхем 163 (115)
2011Лејтон Ориент Лејтон Ориент 18 (5)
2012Милвол Милвол 22 (7)
2012-2013Норич Сити Норич Сити 3 (0)
2013Лестер Сити Лестер Сити 13 (2)
Репрезентација
2010 Англија Англија 17 3 (2)
2010-2012 Англија Англија 19 14 (6)
2013 Англија Англија 20 3 (1)
2013-2015 Англија Англија 21 14 (8)
2015- Англија Англија 32 (9)
  • Сениорските учества и голови се сметаат само за домашни натпревари
податоците се од 15 фебруари 2012.

† Учества (Голови).

‡ Учествата и головите за репрезентација се според податок од 15 фебруари 2012

Хари Едвард Кејн (англиски: Harry Kane; р. 28 јули 1993 во Чингфорд) — англиски фудбалер, напаѓач на Тотенхем и на англиската репрезентација.

Неговиот прекар е Hurricane (превод на мак. Ураган) заради сличноста на зборот со неговото име и презиме.

Технички карактеристики[уреди | уреди извор]

Модерен разновиден напаѓач со интелигентни движења кој поседува одлично чувство за заземање позиција, што му овозможува да биде смртоносен во казнениот простор. Тој е комбинација на добра физичка сила и голем натпреварувачки дух, кој го доведува често да се жртвува за тимот.

Благодарение на неговите технички и тактички карактеристики во можност е подеднакво добро да ја игра улогата и на прв напаѓач, но и онаа на втор нешто поповлечен напаѓач; исто така, тој нуди големи капацитети во воздухот и трчање во простор.

Во 2014 Кејн бил вклучен во листата на најдобрите фудбалери родени по 1992 година, изготвена од страна на Don Balon. Од многу експерти се смета за природен наследник на поранешниот англсики напаѓач Теди Шерингам, од кого Кејн вели дека е инспириран.

Клупска кариера[уреди | уреди извор]

Тотенхем[уреди | уреди извор]

2009-2012; Рани години[уреди | уреди извор]

Почетоци[уреди | уреди извор]

Откако променил неколку клуба во детството, во 2004 година Кејн се приклучил на академијата на Тотенхем Хотспар. Во јули 2009, откако наполнил 16 години, го потпишал првиот договор со Тотенхем. Во сезоната 2009-2010 Кејн одиграл 22 натпревари за тимот на Тотенхем под 18 години и постигнал 18 гола, за по завршувањето на сезоната во јули 2010 да потпише професионален договор.

Заемот во Лејтон Ориент[уреди | уреди извор]

На 7 јануари 2011 година, Кејн бил позајмен на Лејтон Ориент во Англиската Лига Еден до крајот на сезоната 2010-2011.[3] Своето професионално деби го направил на 15 јануари, влегувајќи од клупата како замена за Скот МекГлиш во 73-тата минута во ремито 1-1 против Рочдејл.[4] Една недела подоцна, Кејн го постигнал својот прв професионален погодок во кариерата во својот прв старт, при победата со 4-0 над Шефилд Венздеј.[5][6] На 12 февруари, тој постигнал два гола во победата со 4-1 над Бристол Роверс, и тоа откако влегол како замена во 70-тата минута.[7] На 26 февруари, во ремито 2-2 против Хадерсфилд Таун, Кејн влегол во игра уште во 19-тата минута поради повредата на Стивен Доусон и постигнал гол во 73-тата минута, но четири минути подоцна бил исклучен поради добивање на втор жолт картон.[8] Сезоната ја завршил постигнувајќи пет гола во 18 натпревари.[9]

Првите настапи за првиот тим[уреди | уреди извор]

На 25 август 2011 година, Кејн го имал својот прв настап за Тотенхем, започнувајќи го реваншот од квалификациите за Лигата на Европа против Хартс, натпревар во кој петлите излегле во изменет состав по победата во првиот натпревар со 5-0. Неговото деби завршило без голови, иако тој заработил пенал, откако бил фаулиран од страна на противничкиот голман Џејми Мекдоналд, кои потоа го одбранил ударот од белата точка на Кејн.[10] Тој продолжил да игра и направил шест настапи во Лигата на Европа во сезоната, постигнувајќи го својот прв гол за Тотенхем во победата со 4-0 над ирскиот Шамрок Роверс на 15 декември 2011 година.[11]

