Фонтан
_01.jpg)
.jpg)
Фонтан или Фонс (мн.: Fontes, „Фонт“ или „Извор“) — бог на бунарите и изворите во античката римска религија. Религиозен фестивал наречен Фонтиналии се одржувал на 13 октомври во негова чест. Низ целиот град, фонтаните и изворите биле украсени со венци.[1]
Фонт бил син на Јутурна и Јанус.[2] Се претпоставува дека Нума Помпилиј, вториот крал на Рим, бил погребан во близина на олтарот на Фонтан (ara Fontis) на Јаникулумот.[3] Вилијам Вард Фаулер забележал дека помеѓу 259 и 241 година п.н.е., биле основани култови за Јутурна, Фонс и Темпестатите, сите поврзани со извори на вода.[4] Како бог на чистата вода, Фонс може да се постави спротивно на Либер како бог на виното идентификуван со Дионис.[5]
Еден натпис го вклучува Фонс помеѓу низа божества кои примиле жртви за искупување од браќата Арвал во 224 година од н.е., кога неколку дрвја во светата шума на Деја Дија, нивното главно божество, биле погодени од гром и изгорени.[6] Фонс не бил помеѓу божествата прикажани на монетите на Римската Република.
Родот Фонтеја тврделе дека биле потомци на Фонт.
Во космолошката шема на Мартијан Капела, Фонс се наоѓал во вториот од 16 небесни региони, со Јупитер, Квирин, Марс, воениот Лари, Јунона, Лимфа и Новенсилите.[7]
Фонс Перенис
[уреди | уреди извор]Водата како извор на регенерација играла улога во митрајските мистерии, а натписи за Fons Perennis („Вечен извор“ или „Никогаш непрестајлив поток“) биле пронајдени во митраја. Во една од сцените од митрајскиот циклус, богот удира во карпа, која потоа испушта вода. Митрајскиот текст објаснува дека потокот бил извор на животворна вода и бесмртно освежување.[8] Посветите на „неживи суштества“ од митрајските наративни ритуали, како што се Fons Perennis и Petra Genetrix („Регенеративна карпа“), ги третирале како божествени и како способни да слушаат, како нимфите и лековитите сили на кои тие почесто им се упатувале.[9]
Почести
[уреди | уреди извор]Езерото Фонтус на Антарктикот било именувано по божеството.[10]
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ Stephen L. Dyson, Rome: A Living Portrait of an Ancient City (Johns Hopkins University Press, 2010), p. 228. Described by Varro, De lingua latina 6.3: "The Fontanalia [is named after] Fontus, because it's his holiday (dies feriae); on account of him then they toss wreaths into fountains and garland puteals" (Fontanalia a Fonte, quod is dies feriae eius; ab eo tum et in fontes coronas iaciunt et puteos coronant). Festus also mentions the rites (sacra).
- ↑ Arnobius, Adversus Nationes 3.29.
- ↑ Cicero, De legibus 2.56 and De natura deorum 3.52; Samuel Ball Platner, The Topography and Monuments of Ancient Rome (1904), p. 488.
- ↑ William Warde Fowler, The Religious Experience of the Roman People (London, 1922), p. 285, with a speculation that this was a response to the naval activity of the First Punic War.
- ↑ As when two characters argue over which holds imperium in Plautus's Stichus, line 696ff.; Thomas Habinek, The World of Roman Song (Johns Hopkins University Press, 2005), p. 186.
- ↑ Mary Beard, J.A. North, and S.R.F. Price, Religions of Rome: A Sourcebook (Cambridge University Press, 1998), p. 152.
- ↑ Martianus Capella, The Marriage of Philology and Mercury 1.46 online.
- ↑ Vivienne J. Walters, The Cult of Mithras in the Roman Provinces of Gaul (Brill, 1974), p. 47.
- ↑ Richard Gordon, "Institutionalized Religious Options: Mithraism," in A Companion to Roman Religion (Blackwell, 2007), p. 398.
- ↑ Fontus Lake. SCAR Composite Gazetteer of Antarctica
За понатамошно читање
[уреди | уреди извор]- Височник, Јулијана. "Čaščenje Nimf in Fontana v vzhodnoalpskem prostoru" [Обожување на нимфите и Фонтан во источните Алпи] Во: Studia Historica Slovenica : Časopis za humanistične in družboslovne študije [Хуманисти и општествени студии 20,20] 1, стр. 11-40. DOI: 10.32874/SHS.2020-01
Надворешни врски
[уреди | уреди извор]
| ||||||||||||||||||||||||||||
