Ханански јазици

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Ханански јазици
Географска
распространетост:
Левант, Картагина
Класификација:афроазиски
Гранки:
феникиски (исчезнат)

Ханански јазици или ханански јазици — јазична група која е дел од северозападните семитски јазици од големото семејство на семитски јазици. Овие јазици биле зборувани од древните семитски народи во Ханан и Левант, региони во Блискиот Исток, поточно денешните територии на Израел, Јордан, Египет (Синајски Полуостров), Либан и Сирија.

Општата гледна точка е дека кананските јазици се зборувале од Израелитите, Феникијците, Амонитите, Моавите, Едомитите, Сутејците, Екронците и Амалеците. Хананските јазици престанале да се користат како секојдневни јазици на општење во 1 милениум п.н.е., но сепак хебрејскиот јазик останал да се користи од страна на Евреите во средновековието како литургиски јазик, но и како јазик на еврејската книжевност и трговија. Подоцна, кон крајот на 19 век и почетокот на 20 век, хебрејскиот јазик бил оживеан и станал прв, мајчин, јазик на Евреите во Палестина. Денес, тој е службен јазик на Израел, единствен жив канански јазик, и истиот го зборуваат над 9 милиони луѓе.

Оваа јазична група е значајна во јазичниот и историскиот круг поради тоа што е првата историски документирана јазична група која користела азбука за да го запишан усниот јазик. Исто така, оваа јазична група е една од најраните документирани во историјата.

Класификација[уреди | уреди извор]

Хананските јазици (или дијалекти) се поделени на следниве подгрупи:[1][2]

Северни
Јужни
Останати

Во групата на канански јазици понекогаш се сместуваат и угаритскиот и екронскиот јазик.

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. Rendsburg 1997, p. 65.
  2. Waltke & O'Connor (1990:8)

Литература[уреди | уреди извор]

  • The Semitic Languages. Routledge Language Family Descriptions. Edited by Robert Hetzron. New York: Routledge, 1997.
  • Garnier, Romain; Jacques, Guillaume (2012). „A neglected phonetic law: The assimilation of pretonic yod to a following coronal in North-West Semitic“. Bulletin of the School of Oriental and African Studies. 75.1: 135–145. doi:10.1017/s0041977x11001261.
  • Rendsburg, Gary (1997). „Ancient Hebrew Phonology“. Phonologies of Asia and Africa: Including the Caucasus. Eisenbrauns. стр. 65. ISBN 978-1-57506-019-4.
  • Waltke, Bruce K.; O'Connor, M. (1990). An Introduction to Biblical Hebrew Syntax. Winona Lake, Indiana: Eisenbrauns. ISBN 0-931464-31-5.

Поврзано[уреди | уреди извор]

Надворешни врски[уреди | уреди извор]