Заемот во Милвол[уреди | уреди извор]

На 29 декември 2011 година, Кејн и неговиот соиграч од Тотенхем Рајан Мејсон се согласиле да му се приклучат на Милвол во Чемпионшип лигата на заем од 1 јануари 2012 година до крајот на сезоната.[12] Откако го направил своето деби против Бристол Роверс, менаџерот Кени Џекет рекол дека тој имал "многу добро деби", но и "несреќа да не постигне гол". Тој исто така додал дека Кејн "ќе биде добро засилување" за клубот во втората половина од сезоната. Неговите предвидувања се оставриле откако Кејн постигнал седум гола во последните 14 натпревари од сезоната,[13] вкупно девет гола во 27 натпревари, што резултирало тој да биде прогласен за Млад играч на сезоната на Милвол за 2011-2012.[14]

2012-2013; Дебито во Премиер лигата, и заемите во Норич Сити и Лестер Сити[уреди | уреди извор]

Пред почетокот на сезоната 2012-2013, Кејн се вратил во Тотенхем и го одработил подготвителниот пред-сезонски период со нив. На 18 август, тој го направил своето деби во Премиер лигата, против Њукасл Јунајтед во поразот со 2-1,[15] влегувајќи од клупата за резерви на местото на Сандро во 86-тата минута.[13]

На 31 август 2012 година, Кејн му се приклучил на премиерлигашот Норич Сити на заем до крајот на сезоната,[16] правејќи го своето деби против Вест Хем Јунајтед.[17] Во својот втор настап за канаринците Кејн претрпел повреда, кршење на метатарзалната коска, во натпреварот од Лига купот против Донкастер Роверс.[18] За време на неговата рехалибитација 19-годишниот напаѓач се вратил во Тотенхем, но откако се опоравил се вратил во акција за Норич на 29 декември 2012 година. Сепак, откако Тотенхем не успеал да купи напаѓач за време на преодниот рок во јануари, се одлучиле да ја искористат опцијата да го вратат Кејн на 1 февруари 2013 година, четири месеци порано пред него што првично било договорено тој да се врати.

Дваесет дена подоцна откако тој бил отповикан од Тотенхем, Кејн му се приклучил на Лестер Сити за остатокот од сезоната за да помогне во напорите на клубот да избори автоматска промоција од Чемпионшип во Премиер лигата.[19] Тој го одбележал своето деби пред домашната публика со гол против Блекбурн Роверс, во победата со 3-0 на 26 февруари 2013 година.[20] Тој направил 13 настапи за лисиците, од кои осум од клупата, и стигнал со клубот до полуфиналето на плејофот каде биле елиминирани од страна на Вотфорд.[21]

2013-2014; Пробивот во првиот тим[уреди | уреди извор]

Во текот на сезоната 2013-2014 на Кејн му била укажана шанса да остане во Тотенхем и да не оди повеќе на позајмици. Тој го постигнал својот прв погодок за Тотенхем во кариерата на Вајт Харт Лејн, во натпревар од Лига купот против Хал Сити што завршил 2-2, постигнувајќи израмнувачки погодок во продолженијата;[22] Тотенхем победил со 8-7 на пенали, а Кејн бил успешен во петтата серија.[22]

На 7 април 2014, Кејн го имал својот прв старт во Премиер лигата за Тотенхем, во победата со 5-1 над Сандерленд и во него го постигнал својот прв гол во Премиер лигата во 59-тата минута од натпреварот.[23] Тој исто така постигнал гол во следниот натпревар, помагајќи му на Тотенхем да се опорави од 3-0 дефицит против Вест Бромвич Албион и да дојде до нерешен резултат 3-3.[24] Кејн бил стрелец во трет натпревар по ред во низа, откако на 19 април ја затресол мрежата на Фулам во победата со 3-1 на домашен терен.[25]

