Умберто Еко

Од Википедија — слободната енциклопедија
Прејди на прегледникот Прејди на пребарувањето
Умберто Еко
Umberto Eco
Umberto Eco 01.jpg
Умберто Еко
Роден(а)5 јануари 1932(1932-01-05)
Алесандрија, Италија
Починал(а)19 февруари 2016(2016-02-19) (воз. 84 г.)[1][2]
Милано, Италија
Период20 век/21 век
Подрачјезападна филозофија
ШколаКонтинентална филозофија
Претежна дејност
Семиотика
Потпис
Umberto Eco signature.svg

Умберто Еко (италијански: Umberto Eco; 5 јануари 193219 февруари 2016) — италијански писател, филозоф и есеист.

Биографија[уреди | уреди извор]

Умберто Еко е роден на 5 јануари 1932 година, во малиот град Алесандрија (Alessandria) во Пиемонт, северна Италија. Како мал бил зафатен од тешкотиите предизвикани од Втората светска војна. Со својата мајка се искачувал на ридиштата од каде што ги гледал борбите меѓу фашистите и партизаните и жалел што бил премногу млад за да учествува во војната.

По желбата на својот татко, Еко се запишал на студиите по право, но ги напуштил поради големата љубов кон средновековната книжевност и филозофија. Во 1954 година дипломирал на филозофија, потоа предавал семиотика на универзитетите во Торино, Милано и Фиренца, а во 1971 година станал професор по семиотика на Болоњскиот универзитет. Исто така, во неколку наврати бил гостин-професор на универзитетите во Њујорк, Чикаго, Јеил и Колумбија, а држел предавања на десетици најугледни универзитети ширум светот. Покрај универзитетската дејност, од 1959 година бил советник за изданијата од хуманистичките науки во издавачката куќа „Бомпјани“ (Bompiani). Покрај тоа бил потпретседател и член на извршниот одбор на Меѓународното здружение за семиотички студии, член на издавачкиот одбор на списанието „Семиотика“ (Semiotica), почесен член на Фондацијата „Џејмс Џојс“, главен уредник на списанието VS - Quaderni di studi semiotici и член на издавачките одбори на неколку списанија во Италија и во други земји.[3]

Тој се опишувал себеси како човек што започнува многу работи истовремено за подоцна да ги синтетизира во една целина: „Ако немам многу работи да направам, изгубен сум“.

Еко починал во својот дом во Милано, на 19 февруари 2016 година.[4]

Творештво[уреди | уреди извор]

Творештвото на Умберто Еко е богато и опфаќа повеќе области: философија, семиотика, естетика, социологија, средновековна историја, книжевна иуметничка критика итн. Светската слава ја стекнал со своите дела од областа на семиотиката и книжевната критика. Покрај научната работа, тој се бавел и со белетристика. Во својот прв роман од 1980 година, Името на розата, исклучително успешно ги разработил средновековните религиозни контроверзии во контекст на модерните политички и економски термини, така што читателот може да ги разбере настаните и дејствијата без неопходните теолошки знаења. Своите доживувања од периодот на Втората светска војна ги опишал во неговиот втор роман, „Фукоовото нишало“.

Најпознати научни дела на Еко се:[5]

Еко е автор на романите:[6]

Наводи[уреди | уреди извор]

  1. „È morto lo scrittore Umberto Eco“ [The writer Umberto Eco is dead]. Corriere Della Sera Online (Italian). 19 February 2016. конс. 19 February 2016. 
  2. „Umberto Eco, Italian author of 'The Name of the Rose,' dies at 84“. Reuters. 20 February 2015. конс. 20 January 2016. 
  3. Umberto Eco, Ime ruže. Zagreb: Grafički zavod Hrvatske, 1984.
  4. Почина Умберто Еко, авторот на „Името на розата““, „Утрински весник“, 20 февруари 2016 (посет. 20 февруари 2016 г).
  5. Umberto Eco, Ime ruže. Zagreb: Grafički zavod Hrvatske, 1984.
  6. Umberto Eco, Ime ruže. Zagreb: Grafički zavod Hrvatske, 1984.

Надворешни врски[уреди | уреди извор]