Франческо Коко

Од Википедија — слободната енциклопедија
Франческо Коко
Лични податоци
Роден на 8 јануари 1977 (1977-01-08) (46 г.)
Роден во Патерно, Италија
Висина 1.81 м
Позиција одбрана
Младинска кариера
1993–1995 Милан Милан
Кариера*
Години Клуб Наст. (Гол.)
1995–2002 Милан Милан 56 (2)
1997–1998Виченца Виченца (п) 20 (0)
1999–2000Торино Торино (п) 21 (0)
2001–2002Барселона Барселона (п) 23 (1)
2002–2007 Интер Интер 26 (0)
2005–2006Ливорно Ливорно (п) 28 (0)
2006–2007Торино Торино (п) 3 (0)
Вкупно 177 (3)
Репрезентација
1994–1995 Италија Италија 18 6 (0)
1995–2000 Италија Италија 21
1997 Италија Италија 23 2 (0)
2000–2002 Италија Италија 17 (0)
  • Сениорските учества и голови се сметаат само за домашни натпревари.
† Учества (Голови).

Франческо Коко (роден на 8 јануари 1977 година) — поранашен италијански фудбалер кој играл како дефанзивец. Иако природно бил на десната страна, тој играл како лев крилен бек (неговата омилена позиција) или, почесто, како лев бек. Тој настапувал во Милан и Интер, а исто така поминал една сезона во Барселона. Во својата рана кариера, Коко покажал многу ветувања и се сметал за можен наследник на Паоло Малдини; сепак, тој не успеал да ги оправда очекувањата. [1]

Коко освоил две титули во Серија А и ја претставувал Италија на Светското првенство во фудбал во 2002 година.

Клупска кариера[уреди | уреди извор]

Роден во Патерно, Коко го поминал поголемиот дел од својата клупска кариера во миланските клубови; прво со Милан помеѓу 1993 и 2002 година, а подоцна со Интер помеѓу 2002 и 2007 година; тој ја поминал сезоната 2001-02 како позајмен во ФК Барселона, со генерално солидни перформанси (исто така имал позајмици со Виченца Калчо и Торино). Тој бил дел од тимовите на Милан кои ја освоиле Серија А во 1995–96 и 1998–99. [2] [3]

Во 2002 година, Коко потпишал со Интер како дел од договорот за размена на Кларенс Сидорф, трансфер вреден 28 милиони евра. И покрај тоа што стигнал до полуфиналето на Лигата на шампионите 2002-03 и го освоил Купот на Италија 2004-05, магијата на Коко во Интер била уништена од повреди. Коко оттогаш дава интервјуа во која изјавува дека Интер направил грешка со тоа што му дозволил да оди на операција на грбот во ноември 2003 година, велејќи му дека ќе биде надвор од теренот не повеќе од еден месец. На крајот морал да се опорави две години. Во 2005-06, тој бил позајмен во Ливорно, откако одбил трансфер во Њукасл Јунајтед и покрај тоа што играл пријателски натпревар против Јединг ФК каде што импресионирал со победата на домашен терен од 5-0. Играл една сезона во Ливорно, а по позајмицата се вратил во Интер. Во текот на летото 2006 година, тој се обидел да најде нов клуб, но на крајот сите преговори пропаднале и Коко останал во Интер.

Во јануари 2007 година, тој му се приклучил на англискиот клуб Манчестер Сити на проба, но по три дена клубот му кажал дека не е во нивните планови. Подоцна англиските весници тврделе дека Манчестер Сити повеќе не бил заинтересиран за него бидејќи се појавил на тренинг пушејќи цигара. [2] [4] По позајмица во Торино за сезоната 2006-07, тој се вратил во Интер во првиот дел од летото, но взаемно го раскинал својот договор со клубот од Милано на 7 септември 2007 година [5] Подоцна Коко ја објавил својата намера да го напушти фудбалот за да продолжи со актерска кариера [6] и покрај гласините за интерес на страните од МЛС, Њу Ингланд Револуција и Њујорк Ред Булс.