Следната сезона Кејн го направил својот прв настап за Тотенхем во првото коло од новата сезона во Премиер лигата против Вест Хем Јунајтед, асистирајќи за победоносниот гол на Ерик Дајер.[26] Потоа тој постигнал гол и во двата натпревари против кипарскиот опонент АЕЛ Лимасол во Плејоф рундата од Лигата на Европа; победничкиот во 80-тата минута од првиот натпревар (во Лимасол, Тотенхем победил 1-2), но и првиот во реваншот во Лондон во кој Тотенхем победил со 3-0.[27] На 24 септември 2014, тој постигнал гол во завршницата од натпреварот против Нотингем Форест во Лига купот за да ја завери победата на својот тим (3-1).[28] На 23 октомври 2014 година, Кејн го постигнал својот прв професионален хет-трик во кариерата во победата на Тотенхем со 5-1 над грчкиот клуб Астерас Триполис во групната фаза од Лигата на Европа.[29] Интересно, тој бил принуден да застане на голманската позиција за последните три минути од натпреварот, откако Иго Лорис бил исклучен добивајќи црвен картон а менаџерот на петлите Маурисио Почетино немал право на замена, и примил гол откако бил совладан од слободен удар од Херонимо Баралес.[29] Тој влезе во игра во второто полувреме во победата на Тотенхем со 2-1 над Астон Вила на 2 ноември 2014, и го постигнал победничкиот гол во 90-тата минута.[30] Набргу потоа тој постигнал уште еден важен гол за Тотенхем во победата со 2-1 на гости против Хал Сити, спроведувајќи ја одбиената топка од стативата во празната мрежа по слободниот удар на Кристијан Ериксен, за да го изедначи резултатот.[30]

Кејн (најлево) во дресот на Тотенхем во 2015.

Серијата добри игри и постигнати голови во куповите му донеле на Кејн место во почетниот тим на Тотенхем и за натпрварите од Премиер лигата во декември 2014, а тој постигнал три гола на шестте натпревари тој месец. На 1 јануари 2015 година, Кејн постигнал два гола и го заработил пенал, во фантастичната победа на Тотенхем со 5-3 над лидерот во лигата Челси,[31] и два гола во победата над Вест Бромвич Албион со 3-0 на гости што довеле до тоа да биде избран за Играч на месецот во Премиер лигата за јануари 2015. На 2 февруари 2015 година, Кејн потпишал нов пет и пол годишен договор со клубот.[32] Само пет дена подоцна, тој ги постигнал двата гола во победата на Тотенхем над Арсенал во Северно-лондонското дерби со 2-1.[33] Откако бил стрелец и во останатите два натпревари на Тотенхем, против Ливерпул и Вест Хем Јунајтед, повторно бил избран за Играч на месецот во Премиер лигата овојпат за февруари 2015,[34] си што станал само четвртиот играч кој ја добил наградата во два месеци едноподруго.[35] На 21 март 2015, го постигнал својот прв хет-трик во Премиер лигата во победата со 4-3 на домашен терен над Лестер Сити.[36] На 5 април, Кејн за прв пат бил капитен на Тотенхем во ремито 0-0 против Барнли на Трф Мор.[37] Две недели подоцна, тој го постигнал својот 30-ти гол во сезоната во победата со 3-1 против Њукасл Јунајтед на Сент Џејмс Парк, што го направило првиот играч на Тотенхем кој успеал да достигне таа бројка уште од Гари Линекер во сезоната 1991-1992.[38] Подоцна тој месец, Кејн бил вклучен во ПФА Тимот на годината како еден од двајцата напаѓачи, заедно со Диего Коста од Челси.[39] Тој исто така бил избран за ПФА млад играч на годината.[40] На 24 мај 2015 година, тој го постигнал единствениот гол во натпреварот на гости кај Евертон (0-1) во последното коло од сезоната за да го потврди петтото место на Тотенхем, со што им донел директна квалификација за групната фаза на Лигата на Европа за следната сезона. Тоа бил неговиот 21-ви гол во лигата за сезоната 2014-2015, со што го изедначил клупски рекорд за најмногу постигнати голови од играч на Тотенхем во една сезона од Премиер лигата, заедно со Теди Шерингам, Јирген Клинсман и Гарет Бејл.[41] На крајот на сезоната, Кејн, истакнал дека тој сторил повеќе во една кампања отколку што очекувал да направи во целата негова кариера.[42]

2015-2017; Најдобар стрелец на Премиер лигата[уреди | уреди извор]

Кејн во дресот на Тотенхем во 2016.

