Фотокабина
Фотокабина (исто така и фотоавтомат) — уред за автоматско фотографирање и изработка на фотографии за лични документи, кој претставува вид продажен автомат и дел од продажната технологија. Целиот систем е вграден во посебна кабина со стол што може да се прилагодува по висина.
Пред појавата на дигиталната фотографија, фотоавтоматите биле најбрзиот начин за добивање фотографии за документи, кои биле готови за само неколку минути, додека во фотостудијата за итна нарачка биле потребни најмалку еден час. Поради тоа што фотографирањето и изработката на сликите се одвиваат без присуство на фотограф, фотокабините станале популарни и како вид забава за создавање неформални „селфија“.
Во современа смисла, под фотокабина се подразбира и терминал наменет исклучиво за автоматско печатење на дигитални фотографии од мемориски медиум на клиентот. Според стандардите за услуги, ова се определува како битна услуга за моментално добивање фотоотпечатоци во присуство на нарачателот.
Историја
[уреди | уреди извор]Првата пријава за патент за фотокабина во 1888 г. ја поднеле инженерите од Балтимор, Вилијам Поуп и Едвард Пул. Една година подоцна, францускиот пронаоѓач Теофил Енгелберт патентирал и создал функционален уред. Неговиот фотоавтомат бил прикажан на Светската изложба во Париз во 1889 г.[1]
Во 1924 г., на Бродвеј во Њујорк, била пуштена во употреба првата современа фотокабина, конструирана од американскиот пронаоѓач со руско потекло, Анатолиј Марко Џозефо (Анатолиј Јозефович). Фотокабините станале толку популарни и носеле толкава печалба што целата компанија Photomaton по неколку години била продадена за милион долари. Нивниот трговски успех не бил попречен дури ни од Големата депресија и Втората светска војна.[2]
Фотокабината се состои од два дела: во едниот, клиент седи на стол, а во другиот е вградена фотографската опрема. Апаратниот дел кај првите фотокабини, освен механизмот за наплата, фотоапаратот и блицовите за осветлување, содржел и потопен процесор за развивање на филмот што вршел хемиско-фотографска обработка на снимките. Поради ова, раните модели на автомати имале потреба од приклучок на водовод и канализација. Подоцнежните кабини станале автономни и можеле да работат без сервисирање до три недели. Фотографирањето се вршело непосредно на фотохартија без посредство на негатив, со што времето за изработка на сликите не надминувало 3–5 минути.
Во процесот на работа, автоматите по одреден временски интервал последователно правеле неколку снимки (најчесто 4), кои се добивале во вид серија на лента од фотохартија.
Современите фотоавтомати се состојат од дигитален фотоапарат, едноставен сметач со контролен монитор и повеќебоен фотопечатач. Денешните цифрени фотокабини се опремени со напредно управување што овозможува избор на формат и други параметри на снимката. Контролата на сликата не се врши преку огледало, како кај аналогните уреди, туку преку монитор поставен до објективот на камерата. По фотографирањето, на мониторот се избира една снимка што се печати во саканиот број примероци.
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Goranin, Näkki (March 7, 2008). „The history of the photobooth“. The Daily Telegraph.
- ↑ „Photo-in-slot Inventor Will Endow Genius“. Miami Daily News. March 28, 1927. стр. 15. Архивирано од изворникот на 2025-05-02. Посетено на 2026-02-02 – преку University of Florida. alt url
Надворешни врски
[уреди | уреди извор] |
„Фотокабина“ на Ризницата ? |