Меѓународна кариера[уреди | уреди извор]

Коко настапувал за селекцијата на Италија до 18 години на Европското фудбалско првенство до 18 години во 1995 година и за репрезентацијата на Италија до 21 години во квалификациските фази на Европското првенство во фудбал за играчи под 21 годин во 1996 и 1998 година, играјќи исто така во последното коло во успешната кампања во 2000 година под менаџерот Марко Тардели. Исто така, Коко играл за победничкиот тим на Италија до 23 години на Медитеранските игри во 1997 година. [3]

Целосното деби на Коко за фудбалската репрезентација на Италија дошло во победата со 3–0 против Романија, на 7 октомври 2000 година, во квалификацискиот натпревар за Светското првенство 2002 година под водство на Џовани Трапатони. Тој исто така играл за Италија во Светското првенство во фудбал во 2002 година, а последен пат бил повикан за репрезентацијата во септември 2002 година. Со аѕурите остварил вкупно 17 натпревари. [2]

Стил на игра[уреди | уреди извор]

Коко бил брз, физички и тактички разноврсен играч, кој првенствено бил распореден како офанзивен бек или како крилен бек, поради неговата истрајност и брзина на работа, како и неговите одбранбени и офанзивни атрибути. Иако природно играл со десна нога, тој исто така бил способен да игра и на десно и на лево крило, и бил познат по неговата силна борба, физичка, одлучност и способност за вкрстување со двете нозе. Поради неговото темпо, издржливост, умешност и техника, тој повремено бил користен и како широк играч од средниот ред во формација 3–5–2 или 3–4–3. И покрај неговиот талент, тој често бил склон на повреди и неконзистентен, додека имал тежок карактер и немал дисциплина надвор од теренот; неговите шанси честопати биле ограничени и на клупско и на меѓународно ниво, поради присуството на Паоло Малдини на неговата позиција, кого Коко првично се сметал да го замени како стартен лев бек на Милан и Италија. [2] [3] [7] [8] [9]

Надвор од теренот[уреди | уреди извор]

Коко не бил само фудбалер, туку и бизнисмен. Заедно со неговиот татко Антонио поседуваат продавници, а тој има своја етикета за облека наречена „Урбан 77“. Коко е славна личност во Италија и е добро позната на забавите и општеството во Италија. Тој го напишал и предговорот за неодамна објавената книга Mio marito è un calciatore (Мојот сопруг е фудбалер). Коко исто така славно имал долга врска со италијанската актерка, шоу-девојка и модел Мануела Аркури. [3]

По неговото пензионирање од професионалниот фудбал, Коко изјавил дека е заинтересиран да продолжи со актерска кариера и прифати да се појави во L'Isola dei Famosi, италијанската славна адаптација на ТВ форматот Survivor, која доброволно ја напуштил неколку дена по почетокот. [3]

Почести[уреди | уреди извор]

Клупски[уреди | уреди извор]

Милан [10]

Меѓународни[уреди | уреди извор]

Италија

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. What happened to Francesco Coco, once Clarence Seedorf’s equal? Planetfootball.com, 19 October 2018
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Jamie Rainbow; Jamie Lindsay (13 May 2012). „Francesco Coco: a case of what might have been“. World Soccer. Посетено на 9 May 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Alessandro Di Gioia (15 April 2016). „Che fine ha fatto? Coco, quando per un calciatore il pallone diventa secondario“ (италијански). Calciomercato.com. Посетено на 9 May 2017.
  4. "Fuma durante l'allenamento" Il Manchester City liquida Coco – Calcio – Sport – Repubblica.it
  5. „Coco contract dissolved“. Inter.it. 7 September 2007. Архивирано од изворникот на 2012-04-03. Посетено на 7 September 2007.,
  6. „Francesco goes to Hollywood“. Football Italia. 7 September 2007. Архивирано од изворникот на 12 October 2007. Посетено на 8 September 2007.
  7. „Lotta per la coppa“ (италијански). RaiSport. Архивирано од изворникот на 4 March 2016. Посетено на 9 November 2014.
  8. „MEMENTO - Francesco Coco, dal Milan all'Isola dei Famosi“. fantagazzetta.com. Архивирано од изворникот на 5 March 2014. Посетено на 9 November 2014.
  9. „Italy squad at a glance“. BBC. 14 November 2000. Посетено на 7 November 2015.
  10. „Francesco Coco“. Eurosport. Посетено на 18 December 2015.
  11. „Repubblica Ceca 1-2 Italia“ (италијански). UEFA.com. Посетено на 5 February 2017.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]