Пред почетокот на сезоната 2015-2016 Кејн го сменил бројот на дресот од 18 на 10, откако десетката останала слободна по заминувањето на Емануел Адебајор. Во едно интервју за The Daily Telegraph, тој рекол дека го променил бројот на дресот бидејќи сака да стане клупска легенда.[43] Откако Адебајор и Роберто Солдадо биле продадени, тој ја започнал сезоната како единствениот напаѓач на клубот.[42] По слабиот старт во кој 748 минути не успеал да ја затресе мрежата, Кејн конечно го постигнал својот прв гол за сезоната на 26 септември во седмото коло од Премиер лигата - победата со 4-1 на домашен терен над моменталниот лидер на табелата Манчестер Сити.[44] Осум дена подоцна, постигнал автогол по корнерот на Џонџо Шелви во ремито 2-2 против Свонзи Сити.[45] На 25 октомври 2015 година, постигнал хет-трик во победата со 5-1 на гости против Борнмут на Дин Корт.[46] Во март 2016, Кејн за трет пат во кариерата ја добил наградата за Играч на месецот во Премиер лигата, откако постигнал 5 гола во 4 натпревари.[47]

На 2 април во ремито 1-1 против Ливерпул на Енфилд, Кејн го постигнал својот 22-ри првенствен гол за сезоната, со што станал играчот на Тотенхем кој постигнал најголем број на голови во рамките на една сезона во Премиер лигата, на шест кола до крајот.[48] Кејн ја завршил сезоната освојувајќи ја наградата Златна копачка на Премиер лигата на Англија, завршувајќи со 25 гола еден гол повеќе од Серхио Агуеро и Џејми Варди.[49] Тој бил избран во ПФА Тимот на годината за втора сезона едноподуго,[50] откако му помогнал на Тотенхем да заврши на третото место, и да се квалификува за Лигата на шампионите за следната сезона.[51]

Во отсуство на Иго Лорис, Кејн бил капитен на Тотенхем во нивиот прв натпревар на домашен терен од сезоната 2016-2017 против Кристал Палас, забележувајќи асистенција за победничкиот гол на Виктор Вањама со кој Спарс победиле со минимални 1-0.[52] Својата голгетерска сметка ја отворил во четвртото коло од сезоната во Премиер лигата, реализирајќи го последниот гол за Тотенхем во победата со 4–0 над Стоук Сити.[53]

Репрезентативна кариера[уреди | уреди извор]

Младински репрезентации[уреди | уреди извор]

Кејн ја претставувал англиската репрезентација во неколку младински селекции почнувајќи од онаа под 17 години, па преку оние под 19 години и под 20 години до селекцијата под 21 година.

На своето деби за репрезентацијата под 19 години против Албанија, постигнал два гола.[54] Потоа со репрезентацијата под 20 години, тој учествувал на Светското првенство за играчи по 20 години во 2013 во Турција, каде што постигнал еден гол во фазата по групи против Чиле. Во втората половина на 2013 година, тој постигнал три гола во четири настапи во квалификациите за Европското првенство за играчи под 21 година. Во јуни 2015 и покрај спротиставувањата на менаџерот на Тотенхем Маурисио Почетино, Кејн учествувал на Европското првенство под 21 година во Чешка, но Англија била елиминирана уште во групната фаза.[55][56][57]

Сениорска репрезентација[уреди | уреди извор]

Да излезам на Вембли и да постигнам гол е она за што сонував како дете. Имав толку многу добри моменти во оваа година и тешко да се избере омилен, но мислам дека овој ги победи сите.

Изјавата на Кејн по дебито за англиската репрезентација.[58]

Кејн исто така имал право да настапува за репрезентацијата на Република Ирска преку потеклото на неговиот татко, кој е роден во Голвеј,[59] но во август 2014 година тој ја отфрлил таа можност, велејќи дека сака да заигра за сениорскиот тим на Англија.[60]

По одличната сезона со Тотенхем во која завршил како трет стрелец во Премиер лигата веднаш зад Диего Коста и Серхио Агуеро со 16 гола на 19 март 2015 година, Кејн бил повикан од селекторот Рој Хоџсон во репрезентацијата на Англија за квалификацискиот натпревар за Европското првенство 2016 против Литванија и пријателскиот натпревар против Италија.[61] Тој го направил дебито на Вембли, влегувајќи на местото на Вејн Руни во второто полувреме од натпреварот против Литванија и постигнал гол само 80 секунди подоцна, стрелајќи прецизно со глава по центаршутот на Рахим Стерлинг.[62] На 30 март 2015 година, ден пред натпреварот против Италија, Хоџсон најавил дека Кејн ќе започне заедно со Руни во нападот,[63] и тој ги одиграл сите 90 минути во ремито 1-1 на Стадион Јувентус.[64]

Во неговиот следен настап на 5 септември 2015 година, Кејн влагол како замена и го постигнал петтиот гол за Англија во победата со 6-0 на гости над Сан Марино, со која се квалификувале за Европското првенство 2016.[65] Три дена подоцна Кејн го постигнал својот трет гол за англиската репрезентација во победата со 2-0 во друг квалификациски натпревар против Швајцарија.[66]

Хронологија на репрезентативните настапи[уреди | уреди извор]

Клупска статистика[уреди | уреди извор]

Статистиката е ажурирана на 18 април 2016.

Сезона Клуб Првенство Национален куп Континентален куп Останати купови Вкупно
Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Лига Наст Гол Наст Гол
2010.-јан. 2011 Англија Тотенхем ПЛ 0 0 ФАКуп+ЛК 0+0 0 ЛШ - - - - - 0 0
јан.-јун. 2011 Англија Лејтон Ориент АЛЕ 18 5 ФАКуп+ЛК 0+0 0 - - - - - - 18 5
авг.-јан. 2012 Англија Тотенхем ПЛ 0 0 ФАКуп+ЛК 0+0 0 ЛЕ 6 1 - - - 6 1
јан.-јун. 2012 Англија Милвол ЧЛ 22 7 ФАКУп+ЛК 5+0 2+0 - - - - - - 27 9
авг. 2012 Англија Тотенхем ПЛ 1 0 ФАКуп+ЛК 0+0 0 ЛЕ 0 0 - - - 1 0
сеп. 2012-фев. 2013 Англија Норич Сити ПЛ 3 0 ФАКУп+ЛК 1+1 0 - - - - - - 5 0
фев.- јун. 2013 Англија Лестер Сити ЧЛ 13+2[67] 2+0 ФАКуп+ЛК 0+0 0 - - - - - - 15 2
2013-2014 Англија Тотенхем ПЛ 10 3 ФАКуп+ЛК 0+2 0+1 ЛЕ 7 0 - - - 19 4
2014-2015 ПЛ 34 21 ФАКуп+ЛК 2+6 0+3 ЛЕ 9 7 - - - 51 31
2015-2016 ПЛ 38 25 ФАКуп+ЛК 4+1 1+0 ЛЕ 7 2 - - - 50 28
2016-2017 ПЛ 30 29 ФАКуп+ЛК 3+0 4+0 ЛШ+ЛЕ 3+2 2+0 - - - 38 35
2017-2018 ПЛ 36 30 ФАКуп+ЛК 3+0 4+0 ЛШ 6 7 - - - 48 41
2018-2019 ПЛ 13 7 ФАКуп+ЛК 0+0 0 ЛШ 4 4 - - - 17 11
Вкупно Тотенхем 162 115 21 13 44 23 - - 230 151
Вкупно во кариерата 218+2 129 28 15 44 23 - - 292 167

Најмногу голови на еден натпревар[уреди | уреди извор]

3. гола[уреди | уреди извор]




Наводи[уреди | уреди извор]

  1. 1,0 1,1 „Hary Kane“. Barry Hugman's Footballers. конс. 31 March 2016. 
  2. „Player profile“. Tottenham Hotspur F.C. конс. 9 January 2015. 
  3. Leyton Orient sign Harry Kane & Andrew Whing“, BBC Sport, 7 јануари 2011.
  4. Rochdale 1–1 Leyton Orient“, BBC Sport, 15 јануари 2011.
  5. Leyton Orient 4–0 Sheffield Wednesday“, BBC Sport, 22 јануари 2011.
  6. „Four-star Orient stun Owls“. Sky Sports. конс. 18 August 2015. 
  7. Leyton Orient 4–1 Bristol Rovers“, BBC Sport, 12 февруари 2011.
  8. „Huddersfield Town 2-2 Leyton Orient“. 
  9. Harry Kane timeline: How has the Spurs starlet gone from peripheral figure to England goalscorer?“ (посет. 18 август 2015 г).
  10. Lyon, Sam. „Tottenham 0–0 Hearts“, BBC Sport, 24 август 2011 (посет. 11 јануари 2015 г).
  11. Higginson, Marc. „Shamrock Rovers 0–4 Tottenham“, BBC Sport, 15 август 2011 (посет. 11 јануари 2015 г).
  12. Millwall agree loans for Tottenham's Ryan Mason and Harry Kane“, BBC Sport, 29 декември 2011 (посет. 11 јануари 2015 г).
  13. 13,0 13,1 „From Leyton Orient to Tottenham's first team via Millwall: Charting the rise of Harry Kane“. Sky Sports. конс. 18 August 2015. 
  14. „KENNY Jackett has revealed that he has handed Millwall's Young Player of the Year award to Tottenham loanee Harry Kane.“. News at Den. конс. 21 March 2015. 
  15. „Losing start for Villas-Boas“. Sky Sports. 18 August 2012. конс. 24 October 2014. 
  16. „From Leyton Orient to Tottenham's first team via Millwall: Charting the rise of Harry Kane“. Sky Sports. конс. 21 March 2015. 
  17. Smallwood, Jimmy (15 September 2012). „Norwich 0–0 West Ham“. BBC Sport. конс. 24 October 2014. 
  18. Canaries suffer Kane blow“, 27 септември 2012 (посет. 24 октомври 2014 г).
  19. Harry Kane: Leicester City sign Tottenham striker“, BBC Sport, 21 февруари 2013 (посет. 12 мај 2013 г).
  20. Self, Janine. „Leicester 3 Blackburn 0: Wood turns a slump into a bump with a little help from Kane and King“, 26 февруари 2013 (посет. 24 октомври 2014 г).
  21. Sanghera, Mandeep. „Watford 3–1 Leicester (agg 3 – 2)“. BBC Sport. конс. 21 March 2015. 
  22. 22,0 22,1 Tottenham 2–2 Hull (8–7 on pens)“, BBC Sport, 30 октомври 2013 (посет. 23 октомври 2014 г).
  23. Chowdhury, Saj. „Tottenham 5–1 Sunderland“, BBC Sport, 7 април 2014.
  24. Cryer, Andy (12 April 2014). „West Bromwich Albion 3–3 Tottenham Hotspur“. BBC Sport. конс. 19 April 2014. 
  25. Sanghera, Mandeep (19 April 2014). „Tottenham Hotspur 3–1 Fulham“. BBC Sport. конс. 19 April 2014. 
  26. Rose, Gary. „West Ham 0–1 Tottenham“, BBC Sport, 16 август 2014 (посет. 16 август 2014 г).
  27. Jurejko, Jonathan (28 August 2014). „Tottenham 3–0 AEL Limassol (agg 5–1)“. BBC Sport. конс. 23 October 2014. 
  28. „Tottenham Hotspur 3–1 Nottingham Forest“. BBC Sport. 24 September 2014. конс. 23 October 2014. 
  29. 29,0 29,1 Canavan, Steve (23 October 2014). „Tottenham Hotspur 5–1 Asteras Tripolis“. BBC Sport. конс. 23 October 2014. 
  30. 30,0 30,1 Cryer, Andy. „Hull City 1–2 Tottenham Hotspur“, BBC Sport.
  31. Shemilt, Stephan. „Tottenham 5–3 Chelsea“, BBC Sport, 1 јануари 2015 (посет. 2 јануари 2015 г).
  32. „Harry Kane signs new five-year deal with Tottenham“. BBC Sport. 2 February 2015. конс. 2 February 2015. 
  33. Dawkes, Phil. „Tottenham 2–1 Arsenal“, BBC Sport, 7 февруари 2015 (посет. 7 февруари 2015 г).
  34. Kane and Pulis claim Barclays monthly awards“, Premier League, 13 март 2015 (посет. 13 март 2015 г).
  35. Tottenham: Harry Kane wins second Player of the Month award“, BBC Sport, 13 февруари 2015 (посет. 13 март 2015 г).
  36. Sanghera, Mandeep. „Tottenham 4–3 Leicester“, BBC Sport, 21 март 2015 (посет. 21 март 2015 г).
  37. Battling Burnley blunt Tottenham’s edge to deny captain Harry Kane“, 6 април 2015.
  38. Newcastle 1 Tottenham 3, match report: Harry Kane takes goal tally to 30 for the season“, 19 април 2015.
  39. PFA Team of the Year: Chelsea have six players selected“, BBC Sport, 26 април 2015 (посет. 26 април 2015 г).
  40. „Tottenham striker Harry Kane named PFA Young Player of the Year“. Goal.com. 26 April 2015. конс. 26 April 2015. 
  41. Everton 0–1 Tottenham“, BBC Sport, 24 мај 2015 (посет. 24 мај 2015 г).
  42. 42,0 42,1 Harry Kane: I achieved so much ... stuff I wanted to do in a career, I did in a season“, 7 август 2015 (посет. 27 август 2015 г).
  43. Harry Kane: 'I want to become a Tottenham legend and change the image of players representing England'“ (посет. 25 август 2015 г).
  44. Tottenham 4-1 Man City“, BBC Sport, 26 септември 2015 (посет. 26 септември 2015 г).
  45. Swansea 2-2 Tottenham“, BBC Sport, 4 октомври 2015 (посет. 4 октомври 2015 г).
  46. Bournemouth 1-5 Tottenham“, BBC Sport, 25 октомври 2015 (посет. 25 октомври 2015 г).
  47. Claudio Ranieri and Harry Kane win Premier League manager and player awards for March“, „Daily Express“, 8 април 2016 (посет. 9 април 2016 г).
  48. Harry Kane joins elite group of Premier League goalscorers“, Sky Sports, 4 април 2016 (посет. 4 април 2016 г).
  49. Tottenham's Harry Kane clinches Premier League Golden Boot“, Sky Sports, 15 мај 2016.
  50. PFA awards: Leicester and Spurs dominate Premier League team“, BBC Sport, 21 април 2016 (посет. 6 декември 2017 г).
  51. Edwards, Luke (19 May 2016). „Spurs striker Harry Kane positive with progress despite end of season collapse“. The Daily Telegraph. London. конс. 16 May 2016. 
  52. Harry Kane shows promising signs in a new role as Tottenham edge past Crystal Palace“, 21 август 2016.
  53. Stoke City 0–4 Tottenham Hotspur“, BBC Sport, 10 септември 2016.
  54. „England U19 6 Albania U19 1“. england-mad.co.uk. 8 October 2010. 
  55. Portugal begin with win against England“, UEFA, 18 јуни 2015 (посет. 23 август 2015 г).
  56. England beat Sweden through late Lingard goal“, UEFA, 21 јуни 2015 (посет. 23 август 2015 г).
  57. Italy beat England but Sweden deny them semi spot“, UEFA, 24 јуни 2015 (посет. 23 август 2015 г).
  58. Harry Kane: "To Score At Wembley Is What You Dream About As A Kid"“, 3 јуни 2015 (посет. 27 август 2015 г).
  59. Ireland manager Martin O'Neill will target English youth stars for his Republic revolution“, 12 ноември 2013.
  60. Blow for Martin O'Neill as Harry Kane rules out playing for the Republic of Ireland“, 29 август 2014.
  61. Bradbury, Jamie. „Harry Kane earns first call-up to England senior squad“, The Football Association, 19 март 2015 (посет. 19 март 2015 г).
  62. McNulty, Phil. „England 4–0 Lithuania“, BBC Sport, 28 март 2015 (посет. 29 март 2015 г).
  63. Tottenham's Harry Kane to start for England against Italy“, BBC Sport, 20 март 2015 (посет. 30 март 2015 г).
  64. Italy 1–1 England“, BBC Sport, 31 март 2015 (посет. 31 март 2015 г).
  65. San Marino 0-6 England“, BBC Sport, 5 септември 2015 (посет. 5 септември 2015 г).
  66. England 2-0 Switzerland“, BBC Sport, 8 септември 2015 (посет. 1 октомври 2015 г).
  67. Во плејофот за промоција.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]